Αναξίμανδρος Σόιτσερ: Ο αιρετικός Ηρακλειώτης γραφιάς μιλά στο newshub.gr για το νέο του βιβλίο «Hotel 21η Απριλίου»

“Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1981. Λίγες εβδομάδες πριν την πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ο σκιώδης σύλλογος "Ελλήνων Ήθος" πραγματοποιεί την ετήσια μάζωξή του στο ξενοδοχείο Απόλλων.

Ανάμεσα σε πανάκριβα ποτά και πολυτελή γεύματα οι πελάτες του ξενοδοχείου νοσταλγούν τη χούντα των συνταγματαρχών και αναθεματίζουν την επερχόμενη σοβιετικοποίηση της χώρας από τον Ανδρέα Παπανδρέου.

Στο περιθώριο των εκδηλώσεων του συλλόγου, κάτω από τη μύτη όλων, εκτυλίσσεται ένα φοβερό λαθροπάζαρο, στο οποίο συμμετέχει μια ολιγάριθμη ελίτ των εμπλεκομένων.

Στο "Hotel 21η Απριλίου" του Αναξίμανδρου Σόιτσερ, παρουσιάζεται το ελληνικό καλοκαίρι στην πιο αμακιγιάριστη εκδοχή του: Ανασφάλιστοι ξενοδοχοϋπάλληλοι εγκλωβισμένοι στη γαλέρα του τουρισμού υπομένουν τα καπρίτσια και τις διαστροφές των χορτάτων, την ώρα που οι θηρευτές γίνονται θηράματα εν ριπή οφθαλμού...”*

Ο Αναξίμανδρος Σόιτσερ (κατά κόσμον Νίκος Παναγιώτου) γεννήθηκε το 1992 στο Ηράκλειο και μεγάλωσε στην προσφυγική συνοικία του Ατσαλένιου.

Έλκει την καταγωγή του από την ελληνική παροικία της Αιγύπτου και τα Ανώγεια.

Έχοντας ζήσει για ένα μικρό διάστημα της ζωής του στην Αγγλία, εδώ και μερικά χρόνια ζει μόνιμα στην Αθήνα, όπου βιοπορίζεται από τη δημοσιογραφία.

Του αρέσει το διάβασμα (ιδιαίτερα όταν αυτό σχετίζεται με την πολιτική μυθοπλασία ή την αστυνομική λογοτεχνία), η Ιστορία, η λογοτεχνία, η πολιτική, οι ενδιαφέρουσες συζητήσεις, η ζωή του περιθωρίου, ενώ αγαπά πολύ τον Παναθηναϊκό.

Το "Hotel 21η Απριλίου" που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάρτιο, αποτελεί το δεύτερο συγγραφικό του εγχείρημα.

Είχε προηγηθεί το 2020 η πολιτική νουβέλα με τίτλο "Ο γιος του τροτσκιστή", αμφότερα από τις εκδόσεις “Ο Μωβ Σκίουρος”.

Με αφορμή την κυκλοφορία του “Hotel 21^η Απριλίου”, είχαμε μια ιδιαίτερα εποικοδομητική κουβέντα με τον Ηρακλειώτη συγγραφέα η οποία κινήθηκε από τον Ανωγειανό ποιητή θείο του έως τις εξοντωτικές συνθήκες εργασίας στον τουρισμό κι από τον καφενέ του Καγιαμπή μέχρι το σύνδρομο της Λισαβόνας.

Από την συνομιλία μας δεν έλειψαν τα Τέμπη, ο Σκαρίμπας, ο Γκόγκολ και η χαμένη (;) τιμή της δημοσιογραφίας…

Ε. Όπως εύκολα διαπιστώνει κανείς, και στα δυο σου βιβλία το πολιτικό στοιχείο είναι κάτι παραπάνω από εμφανές. Και στις δύο περιπτώσεις, το εν Ελλάδι πολιτικό γίγνεσθαι συμπλέκεται με το διεθνές. Από ότι φαίνεται, η πολιτική ιστορία του τόπου αποτελεί κύριο θεματικό παράγοντα στα έργα σου. Να υποθέσουμε ότι το ίδιο ισχύει και για την πραγματική σου ζωή;

Α. Με έναν τρόπο όλα αυτά ήρθαν και με βρήκαν σε νεαρή ηλικία. Οι πολιτικές αναφορές ήταν πολλές στο σπίτι των παππούδων μου, οπότε θαρρώ πως η πορεία μου αναπόδραστα επηρεάστηκε από τα πολιτικά δράματα και τους άθλους της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Η εποποιία της Αντίστασης, το σκοτάδι της επταετίας όπως και οι τσακισμένες ελπίδες της Μεταπολίτευσης συνέθεσαν το πεδίο μέσα στο οποίο μεγάλωσα. Κύριοι εκφραστές όλων αυτών ήταν οι νεκροί της οικογένειας, εκείνοι που καβαλούσαν κορφές για να ξεκάνουν τους ναζί κατακτητές ή μαρτυρούσαν στα κελιά των απριλιανών.

