Ο μοναδικός Έλληνας επιβάτης του MV Hondius με τα κρούσματα χανταϊού μιλά αποκλειστικά στο Newshub.gr για την περιπέτεια σε ένα ταξίδι ζωής

Σαν κεραυνός έπεσε η είδηση, πριν από ένα και πλέον μήνα, πως στο πλοίο MV Hondius, που πραγματοποιούσε ταξίδι με ερευνητικό και επιστημονικό ενδιαφέρον από την Αργεντινή μέχρι το Πράσινο Ακρωτήρι διασχίζοντας όλο τον νότιο Ατλαντικό και πάνω στο οποίο εμφανίστηκαν κρούσματα ενός άγνωστου στον πολύ κόσμο ιού, του χανταϊού, βρίσκεται ανάμεσα στους επιβάτες ένας Έλληνας.

Δύσκολο να σκεφτεί κανείς πως ένας άνθρωπος που ζει στην Ελλάδα αποφάσισε να κάνει ένα τόσο μεγάλο και ιδιαίτερο ταξίδι μη γνωρίζοντας φυσικά πως η τύχη θα του επεφύλασσε την έκπληξη του χανταϊού.

Δύσκολο όμως για εκείνους που δεν γνωρίζουν το Δημήτρη Ζευγώλη, τον ομότιμο πανεπιστημιακό καθηγητή του οποίου η ζωή του είναι συνυφασμένη με την περιπέτεια και τα ταξίδια.

Γιατί όσοι τον γνωρίζουν δεν εξεπλάγησαν ακούγοντας πως εκείνος ήταν ο μοναδικός Έλληνας επιβάτης του MV Hondius.

Εξάλλου γι αυτό το λόγο είχαμε φιλοξενήσει ξανά το Μάρτιο του 2025 συνέντευξη του θεωρώντας πως τα ταξίδια και ο τρόπος που φροντίζει να περνά κάθε λεπτό της ζωής του παρουσιάζουν εξαιρετικό ενδιαφέρον (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ).

Ο Δημήτρης από τη στιγμή που συνταξιοδοτήθηκε ταξιδεύει διαρκώς σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Σε μέρη που η πλειοψηφία των ανθρώπων αγνοεί πως υπάρχουν καν στο χάρτη.

Τη μια ταξιδεύει  για ορειβασία, την άλλη για τρέξιμο μεγάλων αποστάσεων και πολύ συχνά απλά γιατί τον έλκει το άγνωστο και δεν θέλει να αφήσει τόπους ανεξερεύνητους.

Αυτή του η επιθυμία τον έκανε να επιλέξει να ταξιδέψει με το κρουαζιερόπλοιο Hondius σε τόπους που έχουμε δει σε μόνο σε ντοκιμαντέρ, γνωρίζοντας  φυσικά και ο ίδιος πως η περιπέτεια κάποιες φορές έχει και κινδύνους.

Αυτή τη φορά ο κίνδυνος ήταν ο χανταϊός, ένας ιός που οι επιστήμονες ήξεραν πως δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο αλλά στην περίπτωση του Hondius έκανε την εξαίρεση. Σκότωσε τρείς επιβάτες και διαγνώσθηκαν θετικοί στον ιό τουλάχιστον άλλοι 10-11, ευτυχώς όχι ανάμεσα σε αυτούς ο Δημήτρης Ζευγώλης.

Το τι συνέβη από τη στιγμή που έγινε γνωστή η είδηση του πλοίου με το χανταϊό, όλοι γνωρίζουμε.

Υπήρξε φόβος σε παγκόσμιο επίπεδο, λόγω της πολυπολιτισμικής σύνθεσης των επιβατών του για εξάπλωση του ιού, έχοντας νωπή ακόμα στη μνήμη μας την εξάπλωση και τις συνέπειες του covid.

Ευτυχώς στην περίπτωση του χανταϊού δεν επιβεβαιώθηκαν αυτοί οι φόβοι για εμάς αν και όλοι οι επιβάτες του Hondius, είτε διαγνώσθηκαν θετικοί στον ιό είτε όχι, περιορίστηκαν ώστε να μην έρχονται σε επαφή με κόσμο. Πέρασαν δηλαδή άλλη μια καραντίνα στη ζωή τους.

Ο Δημήτρης Ζευγώλης, επισττρέφοντας στην Αθήνα, παρέμεινε σε καραντίνα αρκετών εβδομάδων μέχρι σήμερα, που είναι η τελευταία ημέρα, στο νοσοκομείο Αττικόν, παρότι υγιέστατος.

