Αντώνης Λεμονάκης: Ο δημοτικός αστυνομικός που άφησε τους δρόμους της πόλης και περπάτησε 450 χιλ. στο Ε4 της Κρήτης (Φωτο & Βίντεο)

Ο Αντώνης Λεμονάκης στην καθημερινότητα του φοράει τη στολή της Δημοτικής Αστυνομίας και κινείται διαρκώς στους δρόμους του Ηρακλείου με τους συναδέλφους του ασκώντας τα καθήκοντα που του έχει αναθέσει η Υπηρεσία του.

Όμως πέρα από τη δουλειά του εδώ και κάμποσα χρόνια έχει μια ασχολία που τον γεμίζει και του προσφέρει ελευθερία και δυνατές συγκινήσεις.

Πρόκειται για την πεζοπορία και την ορειβασία που του άνοιξαν άλλους δρόμους όταν, εγκαταλείποντας το προηγούμενο χόμπι του, που ήταν το ποδόσφαιρο, βρήκε στη φύση αυτό ακριβώς που έψαχνε.

Και μη νομίζετε πως πρόκειται για έναν τυπικό πεζοπόρο-ορειβάτη καθώς η φυσική του κατάσταση και η ανάγκη του να γνωρίζει την Κρήτη, όσο καλύτερα γίνεται, του επέτρεψαν πρόσφατα να τολμήσει τη διάσχιση του μονοπατιού Ε4 στο νησί μας διανύοντας 450 χιλιόμετρα με αφετηρία τη Μονή Τοπλού και κατάληξη τη Μονή Χρυσοσκαλίτισσας περπατώντας 14 ολόκληρες ημέρες.

Ο Αντώνης γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ζαρό, οπότε ξέρει από κακοτράχαλα και άγρια τοπία.

Κι όχι μόνο ξέρει αλλά από μικρός έμαθε να τα αγαπά και να τα σέβεται.

Όπως μας λέει, όσο ζούσε στο Ζαρό η μόνο επιλογή που είχε ως χόμπι, μαζί με τους συνομήλικους του, ήταν το ποδόσφαιρο. Έτσι για περίπου 20 χρόνια αθλούνταν παίζοντας μπάλα.

Κάποια στιγμή όμως ένιωσε την ανάγκη για κάτι διαφορετικό και τότε στη ζωή του μπήκε η ορειβασία-πεζοπορία.

Το γεγονός του ότι ήταν έτσι κι αλλιώς αθλητικός τύπος δεν τον δυσκόλεψε στο να ακολουθήσει γρήγορα δύσκολες διαδρομές με πολύωρες πεζοπορίες που διέθεταν υψομετρικές διαφορές και πεδία που δεν τα λες κι εύκολα.

Κάποια στιγμή είδε πως συνορειβάτες φίλοι του κατάφεραν μόνοι τους να περπατήσουν το μονοπάτι Ε4 που διασχίζει όλη την Κρήτη και σκέφτηκε πως πρόκειται για μια μοναδική εμπειρία που έπρεπε κι εκείνος να ζήσει.

Έτσι το καλοκαίρι που μας πέρασε άρχισε να οργανώνει τη δική του διάσχιση του Ε4 αφού πήρε όλες τις πληροφορίες που χρειαζόταν και συμβουλές από μέλη του ΕΟΣ Ηρακλείου, που είχαν τολμήσει να κάνουν αυτή τη δύσκολη ομολογουμένως  διαδρομή.

Το να οργανώσεις περπάτημα 450 χιλιομέτρων περνώντας από βουνά, παραλίες, φαράγγια, λαγκαδιές και χωριά δεν είναι εύκολη υπόθεση, πόσο μάλλον να το κάνεις πράξη.

Όπως μας εξηγεί ο ίδιος, πρέπει να ξέρεις από πριν που θα βρεις νερό, που θα βρεις φαγητό, που θα σε πιάσει η νύχτα για να μπορέσεις να εντοπίσεις ασφαλές σημείο να κοιμηθείς, πως θα αντιδράσεις σε απρόοπτα που ίσως σου τύχουν, έχοντας πάντα για όλα εναλλακτικές.

Περπατούσε σχεδόν 12 ώρες καθημερινά

Ξεκίνησε τη διάσχιση του Ε4 στις 11 Οκτωβρίου έχοντας συμβολικά ως αφετηρία τη Μονή Τοπλού στη Σητεία και ολοκλήρωσε την πεζοπορία του στις 25 Οκτωβρίου στη Μονή της Χρυσοσκαλίτισσας στα Χανιά διανύοντας 450 χιλιόμετρα.