Ο ποιητής Μίχαλος Σταυρακάκης, γνωστότερος ως Νιδιώτης, αποτέλεσε μια από τις κεντρικές επιρροές μου, αν και ήμουν ακόμη παιδί όταν έφυγε από την ζωή. Η γιαγιά μου, Σοφία Σταυρακάκη, μου έλεγε συνεχώς να ‘χω στόχο να μοιάσω στον ξάδερφο της σαν μεγαλώσω, άλλωστε η ποιητική του συλλογή «Αιχμές» είναι από τα πρώτα βιβλία που έπιασα ποτέ στα χέρια μου.

Από τότε μέχρι και σήμερα τα πολιτικά γεγονότα συνεχίζουν να με απασχολούν, περισσότερο ακόμη και από το όσο επιβάλλει η δημοσιογραφική μου ιδιότητα. Άλλωστε πιστεύω ότι όλη η γοητεία της εξέτασης των πολιτικών γεγονότων ξεδιπλώνεται μέσω της ιστορικής αναδρομής. Υπάρχει κάτι το λυτρωτικό στο να παρακολουθείς την εξέλιξη των πολιτικών ιδεών, καθώς διαπιστώνεις τον συνεπαγωγικό χαρακτήρα τους. Μέσα από την ιστορική έρευνα οι παρθενογενέσεις συντρίβονται, τα πολιτικά φαινόμενα ανοίγουν σαν τα όστρακα στον ατμό, σου δίνουν απαντήσεις, βοηθώντας έτσι να κατανοήσεις με νηφαλιότητα τους πολιτικούς συσχετισμούς της εκάστοτε εποχής. Συνειδητοποιείς επί παραδείγματι το γιατί τα εμφύλια πάθη επανέρχονται τυραννικά στον δημόσιο διάλογο, το πως η Αριστερά ανέπτυξε τον βάκιλο της διάσπασης και το πως η Δεξιά απέκτησε την ρετσινιά του παρακρατισμού.

«Έχω συνδέσει τη δουλειά στα ξενοδοχεία με την εξόντωση»

Ε. Στο "Hotel 21η Απριλίου" τίθεται με εμφατικό τρόπο το ζήτημα των εργασιακών συνθηκών στον τουρισμό, και ειδικότερα στα ξενοδοχεία. Όπως φανερώνει και η αφιέρωσή σου στην αρχή του βιβλίου, στην Κρήτη, η μάστιγα αυτή είναι γνωστή εδώ και χρόνια.

Κι ενώ η υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων κουβεντιάζεται ευθέως στην τοπική κοινωνία, σε επίπεδο δημόσιας σφαίρας, κάτι περίεργο συμβαίνει: Τέτοιου είδους υποθέσεις σπάνια φτάνουν μέχρι τα ΜΜΕ, ενώ περίεργα πράγματα έχουν κατά καιρούς συμβεί και σχετικά με καταγγελίες που φτάνουν (ή χάνονται στο δρόμο προς) τις αρμόδιες Αρχές.

Α. Η σχετική αφιέρωση έχει ως πεδίο εκκίνησης του γονείς μου. Όσοι με γνωρίζουν, ξέρουν ότι παραμένω ένας οργισμένος γιος ξενοδοχοϋπαλλήλων. Θεώρησα, λοιπόν, ότι στο νέο μου βιβλίο έπρεπε να αφήσω και την πτυχή μου εκείνη να πάρει τον λόγο. Την δουλειά στα ξενοδοχεία την έχω συνδέσει με την εξόντωση, βλέποντας του γονείς μου, κάθε τέλος της σεζόν να μην μπορούν να σταθούν στα πόδια τους από την κούραση. Από την άλλη δεν ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις που στο σπίτι γινόταν λόγος για φίλους και γνωστούς που έφυγαν γρήγορα από την ζωή εξαιτίας αυτής της «κωλοδουλειάς».