Ο ίδιος επέλεξε την πρώτη συνέντευξη του, με τη λήξη της απομόνωσης του, να την παραχωρήσει στο Newshub.gr  και να μας περιγράψει τις συνθήκες που επικράτησαν πάνω στο πλοίο αλλά και έξω απ αυτό τις κρίσιμες ημέρες μετά τους θανάτους των τριών επιβατών και τα κρούσματα σε συνεπιβάτες του.

Είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε μαζί του αρκετές φορές όσο βρισκόταν στο Hondius και με την ψύχραιμη ματιά του να μεταφέρουμε στο αναγνωστικό κοινό τι πραγματικά συνέβαινε πάνω στο πλοίο.

Γιατί μπορεί όλοι εμείς με κομμένη την ανάσα και αγωνία να βλέπαμε ένα ιό να απειλεί να βγει από το κρουαζιερόπλοιο και να μας κλείσει μέσα στα σπίτια μας, όπως ο covid, αλλά οι επιβάτες στο Hondius, επιστήμονες οι περισσότεροι και συνειδητοποιημένοι ταξιδευτές όλοι τους, ζούσαν απλά άλλη μια περιπέτεια και μάθαιναν απ αυτήν. Ακολουθούσαν πιστά τα πρωτόκολλα που ενεργοποιήθηκαν και με υπομονή περίμεναν να τελειώσει το ταξίδι και να επιστρέψουν στις χώρες τους.

Ας δούμε λοιπόν πως μας περιγράφει ο Δημήτρης Ζευγώλης όσα συνέβησαν:

1) Στο ταξίδι που κάνατε και στους ενδιάμεσους σταθμούς του πλοίου οι επιβάτες κινηθήκατε αυτόνομα ή σε γκρουπ, δηλαδή όλοι μαζί σε σημεία ενδιαφέροντος κι άρα είχατε όλοι τις ίδιες πιθανότητες να εκτεθείτε στον ιό;

Ας ξεκαθαρίσουμε ορισμένα γεγονότα από την αρχή. Το πλοίο Hondius θα ξεκινούσε την 1 Απριλίου από την πόλη Ουσουάια (Αργεντινή), θα διέσχιζε όλο το νότιο ατλαντικό ωκεανό και θα έφτανε στις 4 Μαΐου στην Πράια του Πράσινου Ακρωτηρίου.

Ένα ταξίδι 34 ημερών μέσα στο φουρτουνιασμένο, μαινόμενο αλλά και ήρεμο ωκεανό, σε ένα ταξίδι οδύσσειας, μεταφορικά και κυριολεκτικά, όπως τελικά εξελίχθηκε.

Αν και το ταξίδι αυτό ανήκε στην κατηγορία της κρουαζιέρας, εντούτοις ήταν ένα ερευνητικό-επιστημονικό ταξίδι, όπου η πλειονότητα των επιβατών (90%) ήταν επιστήμονες, καθηγητές πανεπιστημίου και χομπίστες ορνιθολόγοι, από διάφορες χώρες του κόσμου και ο σκοπός τους ήταν να παρακολουθήσουν τη ζωή των πουλιών σε απομακρυσμένες περιοχές.

Το υπόλοιπο 10% των επιβατών ήταν λάτρεις της φύσης, ταξιδευτές με ανοιχτούς ορίζοντες, άνθρωποι που έλκονταν από το άγνωστο, την πρόκληση και την αδρεναλίνη, χωρίς να τους ενδιαφέρουν τα κοσμοπολίτικα λιμάνια.

Όλοι μέσα στο πλοίο κινούνταν αυτόνομα με πολύωρες παραμονές στο κατάστρωμα, παρακολουθώντας με κιάλια τα πουλιά, και τα φωτογράφιζαν με ισχυρούς τηλεφακούς.

Βέβαια υπήρχαν και οι ομαδικές συναντήσεις για ανάλυση των παρατηρήσεων, αλλά και κοινοί χώροι για φαγητό-καφέ και παρακολούθηση διαλέξεων. Ήταν δηλαδή σαν ένα θερινό σχολείο εν πλω.

