Patrizia Larese: Η συγκλονιστική ιστορία του ναυαγίου του ατμόπλοιο Petrella ανοιχτά της Σούδας 

«Συνέβη στην Κρήτη 1941-1945». Μετά από πολυετή έρευνα στο νησί μας, η Ιταλίδα δημοσιογράφος έγραψε αυτό το βιβλίο και επικοινώνησε με το newshub.gr γνωστοποιώντας μας τη δική της ταυτότητα, αλλά κυρίως την ιστορία του πατέρα της, τον οποίο και διέσωσαν ψαράδες του Ρεθύμνου, όταν το ατμόπλοιο στο οποίο κρατούνταν από τους Γερμανούς κατακτητές, βυθίστηκε ανοιχτά της Σούδας!

Το νέο βιβλίο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάμινος, με πρόλογο του Paolo Fonzi και σε μετάφραση Νίκου Γ. Μοσχονά περιγράφει τις προσπάθειες της συγγραφέως να λύσει το αίνιγμα της σιωπής του πατέρα της, υπολοχαγού των ιταλικών δυνάμεων κατοχής στην Κρήτη, που διασώθηκε από Κρητικούς ψαράδες όταν τορπιλίστηκε το πλοίο στο οποίο είχαν επιβιβάσει οι Γερμανοί τους Ιταλούς μετά τη συνθηκολόγηση του 1943.

Το ναυάγιο του SS PETRELLA είναι ένα από τα πιο συγκλονιστικά συμβάντα του πολέμου στη ναυτική ιστορία. Χάθηκαν 2.670 Ιταλοί στρατιώτες.

Ο Severino Larese, από τη Ρώμη, επέζησε τελικά του πολέμου, γύρισε στη Ρώμη, όπου και έκανε οικογένεια. Πάντα ήθελε να επιστρέψει στο Ρέθυμνο και να βρει τους σωτήρες του, κάτι όμως που δεν κατάφερε.

Η κόρη του όμως, Patrizia Larese, επισκέφτηκε το Ρέθυμνο με σκοπό να βρει τους σωτήρες του πατέρα της.

Αλλά δεν σταμάτησε την έρευνα της μόνο στο Ρέθυμνο. Η Patrizia Larese τα τελευταία χρόνια, προχώρησε σε έρευνα σε πολλές περιοχές της Κρήτης, με έμφαση επίσης στα μαρτυρικά χωριά της νότιας και ανατολικής Κρήτης.

Η συγκλονιστική ιστορία

Όπως αναφέρεται στο βιβλίο:

«Στις 8 Φεβρουαρίου 1944 το ατμόπλοιο Petrella, ασφυκτικά γεμάτο με περίπου 3.100 Ιταλούς στρατιώτες, βυθίστηκε από δύο αγγλικές τορπίλες στ᾽ ανοιχτά του κόλπου της Σούδας, στην Κρήτη.

Οι Γερμανοί δεσμοφύλακες δεν έδωσαν δυνατότητα διαφυγής στους αιχμαλώτους που προσπαθούσαν να σωθούν πέφτοντας στα νερά του Αιγαίου. Πολλοί από αυτούς βοηθήθηκαν από Έλληνες ψαράδες που, βλέποντας το πλοίο στις φλόγες, δεν δίστασαν να αψηφήσουν τα αφρισμένα κύματα και τα μυδράλια.

Ο Severino Larese, υπολοχαγός της μεραρχίας Siena, πατέρας της συγγραφέως, ήταν ανάμεσα σ᾽ εκείνους που διασώθηκαν αλλά στην οικογένειά του δεν μίλησε σχεδόν ποτέ γι᾽ αυτό το δραματικό συμβάν.

Μετά τον θάνατό του, για να καλύψει ένα κενό, η συγγραφέας αποφασίζει να πάει σε αναζήτηση των γεγονότων που είχαν συμβεί στην Κρήτη και βρίσκεται απέναντι σε μια

εκατόμβη των Ιταλών στρατιωτικών κρατουμένων (ΙΜΙ), των αιχμαλώτων του Χίτλερ.