Σε ότι έχει να κάνει με τις σχετικές καταγγελίες, είναι γεγονός ότι οι ξενοδόχοι είναι ένας κύκλος επιχειρηματιών με τεράστιο εκτόπισμα και μεγάλη επιρροή σε πολιτικό επίπεδο. Οπότε δεν μου είναι δύσκολο να καταλάβω τους λόγους που κάποιες καταγγελίες δεν φτάνουν ποτέ εκεί που θα έπρεπε να φτάσουν.

Νομίζω πάντως ότι η αποστροφή που δείχνει η γενιά μας απέναντι στην τουριστική βιομηχανία αποδίδει δικαιοσύνη με ένα τρόπο. Μια βόλτα αν κάνουμε στις αγγελίες, θα δούμε ότι όλοι στον τουριστικό κλάδο εναγωνίως ψάχνουν εργαζομένους, με απολαβές μάλιστα ικανοποιητικές, τηρουμένων των αναλογιών της εποχής. Δεν είναι λίγοι όμως εκείνοι που προτιμούν να καταπιαστούν με μια δουλειά με λιγότερα χρήματα, παρά να βρεθούν να συνθλίβονται στην βαριά βιομηχανία της χώρας.

Ε.  Η απόλυτη προσαρμογή της τοπικής κοινωνίας στα «θέλω» των τουριστών, παραμένει κοινωνικά και θεσμικά κυρίαρχη, είτε μιλάμε για τις τοπικές αυτοδιοικητικές αρχές, είτε για τους εκπροσώπους των οικονομικών φορέων, είτε φυσικά για τους βουλευτές και την ίδια την κυβέρνηση.

Κι όλα αυτά, την ώρα που σε παγκόσμιο επίπεδο και σε τόπους με παραγόμενο τουριστικό προϊόν πιο δυναμικό ακόμη κι από αυτό της Κρήτης, πληθαίνουν οι αντιδράσεις κατά του φαινομένου του υπερτουρισμού. Αλήθεια, πόσο μπορεί να ωφελήσει μακροπρόθεσμα την ελληνική κοινωνία, αλλά και το ίδιο το νησί και τους κατοίκους του αυτή η… εμμονή στον τουρισμό;

Α. Ακούμε, πόσα χρόνια τώρα, τις μεγαλόπνοες διαβεβαιώσεις για την ανάπτυξη που θα φέρει στο νησί η δημιουργία του νέου αεροδρομίου στο Καστέλι... Κεντρικός λόγος, σύμφωνα πάντα με τους επαΐοντες, η αύξηση του αριθμού των τουριστών που θα επισκέπτονται το νησί. Την στιγμή που το πρόβλημα της λειψυδρίας γιγαντώνεται και η στεγαστική κρίση έχει καταπιεί μια ολόκληρη γενιά λόγω των απλησίαστων ενοικίων, συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι η λύση θα είναι ο ερχομός ακόμη περισσότερων τουριστών. Αδιαφορώντας για το πως τα παραπάνω προβλήματα θα πολλαπλασιαστούν μαζί με τους αριθμούς τους. 

Το «σύνδρομο της Λισσαβόνας» το βιώνουμε πια και στο κέντρο της πόλης του Ηρακλείου. Όλα ευθυγραμμίζονται στη λογική της τουριστικής βιομηχανίας, χωρίς πια να μένει χώρος για τους γηγενείς. Αν το καλοσκεφτούμε, τώρα που έκλεισε και ο καφενές του Καγιαμπή, για να γίνει ξενοδοχείο, πόσα άλλα μέρη μας έχουν μείνει να πάρουμε μια καθάρια ανάσα στο κέντρο της πόλης; Δύο, τρία βιβλιοπωλεία έμειναν να θυμίζουν ότι στο ιστορικό κέντρο του Ηρακλείου κάποτε υπήρχε και κάτι άλλο πέρα από ομπρέλες και πίτσες μικροκυμάτων.

Γενικά δεν πιστεύω στην μονοδιάστατη λογική, όταν αναπτύσσεις εμμονικά μόνο μια πτυχή των πραγμάτων τότε νομίζω ότι υποχρεωτικά οι υπόλοιπες με έναν τρόπο θα ατροφήσουν. Ένα πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας δεν μπορεί να είναι καθ’ ολοκληρίαν ωφέλιμο ή νοσηρό, έτσι πιστεύω ότι είναι και στην περίπτωση του τουρισμού.