Όμως υπήρχαν και οι εξερευνητικές αποβάσεις με εξωλέμβιους (zodiacs) σε απομακρυσμένα νησιά, που θεωρούνται προστατευόμενες περιοχές της άγριας ζωής και η προσέγγισή τους απαιτούσε ειδική άδεια, όπως το νησί Gough στο νησιωτικό σύμπλεγμα του Τριστάν ντα Κούνια ή το Boatswain bird island της νήσου Ανάληψης (Ascension).

Εντούτοις, όλοι ήμασταν στον ίδιο κλειστό χώρο του πλοίου και δυνητικά εκτεθειμένοι σε έναν ιό, την ύπαρξη του οποίου αγνοούσαμε και τον πληροφορηθήκαμε μόλις τρεις μέρες (2 Μαΐου) πριν τελειώσει το ταξίδι.

Βέβαια, είχαμε αρχικά ένα νεκρό, το Leo, αλλά σε ένα ταξίδι, που δεν γνωρίζεις τα αίτια θανάτου και το πλησιέστερο λιμάνι (Τριστάν ντα Κούνια) είναι 6 μέρες στη θάλασσα και δεν έχει ούτε νοσοκομείο, ούτε αεροδρόμιο αλλά ούτε και ιατρική διάσωση, δεν έχεις καμία εναλλακτική σκέψη ή λύση, παρά μόνο να δεχτείς το μοιραίο.

2) Πότε καταλάβατε ότι κάτι δεν πάει καλά στο ταξίδι σας, είχατε ενημέρωση από τον πλοίαρχο αμέσως;

2 Μαΐου ήταν το ορόσημο, που ο πλοίαρχος του Hondius έγινε ο προάγγελος μιας αόρατης απειλής, μας κάλεσε εκτάκτως στο σαλόνι και ανακοίνωσε ότι ...Leo (11/4) και Mirian (25/4) πέθαναν από έναν ιό, το hantavirus, που ενδημεί σε περιοχές της Αργεντινής και της Χιλής.... όπως διαπίστωσε αρχικά ένα νοσοκομείο στο Γιοχάνεσμπουργκ.

Ο ιός αυτός δεν μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, η παραλλαγή του όμως, Andesvirus, ναι, μεταδίδεται από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Το ζευγάρι είχε επισκεφτεί τις χώρες αυτές κατά τη διάρκεια ενός πολύμηνου ταξιδιού, προτού ξεκινήσει το ατλαντικό ταξίδι.

Ήταν μια μέρα, που έξω επικρατούσε η λεγόμενη ζώνη των τροπικών νηνεμιών, όπου η πολύ ζέστη και η αφόρητη υγρασία δημιουργούσαν μια ατμόσφαιρα χαμάμ και μέσα η ατμόσφαιρα επισκιαζόταν από το βάρος μιας λέξης: ιός. Μια λέξη γραμμένη με το μελάνι της απομόνωσης, όπως διαπιστώθηκε αργότερα.

Λόγω της σοβαρότητας του συμβάντος, οι ανακοινώσεις γινόντουσαν στα αγγλικά, στα ισπανικά και στα γερμανικά και μάλιστα χωρίς καθυστέρηση.

3) Τις πρώτες στιγμές που μάθατε πως τρεις συνεπιβάτες σας είναι νεκροί και κάποιοι έχουν προσβληθεί από τον ιό πως νιώσατε;

Οι επιβάτες έμεναν ψύχραιμοι, δεν υπήρχε πανικός ούτε και ανησυχία, το Διαδίκτυο όμως είχε αρπάξει φωτιά.

Όλοι ψάχναμε την ίδια λέξη, hantavirus.

Στο πλοίο, επικρατούσαν πηγαδάκια, που το καθένα έδινε τη δική του εξήγηση, όλοι είχαμε γίνει Λοιμωξιολόγοι.

4) Προσωπικά είχατε έλθει σε επαφή, κάνοντας παρέα, με επιβάτες που μάθατε πως βρέθηκαν θετικοί στον χανταϊό; Αν ναι αυτό σας τρόμαξε;

Ανήκα στην ομάδα του 10% των ταξιδιωτών χωρίς καμία επιστημονική γνώση για τα πουλιά και συνεπώς δεν συμμετείχα στις ομαδικές συζητήσεις των ορνιθολόγων.

Είχα αποφασίσει να κάνω αυτό το ταξίδι ως μια "υπαρξιακή φυγή της καθημερινότητας", να βλέπω μόνο της πτήσεις των άλμπατρος να σχίζουν τον ουρανό και μετά να παρασέρνονται στα ρεύματα του αέρα ή να ατενίζω τη διαχωριστική γραμμή του ορίζοντα που ενώνει δυο άπειρα, το άπειρο του ουρανού και το άπειρο της θάλασσας.

