Ποιος ήταν ο Αρμάνδος Δελλαπατρίδης;

Ένας γόης της Αθήνας που υποσχόταν έρωτα και μοίραζε Υπουργεία, δε θα μπορούσε να μην είναι αγαπητός και να μην είναι ιδιαίτερα συμπαθής!
Αυτός ήταν ο Αρμάνδος Δελλαπατρίδης.

Ο άνθρωπος αυτός υπήρξε γραφική φιγούρα του Μεσοπολέμου, που παρίστανε τον πολιτικό και διασκέδασε τους Αθηναίους. Κατά διαστήματα νοσηλευόταν στο Δημόσιο Ψυχιατρείο και το όνομά του έγινε συνώνυμο του «τρελού».

Γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 1895 και χρόνια αργότερα ήλθε στην Αθήνα «δια να σώση την Ελλάδαν», όπως δήλωνε. Ήταν άκακος άνθρωπος και είχε τρελαθεί, λέγανε, είτε από έναν άτυχο έρωτα, είτε από το «δούλεμα» που υφίστατο από φίλους και γνωστούς στην πατρίδα του επειδή από μικρός είχε τη μανία της πολιτικής.

Η χαρακτηριστική του ενδυμασία περιλάμβανε ρεντιγκότα με σκληρό κολλάρο, ριγέ παντελόνι και ημίψηλο. Την εμφάνισή του συμπλήρωνε το μούσι, οι φαβορίτες και το μονόκλ. Φανατικός βενιζελικός είχε στήσει το στρατηγείο του στο καφενείο Ζαχαράτου (στη θέση που βρίσκεται σήμερα το ξενοδοχείο Athens Plaza), στην Πλατεία Συντάγματος. Από εκεί περιφερόταν στους κεντρικούς δρόμους της Αθήνας και εκφωνούσε πολιτικούς λόγους ως αρχηγός του φανταστικού κόμματος των Κυανοχιτώνων ή των Κυανολεύκων.

Ο Αρμάνδος Δελλαπατρίδης ήταν συμπαθής στο αθηναϊκό κοινό, που διασκέδαζε μαζί του και τον συντηρούσε με φιλοδωρήματα. Οι «οπαδοί» του συχνά συγκεντρώνονταν στην Πλατεία Συντάγματος, περισσότερο για να τον «προγκάρουν», όπως έγραφε ο Τύπος της εποχής, παρά για να ακούσουν τους πύρινους λόγους που εκφωνούσε με τις θέσεις του κόμματός του.

Έδινε κι αυτός αφορμές, όταν επιχειρηματολογούσε για την ανάγκη σύνδεσης της Ακρόπολης και του Λυκαβηττού με γέφυρα και ανέλυε τους λόγους γιατί είναι επιβεβλημένη η υπόγεια συγκοινωνία μεταξύ Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 βρήκε τον Αρμάνδο Δελλαπατρίδη στο απόγειο της δόξας του. Ως τύπος είχε το δικό του νούμερο στις επιθεωρήσεις, υπήρξε θέμα χρονογραφημάτων και της καθημερινής γελοιογραφίας. 

Αλλά με την Κατοχή άρχισε η παρακμή του. Τελικά πέθανε τον Ιούνιο του 1960 στο Λαϊκό Νοσοκομείο της Αθήνας, μετά από νοσηλεία 20 ημερών, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν ήρθε κανείς να τον επισκεφτεί. Κηδεύτηκε από τον Δήμο Αθηνών, σε ηλικία 65 ετών.

Σήμερα το όνομα του χρησιμοποιείται για να περιγράψουμε κάποιο γραφικό και που ρητορεύει ως απόλυτος ειδήμων για άσχετα θέματα. 
 

Πηγές: newshub.gr/ sansimera.gr/1069.gr /mixanitouxronou.gr