Αλέκος Στεφανάκης: «Η αρχή και το τέλος της βοοτροφίας στην Ελλάδα όμως υπάρχει ελπίδα»

Πώς φτάσαμε τόσο «πίσω» στη βοοτροφία στην Ελλάδα; Γιατί φτάσαμε εδώ και πολλά χρόνια να είμαστε τόσο ελλειμματικοί στο μοσχαρίσιο κρέας και να το εισάγουμε πληρώνοντας το πραγματικά σαν «χρυσάφι»; Ο πρώην πρόεδρος του Παραρτήματος Κρήτης του ΓΕΩΤΕΕ, κτηνίατρος – ερευνητής Αλέκος Στεφανάκης, μιλά στο newshub.gr και δίνει απαντήσεις σε όλα για την πάλαι ποτέ ανθηρή βοοτροφία στην Ελλάδα, που ακολούθησε και εκείνη τη φθίνουσα πορεία της χοιροτροφίας, από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα.

«Σε αυτή την υπέροχη χώρα που λέγεται Ελλάδα, που την αγαπούμε όλοι, δεν υπήρξε ποτέ – και είναι πολλά χρόνια δουλεύοντας ως κτηνίατρος πάνω στον αγροτοδιατροφικό τομέα – εθνική στρατηγική για την ανάπτυξη του αγροτοδιατροφικού τομέα.

Τα τελευταία χρόνια το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων αναλωνόταν με όλο του το δυναμικό, τον τρόπο απορρόφησης των ευρωπαϊκών κονδυλίων από την Κοινή Αγροτική Πολιτική χωρίς να υπάρχει Εθνική Στρατηγική Πολιτική.

Και να πω κάτι που πραγματικά με στενοχωρεί, αλλά είναι μια πραγματικότητα: Αποφάσισε να γίνει η χώρα ανεξάρτητη και αυτάρκης στο χοιρινό κρέας. Χρηματοδότησε την ανάπτυξη της χοιροτροφίας και ήμασταν αυτάρκεις.

Εμείς λοιπόν εδώ ποια είναι η στρατηγική σήμερα; Βλέπετε, μια ευλογιά δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε. Τότε υπήρχε μια εθνική στρατηγική από ανθρώπους που δεν ήταν πολιτικοί, αλλά υπήρχε αυτό το πράγμα. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό».

-Να περιγράψουμε τη σημερινή εξάρτηση μας σε μοσχαρίσιο κρέας;

«Η Ελλάδα κατά 70% είναι μια ορεινή χώρα. Άρα είναι ιδανικά τα εδάφη μας για την ανάπτυξη της αιγοπροβατοτροφίας, αλλά όχι ότι δεν έχουμε κάμπους, για να έχουμε την αυτάρκεια μας τουλάχιστον σε γάλα και σε βοοτροφία και το είχαμε περίπου επιτύχει.

Εξαιτίας της απουσίας εθνικής πολιτικής και επειδή τα φαινόμενα ήταν ανταγωνιστικά, όταν μπήκαν ποσοστώσεις στην πολιτική του γάλακτος, τότε εμείς ως χώρα μάλλον στη μοιρασιά λείπαμε. Με αποτέλεσμα να μας δώσουν ποσοστό στην παραγωγή γάλακτος που δεν κάλυπτε τις ανάγκες ούτε των παιδιών. Άρα άρχισε από κει και πέρα ένας στραγγαλισμός της βοοτροφίας.

Όταν σπούδαζα και έκανα τις μετεκπαιδεύσεις μου, υπήρχε ο Σταθμός Γενετικής Βελτίωσης που είχε ζώα πολύ υψηλής γενετικής αξίας που παίρνανε το σπέρμα και εφαρμοζόταν από τις υπηρεσίες η δωρεάν τεχνητή σπερματέγχυση στις αγελάδες για να υποστηρίξουμε την ανάπτυξη της βοοτροφίας. Ήταν από τις πρώτες χώρες στον κόσμο που κάποιοι σοφοί άνθρωποι είχαν φέρει την τεχνητή γονιμοποίηση στις αγελάδες.

Γύρω στο 1999 καθίσανε στο υπουργείο και οι σπερματεγχύτες που ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, έγιναν πενθήμερους με κλειστά το Σάββατο και την Κυριακή και διέλυσαν το κομμάτι της αναπαραγωγής της βοοτροφίας.

Ασφαλώς πενθήμερο, δεν αντιλέγει κανένας. Αλλά το πενθήμερο πρέπει να γίνεται εκ περιτροπής. Και να υπάρχει η δυνατότητα της τεχνητής γονιμοποίησης στις αγελάδες και το Σάββατο και την Κυριακή, γιατί δεν έχουν τα ζώα Σαββατοκύριακα.

Αυτό ήταν ένα τρομακτικό πλήγμα που οδήγησε σε μια καθίζηση της βοοτροφίας».

-Την περίοδο εκείνη είχε έρθει και το πρόβλημα με τις τρελές αγελάδες.

«Ναι βέβαια. Φέρναμε γάλα λευκό, ανταγωνιζόταν το δικό μας, αλλά είδατε τι τάιζαν οι ευρωπαίοι τις αγελάδες τους. Όλα αυτά λοιπόν που ήταν στην ουσία ένας αθέμιτος ανταγωνισμός, οδήγησαν στην συρρίκνωση της αγελαδοτροφίας και σήμερα έχουμε περιοριστεί σε μια αυτάρκεια που είναι θλιβερή για τη χώρα.

Γιατί σιγά σιγά εγκαταλείπεται με έναν τρομακτικό τρόπο ακόμα και η αιγοπροβατοτροφία. Μια ευλογιά ήρθε και κοντεύει να μας εξαφανίσει. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε το τι μπαίνει και το τι βγαίνει σε αυτή τη χώρα. Από κει ξεκινάνε τα πράγματα».

-Υπάρχει προοπτική για την βοοτροφία να αναπτυχθεί ξανά;

«Σήμερα λένε να φτιάξουν μια επιτροπή για την ανάπτυξη του αγροτοδιατροφικού τομέα της Ελλάδος. Αν επιτέλους γίνει αυτό το πράγμα και καθίσουμε και φτιαχτεί ένα υπουργείο που θα στοχεύσει σε ποια προϊόντα είμαστε ελλειμματικοί, ποια θα εισάγουμε και ποια θα εξάγουμε, η Ελλάδα έχει τρομακτικές δυνατότητες για διαφοροποιημένη παραγωγή υψηλής ποιότητας προϊόντων».