Δ. Φλυτζανής: «Το ΕΣΥ καταρρέει»-Η καθημερινότητα στα νοσοκομεία όπως την περιγράφουν οι άνθρωποι του

Μετά τις χθεσινές δηλώσεις του Υπουργού Υγείας περί «ιστορικής επιτυχίας» λόγω απορρόφησης πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, ο Δημήτρης Φλυτζανής, Πρόεδρος της Ένωσης Εργαζομένων του Βενιζελείου, αποκαλύπτει την πραγματική κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η απορρόφηση κονδυλίων δεν ταυτίζεται με αναβάθμιση της λειτουργίας των νοσοκομείων, τα οποία συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό και εξοπλισμό.

Σε δηλώσεις του, ο Δημήτρης Φλυτζανής τονίζει ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει τη διαχείριση χρηματοδοτικών εργαλείων ως απόδειξη αναβάθμισης του ΕΣΥ.

Ωστόσο, η καθημερινή πραγματικότητα είναι διαφορετική: τα νοσοκομεία λειτουργούν με οργανισμούς δεκαετιών, χωρίς επαρκές προσωπικό, και τα κτίρια συχνά είναι παλιά ή ακατάλληλα. Στο Βενιζέλειο, οι τεχνικές υπηρεσίες δεν επαρκούν για να παρακολουθήσουν έργα πολλών εκατομμυρίων ευρώ, ενώ κτίρια του 1950 λειτουργούν χωρίς ολοκληρωμένη στατική ενίσχυση.

Ο Πρόεδρος των εργαζομένων επισημαίνει ότι ο ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση: μαγνητικοί τομογράφοι ξεπερασμένοι, εργαστήρια εκτός λειτουργίας και ακτινολογικά τμήματα υπολειτουργούν λόγω έλλειψης μηχανημάτων και καθυστερήσεων στους διαγωνισμούς.

Παράλληλα, ο προσυμπτωματικός έλεγχος υλοποιείται κυρίως μέσω ιδιωτικών διαγνωστικών, ενώ τα απογευματινά χειρουργεία και η μείωση των λιστών αναμονής επιτυγχάνονται συχνά με μεταφορά περιστατικών στον ιδιωτικό τομέα. Τα ψηφιακά εργαλεία δεν καλύπτουν τις ανάγκες σε προσωπικό ή σε κρίσιμες υπηρεσίες, ενώ η ψυχική υγεία και η κατ’ οίκον φροντίδα παραμένουν περιορισμένες και αποσπασματικές.

Συμπερασματικά, ο Δημήτρης Φλυτζανής τονίζει ότι η κατάρρευση του ΕΣΥ δεν οφείλεται στην έλλειψη εφαρμογών ή κονδυλίων, αλλά στην υποστελέχωση, την απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού και στη μεταφορά δημόσιων πόρων στον ιδιωτικό τομέα. Η Υγεία δεν είναι «εμπειρία πελάτη», αλλά κοινωνικό δικαίωμα, και οι εργαζόμενοι συνεχίζουν να κρατούν όρθιο ένα σύστημα που δοκιμάζεται καθημερινά από κυβερνητικές επιλογές.

Αναλυτικά:

Η απορρόφηση κονδυλίων είναι λογιστικό γεγονός.

Η κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας είναι κοινωνική πραγματικότητα.

Και οι δύο έννοιες δεν ταυτίζονται.

 Η κυβέρνηση επιχειρεί, για ακόμη μία φορά, να παρουσιάσει τη διαχείριση χρηματοδοτικών εργαλείων ως απόδειξη αναβάθμισης του ΕΣΥ. Όμως οι εργαζόμενοι και οι ασθενείς γνωρίζουν καλά ότι το σύστημα βρίσκεται στη χειρότερη λειτουργική κατάσταση των τελευταίων δεκαετιών.

 1. Υποδομές χωρίς ανθρώπους δεν είναι αναβάθμιση

 Η ανακαίνιση κτιρίων και η κατασκευή νέων χώρων δεν έχει κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα όταν τα νοσοκομεία λειτουργούν με οργανισμούς του 1986–1987, χωρίς επικαιροποίηση, χωρίς πρόβλεψη για τις σύγχρονες ανάγκες και χωρίς το απαραίτητο προσωπικό.

 Στο Βενιζέλειο, όπως και σε δεκάδες νοσοκομεία της χώρας, οι τεχνικές υπηρεσίες είναι δραματικά υποστελεχωμένες και αδυνατούν να παρακολουθήσουν έργα δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Κτίρια του 1950 λειτουργούν χωρίς ολοκληρωμένη στατική ενίσχυση, με τεράστια ζητήματα ασφάλειας για ασθενείς και εργαζόμενους.

