Το Πολυτεχνείο. Μια επίκαιρη και ζωντανή επέτειος

Σαράντα εννιά χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την βίαιη καταστολή της από το στρατό και την αστυνομία στις 17 Νοέμβρη 1973.

            Ημερομηνία σταθμός στην ιστορία του Φοιτητικού κινήματος.

            Την ημέρα που το τανκ γκρέμισε την πόρτα του....

            Η αρχή του τέλους της 7χρόνης Δικτατορίας.

            Της Δικτατορίας που επέβαλε μία ομάδα επίορκων αξιωματικών, αφού, εκτελώντας εντολές μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ, πραξικοπηματικά κατέλυσε την ισχνή βασιλευόμενη δημοκρατία και το Σύνταγμα.

            Το τίμημα έγινε βαρύτερο με το πραξικόπημα και την ανατροπή του Προέδρου της Κύπρου Μακαρίου, για να ακολουθήσει η εισβολή της Τουρκίας, η κατάληψη του μισού νησιού και η κατοχή του μέχρι σήμερα.

            Η 17 Νοέμβρη αποτελεί την κορύφωση της πορείας του φοιτητικού κινήματος στην διάρκεια της Δικτατορίας. Ένα κίνημα και μια πορεία που ξεκίνησε, στηρίχθηκε και γιγαντώθηκε μέσα από τους Εθνοτοπικούς Φοιτητικούς Συλλόγους.

            Ο συνδετικός κρίκος μετάβασης από το μερικό στο συλλογικό, από την ατομικότητα στην συλλογικότητα, από τον κατακερματισμό στην ενότητα.

            "Δίχως ενότητα δεν θα είχαν γίνει ούτε η κατάληψη της Νομικής, ούτε η εξέγερση του Πολυτεχνείου, που έβγαλαν επιτέλους στον δρόμο χιλιάδες πολίτες με έγνοια και εμπιστοσύνη στο άγουρο φοιτηταριό. Ζήσαμε ένα συναπάντημα υπέρβασης, ένα σκίρτημα ελευθερίας, Ζήσαμε το τράνταγμα του θανάτου νέων παιδιών δίπλα μας. Ζήσαμε τον ακατάσχετο λυγμό και το ακατάβλητο σθένος", αναφέρει η Ιωάννα Καρυστιάνη, συγγραφέας, εμβληματική μορφή του φοιτητικού κινήματος, σε εκδήλωση της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και την Δημοκρατία, τον Ιανουάριο 2019 με θέμα : "Φοιτητική Ένωση Κρητών και Εθνοτοπικοί Φοιτητικοί Σύλλογοι την περίοδο της Δικτατορίας", για να συνεχίσει, "... Δεν είχαμε όλοι οι νέοι της εποχής τα ίδια όνειρα... πάντως είχαμε όνειρα ..."

            Σήμερα κοντά μισό Αιώνα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το σύνθημα "Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία”, παραμένει επίκαιρο και ζωντανό, και το βιώνουμε πολύ έντονα στην καθημερινότητά μας πλέον. Στην Ευρώπη αλλά και στη χώρα μας, μετά από τόσες τραγικές εμπειρίες στην σύγχρονή Ιστορία, τους πολέμους στην Γιουγκοσλαβία, την Ουκρανία, τις απειλές της Τουρκίας και τη συνεχιζόμενη κατοχή της Κύπρου, σηκώνει κεφάλι ο ρατσισμός, ο Φασισμός και ο Ναζισμός. Ο κίνδυνος είναι μεγάλος. Θέματα τέτοια, κρίσιμα, απαιτούν δημοκρατική ευαισθησία, συλλογική αντιμετώπιση και κυρίως ενότητα.