Δεν εχθρεύομαι τον τουρισμό ως δραστηριότητα, γνώρισα υπέροχους ανθρώπους από το εξωτερικό εξαιτίας του και είχα την τύχη να ακούσω πολλούς να μου μιλούν με συγκίνηση για τις πρώτες δεκαετίες της βιομηχανίας, τότε ακόμη που η φιλοξενία ήταν ένα αξιακό αντανακλαστικό και όχι μια πληρωμένη υπηρεσία.

Ο τουρισμός άλλαξε πρόσωπο, οι φιλέλληνες επισκέπτες οι οποίοι με ευλάβεια και αγνό ενδιαφέρον έφταναν στην Κρήτη για να ανακαλύψουν τον πολιτισμό μας πλέον σπανίζουν, αντικαταστάθηκαν από ένα εύπιστο και ρηχό καταναλωτικό κοινό που αφελώς πιστεύει ότι γίνεται δέκτης της παράδοσης μας μέσα από τις θορυβώδεις και άκομψες «ελληνικές βραδιές» που διοργανώνονται στα εκάστοτε ξενοδοχεία.

Ο τουρισμός στο παρελθόν διαπαιδαγωγούσε τους επισκέπτες, πλέον ετεροπροσδιορίζεται μέσα από την πλαστή εικόνα που δημιούργησαν οι μαρκετίστες για το «ελληνικό καλοκαίρι» . Δεκαετίες πριν ο Κορνήλιος Καστοριάδης μας προειδοποιούσε για την κατάρρευση των κριτηρίων, πράγμα που εκκωφαντικά διαπιστώνουμε και στο πεδίο του ελληνικού και εν ταυτώ κρητικού τουρισμού.

«Αμιγώς αξιακού χαρακτήρα το κίνημα των Τεμπών»

Ε. Με αφορμή (και) τα παραπάνω, αλλά και την διαφαινόμενη "υποχώρηση" του "κινήματος των Τεμπών", θεωρείς ότι υπάρχει πιθανότητα, στο βραχυπρόθεσμο μέλλον, για χειροπιαστές βελτιώσεις στον τρόπο λειτουργίας των ανθρώπινων κοινωνιών στον ελλαδικό χώρο;

Α. Το χειροπιαστό από μόνο του αποτελεί μία μεγάλη πρόκληση, στοιχηματίζω πως αν ρωτήσουμε 100 ανθρώπους για το τι ορίζουν ως «χειροπιαστή βελτίωση» θα πάρουμε 100 διαφορετικές απαντήσεις, πόσο δε μάλλον όταν αυτό σχετίζεται με τον τρόπο λειτουργίας των ανθρώπινων κοινωνιών. Συνεχίζω να πιστεύω ότι η φρίκη πια έχει γίνει συνείδηση σε μερίδα των συμπολιτών μας, με αποτέλεσμα την απονεύρωση. Τα όσα ζούμε εδώ στην Αθήνα, κάτω από την σκιά της Ακρόπολης, είναι απάνθρωπα και πνιγηρά. Αλήθεια, από τη στιγμή που τόσα εκατομμύρια πολίτες καθημερινά ανέχονται όλη αυτή την κατάπτωση, έχουμε το δικαίωμα να θεωρούμε ότι είναι ώριμο το αίτημα για ουσιαστικές κοινωνικές αλλαγές; Αν ναι, υπάρχει κάποιο κίνημα, κόμμα ή ακόμη και θρησκευτική ομάδα που να διεκδικεί κάτι τέτοιο με τρόπο πειστικό;

Το «Κίνημα των Τεμπών» νομίζω ότι αποτελεί μια καλή απάντηση στα παραπάνω, ένα κίνημα αμιγώς αξιακού χαρακτήρα, με μπροστάρηδες χαροκαμένους ανθρώπους που είδαν τα αγαπημένα τους πρόσωπα να χάνουν την ζωή τους σε μια ασύλληπτη τραγωδία, για την οποία κανείς δεν έχει το θάρρος να πάρει την πολιτική ευθύνη (προφανώς δεν με καλύπτουν περιπτώσεις όπως η παραίτηση Κ. Α. Καραμανλή).

