Γονείς 4ου και 50ού Δημοτικού Ηρακλείου: «Μα γιατί δεν ανοίγουν τα παράθυρα;»

Αρκετά χρόνια συζητήσεων, ελέγχων και καταγραφών καταγγέλλουν ότι έχουν περάσει οι γονείς του 4ου και 50ού Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου, ζητώντας ουσιαστικές παρεμβάσεις στις σχολικές εγκαταστάσεις. 

Στο επίκεντρο της διαμαρτυρίας τους βρίσκονται μεταξυ άλλων τα παράθυρα των αιθουσών, τα οποία, όπως υποστηρίζουν, δεν ανοίγουν, αλλά και προβλήματα στα κάγκελα και σε άλλα σημεία του σχολείου.

«Μα γιατί δεν ανοίγουν τα παράθυρα;». Με αυτή την αιχμηρή φράση οι γονείς του 4ου και του 50ού Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου θέτουν στο προσκήνιο τα προβλήματα που, όπως υποστηρίζουν, αντιμετωπίζει εδώ και χρόνια το σχολικό συγκρότημα.

Σύμφωνα με τους γονείς και τον Σύλλογο Γονέων, αρκετοί από τους οποίους ασχολούνται με τα ζητήματα του σχολείου εδώ και σχεδόν μία δεκαετία, όλα αυτά τα χρόνια έχουν πραγματοποιηθεί συζητήσεις, αυτοψίες, έλεγχοι και καταγραφές, χωρίς όμως -όπως καταγγέλλουν- να έχουν προχωρήσει οι απαιτούμενες ουσιαστικές παρεμβάσεις.

«Δέκα χρόνια προσπαθειών. Δέκα χρόνια συζητήσεων. Δέκα χρόνια επιτροπών», αναφέρουν χαρακτηριστικά, περιγράφοντας μια κατάσταση στην οποία, όπως λένε, οι αρμόδιες επιτροπές έρχονται, εξετάζουν τα προβλήματα, καταγράφουν τα ευρήματα και στη συνέχεια αποχωρούν, ενώ οι γονείς περιμένουν να δουν λύσεις.

Στο επίκεντρο τα παράθυρα των αιθουσών

Ένα από τα βασικά ζητήματα που θέτουν είναι τα παράθυρα των σχολικών αιθουσών, τα οποία, σύμφωνα με την καταγγελία τους, δεν ανοίγουν.

Οι γονείς επισημαίνουν τη σημασία του φυσικού αερισμού των χώρων στους οποίους καθημερινά βρίσκονται μαθητές και εκπαιδευτικοί, θέτοντας ερωτήματα για το πότε και με ποιον τρόπο θα αντιμετωπιστεί το πρόβλημα.

«Για να αερίζονται οι αίθουσες όπου περνούν καθημερινά τα παιδιά μας; Για να υπάρχει στοιχειώδης φυσικός αερισμός;», διερωτώνται, ζητώντας ένα σχολικό περιβάλλον που να είναι λειτουργικό και κατάλληλο για τους μαθητές.

«Δεν είναι μόνο τα παράθυρα»

Οι γονείς υποστηρίζουν ότι το πρόβλημα δεν περιορίζεται στα κουφώματα.
Όπως αναφέρουν, τα κάγκελα γύρω από το σχολείο παρουσιάζουν σημάδια φθοράς, όπως σκουριά και ρωγμές, ενώ υπάρχουν σημεία που, κατά την εκτίμησή τους, χρειάζονται τεχνική παρέμβαση.

Παράλληλα, επισημαίνουν ότι όλα αυτά τα χρόνια οι ίδιοι οι γονείς έχουν προσπαθήσει, με τα περιορισμένα μέσα που διαθέτουν, να βελτιώσουν την εικόνα και τη λειτουργικότητα του σχολείου.

Έχουν προχωρήσει σε βαψίματα αιθουσών, μικροεπισκευές και άλλες παρεμβάσεις, διαθέτοντας χρόνο, χρήματα και προσωπική εργασία.

Ωστόσο, όπως σημειώνουν, πλέον ακόμη και παρεμβάσεις που έγιναν με τη δική τους προσπάθεια παρουσιάζουν φθορές, γεγονός που, όπως υποστηρίζουν, αναδεικνύει την ανάγκη για συνολικότερη και ουσιαστικότερη αντιμετώπιση των προβλημάτων.

«Δεν ζητάμε σχολείο πολυτελείας»

Το αίτημα των γονέων, όπως το διατυπώνουν, δεν αφορά ένα σχολείο πολυτελείας, αλλά ένα σχολείο ασφαλές, λειτουργικό και αξιοπρεπές.

«Δεν ζητάμε κάτι παράλογο. Ζητάμε ένα ασφαλές, λειτουργικό και αξιοπρεπές σχολείο», αναφέρουν, ζητώντας παράλληλα σαφείς απαντήσεις από τους αρμόδιους φορείς.

Μεταξύ άλλων, θέτουν τα ερωτήματα: ποιος έχει την ευθύνη για τις απαιτούμενες παρεμβάσεις, ποιος λαμβάνει τις αποφάσεις και πότε αναμένεται να πραγματοποιηθούν οι απαραίτητες εργασίες.

Κυρίως, όμως, ζητούν να σταματήσει ο κύκλος των ελέγχων και των καταγραφών χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα.

