Φρίκη στη Βρετανία: Μητέρα δέκα παιδιών κρατούσε μια γυναίκα φυλακισμένη στο σπίτι της για 25 χρόνια

Μια μητέρα δέκα παιδιών από την πόλη Tewkesbury, στην επαρχία Gloucestershire, αντιμετωπίζει φυλάκιση για παρατεταμένη κακοποίηση μιας γυναίκας, την οποία κρατούσε ως «σκλάβα» της οικογένειάς της για 25 ολόκληρα χρόνια. Η Amanda Wixon, 56 ετών, συμφώνησε να πάρει στο σπίτι της το θύμα, που τότε ήταν σε ηλικία γυμνασίου, για ένα Σαββατοκύριακο το 1996 – αλλά την κράτησε μέχρι το 2021, οπότε και η σύγχρονη «σκλάβα» χρησιμοποίησε ένα τηλέφωνο που είχε κρύψει, για να σημάνει συναγερμό.

Όταν οι αστυνομικοί πήγαν στη διεύθυνση της Wixon, βρήκαν το θύμα, τώρα μια γυναίκα περίπου 40 ετών, μελανιασμένη και χωρίς δόντια, να κοιμάται σε ένα μουχλιασμένο και υγρό υπνοδωμάτιο που έμοιαζε με κελί φυλακής. Οι κάμερες που έφεραν οι αστυνομικοί επάνω τους, κατέγραψαν σκηνές που δείχνουν τη γυναίκα αδύνατη, ανήμπορη, άπλυτη και φοβισμένη, με έναν μώλωπα που απέδωσε στη Wixon, ενώ οι τοίχοι του υπνοδωματίου της ήταν άβαφοι και μουχλιασμένοι. Το θύμα είπε στους αστυνομικούς ότι η τελευταία φορά που είχε κάνει μπάνιο ήταν πριν από ένα χρόνο. Η Wixon, που είναι εθισμένη στα τυχερά παίγνια, δεν έδειξε καμία μεταμέλεια, και καταδικάστηκε για πολλαπλές κατηγορίες για πρόκληση σωματικής βλάβης, παράνομη φυλάκιση και εξαναγκασμό σε καταναγκαστική ή υποχρεωτική εργασία.

Ο δικαστής Ian Lawrie KC άφησε ελεύθερη με εγγύηση την Wixon, υπό όρους και μέχρι την ακρόαση για την επιβολή της ποινής τον Μάρτιο. Ωστόσο, ο δικαστής της είπε ότι η ποινή φυλάκισης ήταν «βέβαιη». Συνοψίζοντας την υπόθεση ο δικαστής Lawrie είπε ότι η δικογραφία της εισαγγελίας που περιέγραφε τους ισχυρισμούς για μακροχρόνια οικιακή δουλεία είχε «σχεδόν Ντίκενσιανή χροιά». Κατά τη διάρκεια της δίκης που κράτησε δύο εβδομάδες, ο εισαγγελέας Samuel Jones είπε ότι το θύμα της σύγχρονης δουλείας ήταν μια ευάλωτη γυναίκα που ουσιαστικά είχε «εξαφανιστεί» από την κοινωνία. Το δικαστήριο του Γκλόστερ άκουσε ότι η Wixon έλεγχε αυστηρότατα το θύμα, της επέτρεπε σπάνια να φύγει από το σπίτι, την υποχρέωνε να ζητάει φαγητό, της στερούσε τη δυνατότητα να πλένεται αλλά και την πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη και την ανάγκαζε να καθαρίζει το σπίτι γονατιστή. Το θύμα ισχυρίστηκε ότι αναγκαζόταν να φροντίζει τα παιδιά της κατηγορούμενης και δεχόταν συχνά επιθέσεις. Στο δικαστήριο ειπώθηκε ότι το θύμα είχε γεννηθεί σε μια δυσλειτουργική οικογένεια και η Wixon παρενέβη για να τη βοηθήσει.

