Γαύδος: Έντονες αντιδράσεις για τις κατεδαφίσεις πρόχειρων κατασκευών-Πρώτη φορά το νησί είδε ΜΑΤ

Έντονες αντιδράσεις προκαλεί στη Γαύδο η απόφαση κατεδάφισης πρόχειρων κατασκευών με ξύλα και πέτρα που έχουν στηθεί στο νησί στις παραλίες του Λαυρακά και του Αϊ-Γιάννη ακολουθώντας πρωτόκολλα κατεδάφισης που έχουν εκδοθεί από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης.

Μάλιστα πρώτη φορά οι κάτοικοι της Γαύδου είδαν να καταφθάνουν στον τόπο τους  ΜΑΤ για να επιβλέψουν τις κατεδαφίσεις αποκρούοντας τις αντιδράσεις που τις συνοδεύουν.

Όπως κατήγγειλε μέσω social media η «συλλογικότητα για την φροντίδα του φυσικού και κοινωνικού οικοσυστήματος της Γαύδου: Gavdos SeaFront Collective» στόχος των κατεδαφίσεων είναι «να εκδιωχθεί αυτός ο τρόπος ζωής από το νησί». 

Σε σκληρό ύφος η  δημοτική παράταξη "Γαύδος: Πρώτα ο Άνθρωπος" εξέδωσε ανακοίνωση όπου αναφέρει πως ενώ  άλλοι δήμοι καλωσορίζουν τη νέα τουριστική σεζόν με μουσικές, υποδομές και στοιχειώδη σεβασμό, η Γαύδος αποφάσισε να πρωτοτυπήσει και να ανοίξει τη σεζόν με μπουλντόζα, με βία και καταστολή.

Η ανακοίνωση

Αυτή τη στιγμή η Ελλάδα δεν κυβερνάται απλώς από μια δεξιά κυβέρνηση. Κυβερνάται από μια νοοτροπία αυταρχική, τιμωρητική, σχεδόν φασίζουσα, με πρόσωπα-σύμβολα όπως ο Βορίδης, ο Άδωνις και ο Λαζαρίδης: πολιτικοί που χρόνια τώρα πουλάνε “τάξη” και “νόμο”, αλλά στην πραγματικότητα εννοούν σιωπή, φόβο και υποταγή.

Γιατί ο νόμος τους δεν είναι για όλους. Είναι ρόπαλο και τσεκούρι. Είναι εργαλείο. Είναι η δικαιολογία για να συντρίβεται ο αδύναμος και να προστατεύεται ο ισχυρός. Είναι όλα αυτά που οδηγούν σε μία ακόμα "συμπτωματική" δολοφονία.

Και το έργο το έχουμε ξαναδεί: φτωχοί, άστεγοι, αποκλεισμένοι να αντιμετωπίζονται σαν σκουπίδια που πρέπει να “καθαριστούν”, ενώ η μεγάλη αρπαχτή, οι εργολάβοι και οι ημέτεροι περνάνε από κόκκινο χαλί.

Και κάπως έτσι η αρρώστια κατεβαίνει από τα υπουργικά γραφεία μέχρι τις άκρες της χώρας.

Στη Γαύδο, η Δημοτική Αρχή φαίνεται να έχει υιοθετήσει πλήρως το ίδιο δόγμα: εξουσία χωρίς ίχνος κοινωνικής ευθύνης και ανθρωπιάς. Το μόνο που τους καίει δεν είναι η ζωή των ανθρώπων, ούτε η ανάγκη, ούτε η πραγματικότητα. Τους καίει να δείξουν πυγμή. Να παίξουν τους σερίφηδες. Να κάνουν επίδειξη “νομιμότητας” πάνω σε αυτοσχέδια σπίτια ανθρώπων που δεν έχουν πού αλλού να μείνουν.

Λες και το νησί είναι ιδιοκτησία τους.

Λες και η γη είναι το τσιφλίκι του μπαμπά τους.

Λες και οι άνθρωποι είναι απλώς εμπόδιο.

Και φυσικά, πάνω απ’ όλα, στέκεται η Αποκεντρωμένη Διοίκηση Κρήτης: ο γνωστός μηχανισμός που παριστάνει τον “ουδέτερο θεσμό”, ενώ στην πράξη λειτουργεί ως το μακρύ χέρι της κυβέρνησης. Όχι για να προστατεύσει κοινωνικά δικαιώματα, όχι για να βάλει φρένο στην αυθαιρεσία, αλλά για να τη νομιμοποιήσει, να τη σφραγίσει και να την ξεπλύνει με χαρτιά και αποφάσεις.

Αυτό δεν είναι διοίκηση. Είναι μηχανισμός επιβολής.

Και μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, αξίζει ένα μεγάλο, ειρωνικό “ευχαριστώ” στη δήμαρχο Γαύδου. Γιατί ενώ άλλοι δήμοι καλωσορίζουν τη νέα τουριστική σεζόν με μουσικές, υποδομές και στοιχειώδη σεβασμό, η Γαύδος αποφάσισε να πρωτοτυπήσει: να ανοίξει τη σεζόν με μπουλντόζα. Με βία. Με καταστολή. Με την “ανάπτυξη” να φοράει κράνος και να συνοδεύεται από απειλές.

Έτσι, για να μπει ο επισκέπτης στο σωστό κλίμα. Να καταλάβει τι σημαίνει “φιλοξενία” στη νέα Ελλάδα: πρώτα γκρεμίζουμε τους αδύναμους, μετά βγάζουμε φωτογραφίες για το καλοκαίρι.

Και το χειρότερο είναι πως από τότε που ανέλαβε τα ηνία του δήμου, οι Γαυδιώτες δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνο τους φυσικούς κινδύνους που έτσι κι αλλιώς κουβαλά η ζωή σε ένα απομονωμένο νησί — ανέμους, θάλασσες, ελλείψεις, δυσκολίες, εγκατάλειψη. Έχουν να αντιμετωπίσουν και κάτι επιπλέον: μια δημοτική αρχή που αντί να στέκεται δίπλα στην κοινωνία, στέκεται απέναντί της.

Και μια δήμαρχο της οποίας η στάση —και η “ψυχοσύνθεση”, απ’ ό,τι φαίνεται— ακροβατεί επικίνδυνα ανάμεσα στην εμμονή, στην αλαζονεία και σε μια σχεδόν τιμωρητική ανάγκη επίδειξης δύναμης. Όχι διοίκηση, αλλά προσωπικό καπρίτσιο. Όχι πολιτική, αλλά μικροεξουσία. Όχι ευθύνη, αλλά εκδίκηση.

Γιατί όταν η φτώχεια αντιμετωπίζεται σαν έγκλημα και η επιβίωση σαν παραβίαση, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου.

Μιλάμε για κράτος εκδίκησης.

Ένα κράτος που δεν θέλει πολίτες, θέλει υπηκόους.

Και η “τάξη” τους δεν είναι κοινωνική ειρήνη.

Είναι κοινωνική εξόντωση»