Η Ευρώπη στρέφεται σε φυτικό γάλα από μπιζέλια-Η Ελληνίδα επιστήμονας που το σχεδιάζει

Πώς θα τραφεί ο πλανήτης τις επόμενες δεκαετίες, την ώρα που ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξάνεται και οι φυσικοί πόροι πιέζονται;

Το ερώτημα βρίσκεται στον πυρήνα της ευρωπαϊκής έρευνας για τα τρόφιμα της επόμενης γενιάς.

Και η απάντηση δεν αφορά απλώς περισσότερα φυτικά υποκατάστατα, αλλά προϊόντα με πραγματική διατροφική αξία, λειτουργικότητα και μικρότερο περιβαλλοντικό αποτύπωμα.

Σε αυτή τη συζήτηση, η παραγωγή αγελαδινού γάλακτος βρίσκεται συχνά στο επίκεντρο.

Απαιτεί σημαντικούς πόρους σε γη, νερό και ζωοτροφές, ενώ συνδέεται και με εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου.

Η αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων φυτικής προέλευσης δεν παρουσιάζεται πλέον μόνο ως τάση της αγοράς, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας για πιο βιώσιμα συστήματα τροφίμων.

Μία από τις προσωπικότητες που έχουν συμβάλει καθοριστικά σε αυτή τη μετάβαση είναι η Ελληνοσουηδή επιστήμονας, κυρία Αγγελική Τριανταφύλλου. Πρόεδρος της Cerealiq AB και νικήτρια του Ευρωπαϊκού Βραβείου Εφευρέτη 2026 στην κατηγορία «Βιομηχανία», η κυρία Τριανταφύλλου υπήρξε συνιδρύτρια της εταιρείας που εξελίχθηκε στην Oatly και για περισσότερα από 20 χρόνια ηγήθηκε της έρευνάς της.

Η κατοχυρωμένη ενζυμική μέθοδος που ανέπτυξε βελτίωσε τη σταθερότητα, τη γεύση, την υφή και τη λειτουργικότητα των ροφημάτων βρώμης, συμβάλλοντας ώστε ένα προϊόν που κάποτε απευθυνόταν σε περιορισμένο κοινό να περάσει στη μαζική αγορά.

Σήμερα, η έρευνά της στρέφεται σε μια νέα πρώτη ύλη: το μπιζέλι.

Σύμφωνα με όσα εξηγεί στο Euronews, η ομάδα της αναπτύσσει τεχνολογία που αξιοποιεί ολόκληρο το μπιζέλι, διατηρώντας τα θρεπτικά συστατικά του, αντί να βασίζεται μόνο σε απομονωμένες πρωτεΐνες, όπως συμβαίνει σε πολλές σημερινές εφαρμογές φυτικών προϊόντων.

Η ίδια τονίζει ότι η ενζυμική τεχνολογία που χρησιμοποιείται διατηρεί τις ιδιότητες και τη διατροφική αξία του μπιζελιού, ενώ παραμένει φιλική προς το περιβάλλον.

Όχι άλλο ένα προϊόν της μόδας

Για την κυρία Τριανταφύλλου, το μέλλον των φυτικών τροφίμων δεν βρίσκεται στην αδιάκριτη επέκταση της αγοράς ούτε στην αναζήτηση του επόμενου «trendy» προϊόντος. Το ζητούμενο, όπως λέει, είναι η ποιότητα: τρόφιμα με υψηλή διατροφική αξία, σαφή λόγο ύπαρξης και πραγματική συμβολή σε ένα πιο βιώσιμο μοντέλο παραγωγής.

Η ίδια διαχωρίζει αυτή την προσέγγιση από προϊόντα που γνώρισαν εμπορική επιτυχία χωρίς να προσφέρουν πάντα αντίστοιχο θρεπτικό προφίλ. Το κριτήριο, υποστηρίζει, δεν μπορεί να είναι μόνο η αγορά ή η μόδα, αλλά η επιστημονική τεκμηρίωση: τι προσφέρει η πρώτη ύλη, πώς αξιοποιείται και ποια ανάγκη καλύπτει.

Τα μπιζέλια, για παράδειγμα, έχουν υψηλής ποιότητας φυτική πρωτεΐνη. Η βρώμη, από την άλλη, προσφέρει β-γλυκάνες και διαιτητικές ίνες, συστατικά που οι περισσότεροι άνθρωποι καταναλώνουν σε χαμηλότερες ποσότητες από τις συνιστώμενες.

Η επόμενη γενιά φυτικών τροφίμων, επομένως, δεν αρκεί να «μοιάζει» με ζωικό προϊόν. Χρειάζεται να έχει δική της διατροφική αξία.

Γιατί οι φυτικές εναλλακτικές μπαίνουν στο επίκεντρο

Η κυρία Τριανταφύλλου δεν παρουσιάζει τα φυτικά προϊόντα ως πλήρη αντικατάσταση των ζωικών. Αντίθετα, τα βλέπει ως μέρος της λύσης για έναν πλανήτη που θα χρειαστεί να θρέψει δισεκατομμύρια ανθρώπους τις επόμενες δεκαετίες. Η ζωική παραγωγή, όπως επισημαίνει, δεν μπορεί να αυξάνεται επ’ αόριστον για να καλύψει τις ανάγκες ενός πληθυσμού που συνεχίζει να μεγαλώνει.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι φυτικές καλλιέργειες μπορούν να προσφέρουν εναλλακτικές με μικρότερη κατανάλωση φυσικών πόρων. Η σημασία τους γίνεται ακόμη μεγαλύτερη σε περιοχές που ήδη αντιμετωπίζουν λειψυδρία, υποβάθμιση του εδάφους και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Το ενδιαφέρον, λοιπόν, δεν βρίσκεται μόνο στο αν το γάλα από μπιζέλια θα γίνει το επόμενο μεγάλο προϊόν στα ράφια. Βρίσκεται στο πώς η επιστήμη των τροφίμων επιχειρεί να απαντήσει σε ένα πολύ πιο σύνθετο ερώτημα: πώς μπορούν να παραχθούν τρόφιμα που είναι θρεπτικά, αποδεκτά από τον καταναλωτή και, ταυτόχρονα, πιο συμβατά με τα όρια του πλανήτη.