 2. Ιατροτεχνολογικός εξοπλισμός σε καθεστώς κατάρρευσης

 Η εξαγγελία προμηθειών αποκρύπτει τη σκληρή πραγματικότητα: κρίσιμα μηχανήματα τίθενται εκτός λειτουργίας λόγω παλαιότητας (End of Life), έλλειψης ανταλλακτικών και συμβάσεων συντήρησης.

 Στο Βενιζέλειο:

• ο Μαγνητικός Τομογράφος έχει ξεπεράσει το όριο ζωής,
• το εργαστήριο Πυρηνικής Ιατρικής έχει τεθεί εκτός λειτουργίας,
• το Ακτινολογικό Τμήμα λειτουργεί με ένα μόνο μηχάνημα, αποτελώντας σημείο μοναδικής αστοχίας.

 Οι διαγωνισμοί καθυστερούν επί χρόνια, με αποτέλεσμα πραγματικά κενά στη διάγνωση και την περίθαλψη.

 3. Προσυμπτωματικός έλεγχος: δημόσια χρήματα, ιδιωτικό όφελος

 Ο προσυμπτωματικός έλεγχος παρουσιάζεται ως κοινωνική πολιτική, όμως στην πράξη υλοποιείται κυρίως μέσω ιδιωτικών διαγνωστικών κέντρων και λειτουργεί ως μηχανισμός χρηματοδότησης της ιδιωτικής υγείας. Το ΕΣΥ δεν ενισχύεται με εξοπλισμό και προσωπικό.

 4. Απογευματινά χειρουργεία και λίστες αναμονής

 Η κυβέρνηση μιλά για «δραστική μείωση» των λιστών αναμονής, ενώ αποκρύπτει ότι:

• χιλιάδες πολίτες διαγράφηκαν από τις λίστες,
• χειρουργικά περιστατικά μεταφέρθηκαν σε ιδιωτικά κέντρα με vouchers,
• την ίδια ώρα χειρουργικές αίθουσες παραμένουν κλειστές λόγω έλλειψης αναισθησιολόγων και νοσηλευτών.

 Αν υπήρχε ουσιαστική πολιτική προσλήψεων, τα χειρουργεία θα γίνονταν δωρεάν, το πρωί, στο δημόσιο σύστημα. Η επιλογή είναι πολιτική και οδηγεί στη σταδιακή εμπορευματοποίηση της Υγείας.

 5. Ψηφιακά εργαλεία χωρίς προσωπικό: επικοινωνία αντί λύσεις

 Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για εφαρμογές, γραμμές εξυπηρέτησης και «ψηφιακούς βοηθούς», τη στιγμή που τα νοσοκομεία δεν έχουν νοσηλευτές, τεχνολόγους, γιατρούς και προσωπικό πληροφορικής.

 Η τεχνολογία είναι εργαλείο.

 Κανένα app δεν χειρίζεται ακτινολογικό μηχάνημα, δεν καλύπτει εφημερία και δεν αποτρέπει την εξουθένωση των εργαζομένων.

 6. Ψυχική Υγεία και φροντίδα στο σπίτι

 Η λεγόμενη «μεταρρύθμιση» στην Ψυχική Υγεία οδηγεί στη συρρίκνωση των δημόσιων δομών και στην ιδιωτικοποίηση υπηρεσιών, με τραγικές ελλείψεις – ιδίως στην παιδοψυχιατρική.

 Η κατ’ οίκον φροντίδα δεν αποτελεί οργανωμένη, καθολική δημόσια πολιτική, αλλά αποσπασματική πρακτική με ελάχιστη κάλυψη.

 Συμπέρασμα

 Το ΕΣΥ δεν καταρρέει από έλλειψη εφαρμογών ή απορρόφησης κονδυλίων.

Καταρρέει από τη συνειδητή υποστελέχωση, την απαξίωση του ανθρώπινου δυναμικού και τη μεταφορά δημόσιων πόρων στον ιδιωτικό τομέα.

 Η Υγεία δεν είναι «εμπειρία πελάτη». Είναι κοινωνικό δικαίωμα.

 Οι εργαζόμενοι στο Βενιζέλειο, όπως σε όλο το ΕΣΥ, κρατάμε όρθιο ένα σύστημα που δοκιμάζεται καθημερινά από κυβερνητικές επιλογές. Καλούμε την κοινωνία να δει πίσω από τους αριθμούς και τα επικοινωνιακά δελτία.

 Η αλήθεια απεικονίζεται σε πίνακες. Ζει στα νοσοκομεία.