Αρκετές φορές έχω κάνει γκάλοπ με αφορμή το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα, μιλώντας με τους πολίτες καταλαβαίνω ότι η συντριπτική τους πλειοψηφία θέλει κάτι να αλλάξει, εδώ και τώρα, χωρίς όμως να υπάρχει κάποιος προσανατολισμός στις αλλαγές που γενικόλογα ζητούν. Οι συγγενείς των νεκρών βρέθηκαν να γίνονται η αιχμή του δόρατος για όσους απαιτούν ένα καλύτερο αύριο, νομίζω ότι η ίδια η κοινωνία δεν θα τους αφήσει να «υποχωρήσουν», τους έχει ανάγκη περισσότερο από ότι την έχουν εκείνοι.

Στον βαθμό που μπορεί κάποιος να ρισκάρει προβλέψεις, θεωρώ ότι στο άμεσο μέλλον δεν πρόκειται να υπάρξει η όποια «χειροπιαστή βελτίωση», η πολυδιάσπαση της αντιπολίτευσης συνδυαστικά με την έλλειψη κινηματικών πολιτικών διαθέσεων σε κοινωνικό επίπεδο δεν μας δίνει τον χώρο να ευελπιστούμε.

Ε. Σε μια κοινωνία κατακερματισμένη, στην εποχή των social media και της απόλυτης κυριαρχίας της οθόνης και της ζωής ως θεάματος, υπάρχει άραγε θέση για το βιβλίο και το διάβασμα;

Α. Για όσους και όσες το επιθυμούν ναι. Αλλά και αν δεν το επιθυμούν, πάλι φίλοι… Να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι από εκείνους που πιστεύουν ότι ο κόσμος πρέπει υποχρεωτικά να διαβάζει βιβλία, άλλωστε την σήμερον υπάρχουν και άλλα μέσα ώστε να λάβεις γνώσεις και πληροφορίες, από ντοκιμαντέρ μέχρι και video games. Το βιβλίο πάντοτε πιστεύω ότι θα έχει τη θέση που του αρμόζει, όσο κι αν ο καιρός φέρνει νέες τάσεις και συνήθειες στους ανθρώπους. Θυμάστε τι καταστροφολογίες ακούγονταν όταν βγήκαν τα πρώτα e-books; Γινόταν τότε λόγος για τον «θάνατο του βιβλίου», από όσο βλέπω όλα είναι ακόμη στη θέση τους.

Μεγαλύτερος κίνδυνος για το διάβασμα θεωρώ ότι δεν είναι οι πάσης φύσεως οθόνες όσο ο τρόπος που οι νέοι άνθρωποι συστήνονται με το βιβλίο. Η ανάγνωση μοιάζει περισσότερο ως «τιμωρία» παρά ως απόλαυση. Θυμάμαι κι εγώ τι τραβούσα ως μαθητής με το λεγόμενο «εξωσχολικό διάβασμα», θυμάμαι το κυνηγητό που έτρωγα, ειδικότερα τα καλοκαίρια για να διαβάσω «λογοτεχνικά βιβλία». Εγώ βέβαια, για καλή μου τύχη προτιμούσα να παίζω ποδόσφαιρο και να τριγυρνάω στο Ατσαλένιο. Οι παραπάνω ευγενείς ενασχολήσεις ήταν ο λόγος που δεν σιχάθηκα το διάβασμα και εν τέλει έσωσα την σχέση μου με τα βιβλία.

Ο Τσιφόρος, ο Σκαρίμπας, ο Νίτσε και οι Ρώσοι

Ε. Ποιες είναι οι λογοτεχνικές σου επιρροές;

Α. Έχω μια μεγάλη λόξα με τον Νίκο Τσιφόρο, το λεπτό χιούμορ του και οι ευφάνταστες περιγραφές του νομίζω ότι με όρισαν. Ο Γιάννης Σκαρίμπας από την άλλη, με τα έκτακτα ελληνικά του και την φοβερή εκφραστική του ποικιλία αποτέλεσε ακόμη έναν μεγάλο δάσκαλο. Ολόκληρη η παράδοση της μαντινάδας, με πεδίο εκκίνησης βέβαια τον Ερωτόκριτο του Βιτσέντζου Κορνάρου αποτελεί ένα θεμέλιο πάνω στο οποίο έκτισα σε μεγάλο βαθμό την λογοτεχνική μου αντίληψη.