Μεγάλο μέρος της κακοποίησης έλαβε χώρα σε ένα ακίνητο που ανήκε σε στεγαστικό σύλλογο της πόλης Tewkesbury, στην επαρχία Gloucestershire, όπου εξακολουθεί να ζει η Wixon. Το θύμα περιέγραψε πολυάριθμες επιθέσεις, όπως γροθιές, ποδοπατήματα, σπρώξιμο από τις σκάλες, χτυπήματα με σκούπα, εξαναγκασμό σε κόψιμο των μαλλιών της και απόπειρες στραγγαλισμού, και ισχυρίστηκε ότι άλλα παιδιά στο ίδιο σπίτι δεν χρειάστηκε να κάνουν δουλειές όπως αυτή. Ο εισαγγελέας δήλωσε στους ενόρκους: «Την κρατούσαν μέσα και την εμπόδισαν να φύγει από το σπίτι, δέχτηκε πολλές επιθέσεις και ξυλοδαρμούς, και την ανάγκασαν να εργάζεται υπό την απειλή της βίας. «Της είχαν αρνηθεί το φαγητό και τη δυνατότητα να πλυθεί για πολλά χρόνια».

Οι ένορκοι άκουσαν και ότι δεν υπήρχαν καθόλου ιατρικά ή οδοντιατρικά αρχεία για τη γυναίκα ως ενήλικη και ότι δεν είχε δει γιατρό εδώ και δύο δεκαετίες. «Η έλλειψη αρχείων από το νοσοκομείο, τον γιατρό και τον οδοντίατρο ή οποιαδήποτε εμπλοκή με τις κοινωνικές υπηρεσίες για 20 χρόνια παρέχει περαιτέρω απόδειξη ότι δεν της επετράπη ποτέ να φύγει από το σπίτι», είπε ο εισαγγελέας. «Μέχρι να τελειώσει η δεκαετία του 1990 η γυναίκα είχε εξαφανιστεί «από προσώπου γης». Δεν υπήρξε ούτε μια συνάντηση με κάποιο άλλο άτομο ‘από τον έξω κόσμο’ και δεν την είχε δει κανένας έξω από το σπίτι». Οι γείτονες σήμερα περιέγραψαν την Wixon ως «γυναίκα που έχει εμμονή με την άσκηση ελέγχου». Ένας εξ αυτών είπε: «Αυτό που έχει συμβεί είναι απίστευτο. Όταν μετακόμισα εδώ πριν από 20 χρόνια, την έβλεπα τακτικά [το θύμα] στον κήπο. Κρέμαγε τα ρούχα ή φρόντιζε τον κήπο, αλλά μετά εξαφανίστηκε».

«Νόμιζα ότι είχε μετακομίσει, αλλά όλο αυτό το μεγάλο διάστημα ήταν φυλακισμένη στο σπίτι». Στο δικαστήριο ειπώθηκε ότι η αστυνομία αξιοποίησε φωνητικά μηνύματα που έστειλε το θύμα σε ένα από τα παιδιά της Wixon – στα οποία ακουγόταν τρομοκρατημένη και έλεγε ότι δεν ένιωθε ασφαλής. Ένας γείτονας περιέγραψε το θύμα ως «κάτι βγαλμένο από στρατόπεδο συγκέντρωσης». Μερικοί κάτοικοι ανέφεραν ότι είδαν το θύμα να ταπεινώνεται και να κακοποιείται στον κήπο, άλλοι είπαν ότι δεν την έβλεπαν για μεγάλα χρονικά διαστήματα, και όταν το έκαναν, συχνά καθόταν μόνη της σε ένα παράθυρο, χαιρετώντας. Στο δικαστήριο ειπώθηκε επίσης ότι μετά την απομάκρυνσή της από το σπίτι-κολαστήριο, το θύμα υπέφερε από αγχώδες μετατραυματικό στρες και είχε εφιάλτες για την κακοποίηση που υπέστη από την Wixon. Ένας γιατρός που την εξέτασε, παρατήρησε μεγάλους χοντρούς κάλους και στους δύο αστραγάλους της, τους οποίους το θύμα απέδωσε στο πολύωρο καθάρισμα των δαπέδων που έκανε πεσμένη στα χέρια και τα γόνατά της, ενώ ένας οδοντίατρος είπε ότι πρέπει να υπέφερε από απίστευτους πόνους ως αποτέλεσμα των σάπιων δοντιών της.