Το βιβλίο είναι ένα ταξίδι στον χρόνο και στους τόπους όπου ο Severino Larese πέρασε δύο τρομακτικά χρόνια της νιότης του, μια μαρτυρία των τραγικών γεγονότων που έζησε κάτω

από τη γερμανική κατοχή ο κρητικός πληθυσμός και η εβραϊκή κοινότητα του νησιού, η αρχαιότερη της Ευρώπης, που εξολοθρεύθηκε στην Τελική Λύση».

Στα μαρτυρικά χωριά

«Ποια ιστορία θα μπορούσε να συνδέει μια Ιταλίδα δημοσιογράφο με την νοτιοανατολική Κρήτη, ώστε να την επισκέπτεται τόσο συχνά»;

Αυτό το ερώτημα διατυπώνει ο Λευτέρης Σπανάκης σε ανάρτηση του 2018 στα Βιαννίτικα Νέα.

Και συνεχίζει:

«Για ποιό λόγο αυτή η γυναίκα κρατάει σημειώσεις και τραβάει φωτογραφίες, τριγυρνώντας στην Λυγιά, το Κεφαλοβρύσι, τον Αμιρά, τη Βιάννο και τον Άγιο Βασίλειο;

Αντιλαμβάνεστε πως η ιστορία της δεν μπορεί να μην έχει σχέση με την τραγική, για την ευρύτερη περιοχή της Βιάννου, περίοδο της Γερμανικής κατοχής.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η 8η Φεβρουαρίου κάθε έτους, δεν ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες για την οικογένεια των Λαρέζε στη Ρώμη της Ιταλίας.

Ήταν μια μέρα γιορτής, με φαΐ, τραγούδια και γλυκά. Ήταν μια μέρα που γιορτάζονταν σαν τα γενέθλια μιας ολόκληρης οικογένειας. Ένας μικρός φόρος τιμής προς την ίδια την ζωή, επιθυμία του πατέρα της φαμίλιας, Σεβερίνο Λαρέζε.

Την 8η Φεβρουαρίου του 1944 ο Ιταλός Υπολοχαγός, Σεβερίνο Λαρέζε, ήταν καταδικασμένος σε θάνατο όταν το Γερμανικό πλοίο «Petrella» όπου επέβαινε ως αιχμάλωτος πολέμου από τις 8 Σεπτεμβρίου του 1943(μετά τον παροπλισμό των Ιταλών στρατιωτών στην Κρήτη), τορπιλίστηκε από το Βρετανικό υποβρύχιο "HMS Sportsman" ανοιχτά της Σούδας, παίρνοντας στο βυθό μαζί του τον τρομακτικά μεγάλο αριθμό των 2.670 Ιταλών αιχμαλώτων, από τους συνολικά 3.170 που είχαν επιβιβασθεί.

Η αιτία  για τον εξαιρετικά μεγάλο αριθμό των νεκρών, λέγεται πως ήταν η εντολή των Γερμανών Φρουρών να μην ανοίξουν τις πόρτες, όπου ήταν αμπαρωμένοι οι αιχμάλωτοι, ακόμα και κατά τη βύθιση του πλοίου, ενώ οι ελάχιστοι που κατάφερναν να πέσουν στην θάλασσα, δέχονταν τα πυρά των SS. Μέσα σ’ αυτήν την κόλαση, ο 26χρονός τότε Σεβερίνο, κατάφερε να βουτήξει στην θάλασσα, όμως δεν θα είχε καμία πιθανότητα να τα καταφέρει, αν δεν τον έβρισκε μια ομάδα από ντόπιους ψαράδες, οι οποίοι κυριολεκτικά, του χάρισαν την ζωή. Ο ίδιος συνήθιζε να λέει: "είμαι κάτι σαν τον Μωυσή... αντί να με σκοτώσει το νερό, αυτό ήταν που με έσωσε".