Στον πυρήνα των λογοτεχνικών μου επιρροών, αν και φιλόσοφος, βρίσκεται ο ανηλεής Φρίντριχ Νίτσε, ακόμη και σήμερα είναι ο μοναδικός δημιουργός που διαβάζω φωναχτά, οι λέξεις του τσακίζουν, νομίζω ότι δεν έχω έρθει ποτέ αντιμέτωπος με κάτι σφοδρότερο από τους αφορισμούς και τα αναθέματα του.

Οι μεγάλοι Ρώσοι έπαιξαν επίσης καθοριστικό ρόλο στον τρόπο που προσεγγίζω τον λόγο, από την «Μύτη» του Γκόγκολ μέχρι το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι ή τον «Ηλίθιο» του Ντοστογιέφσκι, βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα λογοτεχνικό μεγαλείο το οποίο υποχρεωτικά με έκανε να υποκλιθώ μπροστά στην εκφραστική αρτιότητα του και την βαθιά ψυχαναλυτική του διεισδυτικότητα.  

Ε. Θεωρείς ότι υπάρχει ελπίδα -σε επίπεδο Ελλάδας- για... ανάκτηση της χαμένης τιμής της δημοσιογραφίας; Είναι αυτό εφικτό την εποχή της παντοδυναμίας των social media και της κυριαρχίας της ταχύτητας έναντι της εγκυρότητας;

Α. Κακά τα ψέματα, υπάρχουν πολλοί δημοσιογράφοι οι οποίοι παλεύουν για ακηδεμόνευτη δημοσιογραφία. Ως εργαζόμενος στον κλάδο, έχω τη χαρά να έχω δίπλα μου δασκάλους, οι οποίοι με κάθε τους κουβέντα μου υπενθυμίζουν η δημοσιογραφία δεν σε μετατρέπει υποχρεωτικά σε νεροκουβαλητή των κέντρων εξουσίας.

Το βάρος πέφτει τώρα σε εμάς, τη νέα φουρνιά δημοσιογράφων, οφείλουμε να αποδείξουμε ότι μπορούμε να ορίσουμε μια νέα εποχή για το λειτούργημα αυτό, στο κέντρο της οποίας θα βρίσκεται η ανόθευτη ενημέρωση και οι όσο το δυνατόν βαθύτερες ερμηνείες των γεγονότων. Μέσα στη μέρα μου «τρώω» αρκετό πεζοδρόμιο, μιλάω με κόσμο και η αλήθεια είναι ότι η πλειοψηφία των συμπολιτών μας έχει τη χείριστη άποψη για αυτό που ονομάζεται «ελληνική δημοσιογραφία». Πιστεύω ότι αρκετά θαρραλέα παιδιά κάνουν σημαντικές προσπάθειες για να φύγει η ρετσινιά, τολμώ να πω ότι βλέπω με κάποια αισιοδοξία την επόμενη ημέρα.

Η αλήθεια είναι ότι η ταχύτητα που επιβάλλουν τα social media έχει αλλάξει πολλά, είναι τέτοιος ο καταιγισμός των εξελίξεων που ακόμη και εμείς ως δημοσιογράφοι συχνά δυσκολευόμαστε να μεταβολίσουμε όλες αυτές τις πληροφορίες ώστε να μπορέσουμε να τις μοιραστούμε με τους συμπολίτες μας.

Παρά τις δυσκολίες και τις κακοτοπιές, νομίζω ότι η δημοσιογραφία παραμένει μια εξαιρετικά γοητευτική και ενδιαφέρουσα ενασχόληση, η οποία, στο τέλος της ημέρας, σου επιτρέπει να έρθεις σε επαφή με πρόσωπα και περιβάλλοντα που σχεδόν με καμία άλλη ιδιότητα δεν θα μπορούσες.

Σε πρόσφατη συζήτηση που είχα με αγαπημένο φίλο, ρωτήθηκα γιατί δεν φεύγω από τον «βάλτο της δημοσιογραφίας». Του απάντησα ότι νιώθω όπως οι γιατροί που κάνουν καλλιέργειες κοπράνων, μπορεί η «πρώτη ύλη» να μην είναι για όλα τα στομάχια, αλλά στο τέλος σου επιτρέπει να φτάσεις σε σημαντικές διαπιστώσεις.

Νικόλας Αγγελίνος

 *Διασκευή του σημειώματος από το οπισθόφυλλο του «Hotel 21^η Απριλίου»