Έτσι, οι επαφές μου ήταν περιορισμένες, αν και είχαμε κοινούς τόπους γνωριμίας και συζητήσεων, κυρίως με τους ισπανούς συνταξιδιώτες που μοιραζόμασταν το ίδιο μεσογειακό ταπεραμέντο.

Δεν θυμάμαι να είχα τρομάξει, άλλωστε δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με το φόβο.

Αισθανόμουνα υγιής και δυνατός και σχεδίαζα το επόμενο βήμα, τις ακυρώσεις πτήσεων επιστροφής και της προετοιμασίας για την καραντίνα σε ρουχισμό, προσωπικά είδη και εξοπλισμό.

5) Τις δύσκολες ημέρες από τη στιγμή που το Hondius ακινητοποιήθηκε μέχρι να δέσει το πλοίο στα Κανάρια Νησιά πως ήταν το κλίμα και η ζωή σας πάνω στο σκάφος;

Επικρατούσε ηρεμία και πολλοί ασχολούνταν με τα επιστημονικά τους δεδομένα, φαίνονταν προφανώς υγιείς, ταξινομούσαν τις φωτογραφίες τους ή έκαναν μοντάζ σε κάποιο βίντεο, που ένα φρεγατοπούλι, με τη γαμψή τη μύτη κυνηγούσε ένα ιπτάμενο ψάρι.

Σε καμία περίπτωση δεν υπήρχε αναστάτωση, ακόμη και ανησυχία!

Οι περισσότεροι ήταν δοκιμασμένοι ταξιδευτές που γνώριζαν από δύσκολες συνθήκες

. Όμως, δεν θέλω να φανταστώ το σενάριο, που στο πλοίο θα υπήρχαν οικογένειες με παιδιά, η κατάσταση θα ήταν διαφορετική.

6) Πως νιώσατε όταν μετά την επιστροφή σας στην Ελλάδα μπήκατε σε πολυήμερη καραντίνα στο θάλαμο του νοσοκομείου, σας κούρασε ο εγκλεισμός με δεδομένο το ότι είστε άτομο πολύ δραστήριο και σε συνεχή κίνηση;

Οι μέρες περνούσαν γρήγορα και είχα πολλά να ασχοληθώ.

Ήταν χώρος αυτοσυγκέντρωσης με ελάχιστες εξωτερικές επιρροές, χώρος πειθαρχίας, αλλά και θύμησης.

Όσα έζησα τις προηγούμενες μέρες, σε ένα ταξίδι που ελάχιστοι τολμούν ή γνωρίζουν ότι υπάρχει, έπρεπε να το μεταφέρω στο μπλοκ μου (www.destination2017.blogspot.com) ξοδεύοντας αρκετό μελάνι στη συγγραφή του.

Το ψηφιακό μου αρχείο αποτελείτο από 7000 φωτογραφίες και βίντεο που έπιαναν χώρο γύρω στα 120GB και η τακτοποίησή του μου κόστισε αρκετό χρόνο "κλεισούρας" στο ...δωμάτιο.

7) Πως θα περιγράφατε με λίγα λόγια αυτή την περιπέτεια σας; 

Σχεδίαζα ένα ταξίδι που να ήταν κάτι το ιδιαίτερο, αυτό που λένε "once-a-life" που το μοιράζεσαι με μια παρέα θαλασσοπόρων και αποφασιστικών συνταξιδιωτών, που έχουν τολμήσει να συμμετάσχουν σε μία "Αtlantic Οdyssey", όπως αποκαλείται το ιδιαίτερο αυτό ταξίδι.

Εδώ, δεν έρχεσαι για να απολαύσεις την ύπαιθρο, γιατί ύπαιθρος δεν υπάρχει, υπάρχει μόνο ουρανός, θάλασσα και αιώνιοι πάγοι.

Μοιράζεσαι τις μέρες σου με τα θαλασσοπούλια, που πετάνε ψηλά πάνω από το κεφάλι σου και με τις φάλαινες να σε πλατσουρίζουν χορεύοντας τον αποχαιρετιστήριο χορό, γιατί είναι η ώρα της μεγάλης μετανάστευσης για την άγρια ζωή, εδώ ο χειμώνας πλησιάζει.