«Δεν θέλουμε άλλη μία επιτροπή να έρθει να μετρήσει. Δεν θέλουμε άλλη μία καταγραφή. Θέλουμε λύσεις», τονίζουν.

Οι γονείς δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν να διεκδικούν την επίλυση των προβλημάτων του σχολείου, υπογραμμίζοντας ότι τα παιδιά δεν μπορούν να περιμένουν επ’ αόριστον.

Το μήνυμά τους είναι σαφές: ένα σχολείο δεν αρκεί απλώς να «στέκεται όρθιο». Πρέπει να είναι ασφαλές, να λειτουργεί σωστά και να προσφέρει στους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς ένα αξιοπρεπές περιβάλλον.

Και, όπως χαρακτηριστικά καταλήγουν οι γονείς του 4ου και του 50ού Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου: «Τα παράθυρα πρέπει να ανοίγουν».

Χαρακτηριστικό είναι το μήνυμα μητέρας παιδιού που φοιτά στο σχολείο

«Είμαστε γονείς παιδιών του 4ου και του 50ού Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου.
Κάποιοι από εμάς είμαστε στον Σύλλογο Γονέων σχεδόν δέκα χρόνια καθως περασαν,και τα μεγαλυτερα παιδια μας απο το σχολειο.

Δέκα χρόνια προσπαθειών. Δέκα χρόνια συζητήσεων. Δέκα χρόνια επιτροπών. Επιτροπών που έρχονται, κοιτούν, μετρούν, ξαναμετρούν, καταγράφουν και… ξαναφεύγουν.

Και εμείς περιμένουμε. Περιμένουμε να γίνει κάτι ουσιαστικό στο σχολείο των παιδιών μας.

Όλα αυτά τα χρόνια, με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτουμε, οι γονείς προσπαθήσαμε να κάνουμε το σχολείο μας πιο όμορφο, πιο ζεστό, πιο φιλόξενο για τα παιδιά.
Βάψαμε αίθουσες.
Φτιάξαμε ό,τι μπορούσαμε. Δώσαμε χρόνο, χρήματα, προσωπική εργασία και κυρίως διάθεση.

Γιατί αγαπάμε το σχολείο μας. Μόνο που πλέον ακόμα και αυτά που προσπαθούμε να φτιάξουμε με κόπο, πέφτουν κομμάτι-κομμάτι.

Και την ίδια στιγμή έχουμε ένα σχολείο με προβλήματα που δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται άλλο με μπαλώματα.

Τα παράθυρα των αιθουσών δεν ανοίγουν. Και εδώ πραγματικά αναρωτιόμαστε:

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ;
Ποιος ο λόγος;
Για να αερίζονται οι αίθουσες όπου περνούν καθημερινά τα παιδιά μας;
Για να υπάρχει στοιχειώδης φυσικός αερισμός;
Για να μπορούν οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί να βρίσκονται σε έναν ανθρώπινο και λειτουργικό χώρο;

Α, ναι… Γι’ αυτό.
Και όμως, ακόμα και αυτό μοιάζει να είναι δύσκολο να γίνει πράξη.
Και δεν είναι μόνο τα παράθυρα. Τα κάγκελα γύρω από το σχολείο παρουσιάζουν σκουριά και ρωγμές.
Υπάρχουν σημεία που έχουν ανάγκη ουσιαστικής τεχνικής παρέμβασης. Και εμείς ακούμε εδώ και χρόνια για ελέγχους, αυτοψίες, επιτροπές και καταγραφές.
Δεν αμφισβητούμε ότι κάποιοι άνθρωποι κάνουν τη δουλειά τους.
Αμφισβητούμε όμως το αποτέλεσμα. Γιατί μετά από τόσα χρόνια, τι έχει αλλάξει;

Τα παράθυρα εξακολουθούν να μην ανοίγουν. Και αυτό είναι μόνο ένα από τα προβλήματα.
Δεν ζητάμε ένα σχολείο πολυτελείας. Δεν ζητάμε κάτι παράλογο.
Ζητάμε ένα ασφαλές, λειτουργικό και αξιοπρεπές σχολείο. Και επειδή είμαστε γονείς, θα συνεχίσουμε να ρωτάμε:
Ποιος έχει την ευθύνη; Ποιος αποφασίζει; Πότε θα γίνουν οι απαραίτητες εργασίες;
Και, κυρίως, πόσα ακόμη χρόνια πρέπει να περάσουν μέχρι να ανοίξουν επιτέλους αυτά τα παράθυρα; Δεν θέλουμε άλλη μία επιτροπή να έρθει να μετρήσει.
Δεν θέλουμε άλλη μία καταγραφή. Θέλουμε λύσεις.
Τα παιδιά μας δεν μπορούν να περιμένουν επ’ αόριστον.
Και εμείς, ως γονείς, δεν μπορούμε πλέον να θεωρούμε φυσιολογικό το μη φυσιολογικό. Γιατί ένα σχολείο δεν πρέπει απλώς να στέκεται όρθιο.
Πρέπει να είναι ασφαλές. Πρέπει να λειτουργεί. Πρέπει να είναι αντάξιο των παιδιών που φιλοξενεί.
Και τα παράθυρα πρέπει να ανοίγουν».