Μετά την επιστροφή του στην Ιταλία και για το υπόλοιπο της ζωής του, μέχρι το 2010, όταν και απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών, ο Σεβερίνο Λαρέζε δεν ήθελε να αναφέρει τίποτα για τα χρόνια που έζησε στην Κρήτη, λόγω των πολύ άσχημων καταστάσεων που είχε βιώσει εκεί. Ως εκ τούτου, άφησε στο σκοτάδι τους οικείους του για τα όσα είχε περάσει στη Mεγαλόνησο.

Αυτό όμως, ήταν κάτι που δεν μπορούσε να δεχθεί η κόρη του, Πατρίτσια, η οποία ακόμα και σήμερα δεν έχει συμβιβαστεί με το γεγονός ότι γνωρίζει τόσα λίγα πράγματα, για μια τόσο σημαντική περίοδο στην ζωή του πατέρα της.

Η Πατρίτσια Λαρέζε, συνταξιούχος πια, έχει εργαστεί ως δημοσιογράφος, φωτογράφος, project manager τηλεπικοινωνιών και ξεναγός σε πολλές χώρες του κόσμου. Το μεγαλύτερο όνειρό της όμως είναι να γράψει ένα βιβλίο όπου θα έχει συγκεντρώσει έναν μεγάλο αριθμό από ιστορίες που αφορούν στη ζωή των Ιταλών στρατιωτών στην Κρήτη αλλά και ιστορίες γενικότερα από την περίοδο της κατοχής της Μεγαλονήσου, ώστε να προσεγγίσει όσο καλύτερα γίνεται, τις συνθήκες ζωής του πατέρα της και να "χτίσει" την δική του ιστορία αλλά και των συμπατριωτών του στο νησί.

Με δεδομένο ότι ο πατέρας της από το 1942 βρισκόταν στην Ιεράπετρα, έχει δείξει αξιοσημείωτο ενδιαφέρον για την Ανατολική Κρήτη και ειδικότερα για την αιματοβαμμένη Βιάννο και τις πολλές τραγικές ιστορίες που την συνοδεύουν από αυτή την θλιβερή περίοδο. Με ορμητήριό της το χωριό Μύρτος, το οποίο αγαπάει πολύ, έχει επισκεφθεί σχεδόν όλα τα "καμμένα χωριά" και τους τόπους εκτελέσεων ψάχνοντας φωτογραφίες, βιβλία και ιστορίες ώστε να τα εντάξει στο δικό της πόνημα. Παρακολουθεί μάλιστα μαθήματα Ελληνικών από Κρητικιά(!) δασκάλα, για να μπορεί να κινηθεί με μεγαλύτερη άνεση στον χώρο και τον... χρόνο.

Η κυρία Λαρέζε επισκέφθηκε την περασμένη άνοιξη αλλά και τον περασμένο Σεπτέμβρη τον Δήμο Βιάννου, ψάχνοντας οτιδήποτε θα μπορούσε να τη βοηθήσει στην έρευνά της.

Από παλιές φωτογραφίες και εφημερίδες μέχρι και τοπικές ιστορίες για τα χρόνια αυτά, ενώ συγκλονίστηκε ιδιαίτερα από την τραγική ιστορία των μικρών αδελφών Βερβελάκη από το Κεφαλοβρύσι.

Ένα σημαντικό κατόρθωμα για την ίδια, ήταν πως μετά από διαμαρτυρία της προς τον Ιταλό πρόξενο, άρχισε να φροντίζεται τακτικά το μνημείο των Ιταλών και Ελλήνων πεσόντων από τα ναυάγια των "Petrella" και "Sifnra" που υπάρχει στην Γεωργιούπολη, καθώς από την ανέγερσή του το 1993, ήταν εντελώς παραμελειμένο».