Ένα τέτοιο ταξίδι, κάποιοι θα το θεωρούσαν πολική αποστολή και άλλοι ένας ομηρικός διάπλους, κατά τα πρότυπα του Οδυσσέα και θα με ρωτούσαν αν η Θάλασσα της Σκωτίας ήταν τόσο κυματώδης όσο φημίζεται, παρατηρώντας την άγρια ζωή και ενθυμούμενος τις ιστορίες των πρώτων εξερευνητών.

Λίγες μέρες πριν να τελειώσει το ταξίδι είχαμε έναν απρόσμενο επισκέπτη, hantavirus τον ονομάσαμε και ήταν μια δοκιμασία ζωής, που συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα μπορεί ο θάνατος να συναντήσει ένα συνταξιδιώτη σου (να αγγίξει ακόμη και εσένα) και αντιλαμβάνεσαι πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά και πόσο πολύτιμη είναι η κάθε ασήμαντη, καθημερινή στιγμή που την θεωρούμε δεδομένη.

8) Τι θα κάνετε τώρα που τελείωσε  η καραντίνα και μπορείτε να επιστρέψετε σε κανονικούς ρυθμούς ζωής;

Η 17 Ιουνίου είναι η τελευταία μέρα της απομόνωσης, θα είναι όμως και της κοινής αποδοχής;

Η αμηχανία και η "απόσταση ασφαλείας" είναι οι δύο μηχανισμοί που ενεργοποιούνται στον άνθρωπο συνειδητά ή ασυνείδητα. "....Το πιο παλιό και ισχυρό συναίσθημα του ανθρώπου είναι ο φόβος και ο πιο παλιός και ισχυρός φόβος είναι ο φόβος για το άγνωστο..." είχε πει ο αμερικανός συγγραφέας τρόμου και φαντασίας H. P. Lovecraft και αυτό θα φανεί με τις πρώτες συναντήσεις.

Κάποιοι γνωστοί ή συνάδελφοι μπορεί να κρατούν μια ασυνείδητη (ή και συνειδητή) απόσταση στην πρώτη συνάντηση.

Θα αποφεύγουν τις χειραψίες, τις αγκαλιές ή θα δείχνουν μαζεμένοι όταν βήξεις, επειδή ξεράθηκε ο λαιμός σου και αυτό δεν το κάνουν από κακία, αλλά από έλλειψη ενημέρωσης ή ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Προετοιμάζομαι για πολλές ερωτήσεις του στυλ "πώς κόλλησες;" (δεν κόλλησα), "τι συμπτώματα είχες;" (κανένα) και "πως ήταν η ζωή στο πλοίο;" (μια χαρά).

Θέτω τα όριά μου με ευγένεια και χαμόγελο και η μοναδική συνταγή που μπορώ να τους δώσω είναι "...ο Τσιόδρας μού έδωσε το πράσινο φως και το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να χαλαρώσουμε και να τα πούμε όπως παλιά..."

Δύση στον ατλαντικό στην περιοχή της Αγίας Ελένης

Ένα φρεγατοπούλι (πουλί του ωκεανού) κάθισε στο κατάρτι του πλοίου, εμφανώς κουρασμένο

Ιατρός στο Πράσινο Ακρωτήριο πριν επιβιβαστεί στο Hondius

selfies για το πρωτόγνωρο αυτό γεγονός (πάνω σε μαούνα έξω από το λιμάνι της Πράια)

Ανατολή στην τροπική ζώνη του Ισημερινού

Στο λιμάνι της Πραία είναι η πρώτη (διστακτική) προσέγγιση του λιμενικού

Η ζωή στο Hondius συνεχίζεται με μάσκα και σε απόσταση

 Η απασχόληση στο Hondius συνεχίζεται χωρίς ανησυχία και φόβο. Παντού μάσκα και σε απόσταση

Πλησιάζει η ώρα του αποχαιρετισμού και να εγκαταλείψουμε το Hondius

Το πρώτο καλωσόρισμα στα Κανάρια Νησιά

Το πρώτο καλωσόρισμα στο ATTIKON

Εξερευνητικές αποβάσεις με εξωλέμβιους σε απομακρυσμένα νησιά (Gough Island)

 Εξερευνητικές αποβάσεις με εξωλέμβιους σε απομακρυσμένα νησιά (Gough Island)

Bird-watchers επί τω έργω, παρακολουθήσεις πουλιών και φωτογράφιση