Η υπεράσπιση απέρριψε τους ισχυρισμούς για συστηματική κακοποίηση και είπε ότι η αφήγηση του θύματος ήταν υπερβολική και ασυνεπής. Ο δικηγόρος υπεράσπισης της Wixon είπε στους ενόρκους ότι η υπόθεση της εισαγγελίας εναντίον της πελάτισσάς του ήταν «μια ιστορία φαντασίας και ψεμάτων». Περιέγραψε την υπόθεση ως σοβαρή αλλά ασυνήθιστη και ισχυρίστηκε ότι το θύμα ήταν «εξαιρετικά ευάλωτο» και «επιρρεπές στο να επαναλαμβάνει όσα της έχουν ειπωθεί». Είπε επίσης ότι ενώ η εισαγγελία είχε περιγράψει το υπνοδωμάτιο του θύματος ως «κελί φυλακής», ήταν ελάχιστα διαφορετικό από οποιοδήποτε άλλο δωμάτιο στο σπίτι της Wixon. Ο δικηγόρος είπε ότι το θύμα ήταν εγγεγραμμένο στους εκλογικούς καταλόγους και ότι το γραφείο επιδομάτων γνώριζε ότι έμενε στο σπίτι της Wixon.

Στο δικαστήριο ειπώθηκε επίσης ότι υπήρχαν κάποιες ενδείξεις ότι το θύμα είχε λάβει άδεια για εκδρομές στην παραλία. Ο δικηγόρος υπεράσπισης πρόσθεσε: «Αυτή η ιδέα ότι ήταν κλεισμένη μέσα σε αυτό το σπίτι σαν ζώο απλά δεν είναι σωστή». Η Wixon, που είναι δύο φορές παντρεμένη, αρνήθηκε κάθε κακοποίηση, αποδεχόμενη μόνο ότι το νοικοκυριό της ήταν χαοτικό και η υγιεινή του σπιτιού κάκιστη. Ισχυρίστηκε ότι εκείνη μαγείρευε πάντα και δεν εμπόδιζε το θύμα να μετακινηθεί ή να πάει οπουδήποτε, και ότι δεν υπήρχε καμία προσπάθεια ελέγχου ή κατακράτησης φαγητού. Η Wixon παραδέχτηκε ότι η υγιεινή του θύματος ήταν κακή, αλλά είπε ότι της είχε πει να πλυθεί, αλλά δεν μπορούσε να την αναγκάσει. Έγινε επίσης γνωστό ότι ένα από τα δέκα παιδιά της Wixon αυτοκτόνησε πριν από δύο χρόνια.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας Daily Mail, η Wixon κρίθηκε ένοχη για δύο κατηγορίες εξαναγκασμού για εκτέλεση καταναγκαστικής ή υποχρεωτικής εργασίας, μία κατηγορία παράνομης φυλάκισης και τρεις κατηγορίες επίθεσης που προκάλεσε σωματική βλάβη. Αθωώθηκε για μία κατηγορία επίθεσης που προκάλεσε σωματική βλάβη. Η Wixon δεν έδειξε καμία μεταμέλεια καθώς έφυγε από το δικαστήριο με τα πόδια, συνοδευόμενη από πολλά μέλη της οικογένειάς της. Ερωτηθείσα αν θα ήθελε να ζητήσει συγγνώμη από το θύμα της, απάντησε: «Γιατί να ζητήσω συγγνώμη για κάτι που δεν έκανα ποτέ;»