Όλο αυτό το διάστημα περπατούσε περίπου 12 ώρες την ημέρα με κάλυψη σχεδόν 32 χιλιομέτρων σε ημερήσια βάση.

Κοιμόταν τις νύχτες σε μάντρες, ξωκλήσια, σε σημεία όπου μπορούσε να προφυλαχθεί από τον αέρα και μόνο ένα βράδυ στα Σφακιά έμεινε σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο.

Μαζί του είχε στο σακίδιο του, πέρα από λίγα ρούχα, τη σκηνή του κι ότι άλλο ήταν απαραίτητο για τις τόσες ημέρες παραμονής στην ύπαιθρο. Το βάρος του σακιδίου είχε φροντίσει να μην ξεπερνά τα δέκα κιλά, χωρίς φυσικά να υπολογίζουμε το νερό (2-4 λίτρα σε ημερήσια βάση) και την τροφή του.

Από τις ευτυχώς λίγες αναποδιές που θυμάται ότι του έτυχαν στη διάσχιση του Ε4 ήταν όταν φτάνοντας σε σημείο του Ψηλορείτη θέλησε για λίγες  ώρες να απαλλαγεί από το βάρος της σκηνής του και γνωρίζοντας πως θα μπορέσει να κοιμηθεί το βράδυ στο εκκλησάκι της Ανάληψης την έδωσε στους δικούς του, που τον συνάντησαν σε τμήμα της διαδρομής.

Όμως δυστυχώς βρήκε το εκκλησάκι κλειδωμένο κι έτσι αναγκάστηκε να κατέβει τα νύχτα στη Νίδα όπου διανυκτέρευσε στο εγκαταλελειμμένο και όχι τόσο καθαρό χιονοδρομικό περίπτερο που υπάρχει εκεί.

Συνάντησε ωραίους και φιλόξενους ανθρώπους

Σε όλη τη διαδρομή των 450 χιλιομέτρων  όταν χρειάστηκε να περάσει από χωριά διαπίστωσε για μια ακόμα φορά το πόσο φιλόξενοι είναι οι Κρητικοί.

Στην Αγία Παρασκευή, στο Αμάρι, στη Χρυσοπηγή Σητείας στους Μεσελέρους τον είδαν ντόπιοι και θέλησαν να τον κεράσουν, να του προσέφεραν απάνεμα και ασφαλή σημεία για να διανυκτερεύσει, τον έκαναν να νιώσει πως δεν είναι μόνος του σε αυτό το εγχείρημα.

Και εκτός από τα καλά και τα τυχερά της διαδρομής έζησε βέβαια κι εκείνος το βασικό κακό που συναντά  όποιος περπατά στην κρητική ύπαιθρο, δηλαδή τις κτηνοτροφικές περιφράξεις παντού.

Μάλιστα κάπου στην Κοξαρέ έχασε και το στίγμα στην προσπάθεια του να προχωρήσει παρακάμπτοντας τις πολλές περιφράξεις.

Ολοκληρώνοντας τη διαδρομή του ο Αντώνης ένιωσε μεγάλη ικανοποίηση γιατί πέτυχε το στόχο του κι είδε πράγματα, ανθρώπους και μέρη που δεν θα μπορούσε να συναντήσει με άλλο τρόπο παρά μόνο περπατώντας.

Οι φωτογραφίες που μας παραχώρησε αποτυπώνουν λίγα μόνο από τα πολλά ωραία μέρη που πέρασε και τις εικόνες που αντίκρισε.

Και φυσικά στην περίπτωση του συνέβη ότι και με άλλους ορειβάτες που είχαν δοκιμάσει και πετύχει κάτι ανάλογο.

Άρχισε να σκέπτεται ποιος θα είναι ο επόμενος μεγάλος πεζοπορικός προορισμός του.

Τώρα που κατάφερε να διασχίσει με επιτυχία του Ε4 στην Κρήτη το μόνο που τον περιορίζει είναι το να μπορέσει να πάρει άδεια από τη δουλειά του για να κάνει την επόμενη πολυήμερη εξόρμηση.

Αξίζει ν' αναφέρουμε πως η αγάπη του γα τις πεζοπορίες και η ανάγκη του να μπορεί να τις κάνει με ασφάλεια και καλή οργάνωση-δείχνοντας ενδεχομένως τις ομορφιές του τόπου μας και σε τρίτους- τον οδήγησαν στο να ξεκινήσει και σπουδές ως συνοδός Βουνού.

Εδώ και λίγους μήνες παρακολουθεί μαθήματα στο δημόσιο ΙΕΚ στο Ηράκλειο και σε δυο χρόνια θα έχει πτυχίο συνοδού βουνού με συνολική γνώση γύρω από την αγαπημένη του ενασχόληση.