Ηράκλειο: Από εκπαιδευτικός σε σχολεία, άστεγος μέσα σε ένα αυτοκίνητο... (Φωτο)

Συγκλονίζει η ιστορία ενός συμπολίτη μας, ο οποίος από το χώρο της Εκπαίδευσης, έχει βρεθεί τα τελευταία χρόνια να είναι άστεγος.
Είναι από αυτές τις ιστορίες που είναι «γροθιά στο στομάχι» για όλους μας, μιας και βλέπεις το «σκληρό πρόσωπο» της Μοίρας και πως αυτό μπορεί να «χτυπήσει» αλύπητα έναν ανθρωπο, ο οποιος μέχρι πριν λίγα χρόνια είχε τη ζωή του και τη δουλειά του.

Ο συμπολίτης μας αυτός, εδώ και λίγο καιρό διαβιοί μέσα σε ένα αυτοκίνητο σε ένα χωράφι, περίπου 1,5 χλμ έξω από το χωριό Βόνη. Εκεί τον εντόπισε η αντιδήμαρχος Κοινωνικής Πολιτικής του Δήμου Μινώα Πεδιάδας κ. Όλγα Δραμουντάνη, η οποια κινητοποιήθηκε άμεσα για τη στήριξη του.

«Όλα ξεκίνησαν όταν ήρθε ένας δημότης στο γραφείο μου και μου είπε ότι μέσα σε ένα χωράφι με ένα αυτοκινητο μικρό που δεν είναι λειτουργικό, βρισκεται ένας συμπολίτης μας που μένει μέσα σε αυτό.
Μιλάμε για ένα χωράφι περίπου 1,5 χιλιόμετρο έξω απο το χωριό Βόνη. Εκεί, μέσα στο αυτοκίνητο, ο εν λόγω άνδρας έχει ένα φλόγιστρο και τίποτα άλλο, ουτε καν τα απαραίτητα», είπε.

Οπως μας δήλωσε η αντιδήμαρχος δεν μπορούσε να το πιστέψει, το συγκεκριμένο περιστατικό. 
Σημερα έγινε αυτοψία από τα στελέχη της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου και όπως διαπιστώθηκε η κατάσταση του ήταν τραγική.

Οταν τον προσέγγισαν τα στελέχη της Υπηρεσίας, ο ίδιος, όντας υπερήφανος, το μόνο που ζήτησε ήταν να του βάλουν ενα ρολόι για να μπορεί να πλένεται, όντας στο χωράφι.

«Οπως καταλαβαίνεις εμείς δεν μπορούσαμε να τον αφήσουμε έτσι. Πηγαμε στη Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου, πήραμε ρούχα, κουβέρτες, τρόφιμα και απορρυπαντικά και αποφασίσαμε να του παραχωρήσουμε έναν οικίσκο για να μην είναι εκτεθειμμένος ο συμπολίτης μας αυτός, ο οποίος συγκινημένος από την εξέλιξη αυτή, μας είπε ότι είχε έναν ολοκληρο χρόνο να κοιμηθεί όπως πρέπει.

Μιλάμε για έναν ανθρωπο που είναι απόφοιτος της Γεωπονικής Σχολής, εχοντας υπηρετήσει ως αναπληρωτής εκπαιδευτικός σε πολλά σχολεία της Ελλάδας. Έμεινε όμως άνεργος πριν από κάποια χρόνια, έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του και ζει με ένα μικρο επίδομα της τάξης των 200 ευρώ περίπου», αναφέρει η κ. Δραμουντάνη, η οποία συνέχισε λέγοντας:

«Είναι ένας άνθρωπος «χτυπημένος από τη μοίρα. Εχει συγκροτημένη σκέψη και ωραίο λόγο. Είναι ένας άνθρωπος ταλαιπωρημένος που ζητά τη στήριξη μας. Απλά πράγματα για εμάς και αυτονόητα, που για εκείνον, όπως και για άλλους συνανθρώπους μας είναι πολυ σημαντικά».

Η κ. Δραμουντάνη προχώρησε και στην παρακάτω ανάρτηση στα social media θέλοντας να δημοσιοποιήσει το περιστατικό, το οποίο, όπως λέει μας θυμίζει ότι η ανθρωπιά δεν είναι λόγια. Είναι πράξεις.

«Σήμερα δεν ήταν μια “υπηρεσιακή ημέρα”. Ήταν μια υπενθύμιση.
Ότι δίπλα μας, πολύ πιο κοντά απ’ όσο νομίζουμε, υπάρχουν άνθρωποι που ζουν αόρατοι. Χωρίς τα αυτονόητα. Χωρίς φαγητό. Χωρίς ρούχα. Χωρίς μια στοιχειώδη ασφάλεια. Ένας άνθρωπος μέσα σε ένα αυτοκίνητο, μέσα στη βροχή, με ένα φλόγιστρο για να ζεσταθεί. Μια εικόνα που δεν σε αφήνει να κοιμηθείς ήσυχος.
Σήμερα, όμως, είδα και κάτι άλλο.
Είδα τι σημαίνει να κινητοποιείσαι άμεσα. Να μην το προσπερνάς. Να μην λες “δεν είναι δική μου αρμοδιότητα”. Να γίνεσαι άνθρωπος πρώτα — και μετά όλα τα άλλα.

Θέλω από καρδιάς να ευχαριστήσω τον πατέρα Αγαθάγγελο και το Κέντρο Αλληλεγγύης της Μητροπόλεως για την άμεση, ουσιαστική και συγκινητική ανταπόκριση. Μέσα σε λίγη ώρα, συγκεντρώθηκαν όλα όσα χρειάζεται ένας άνθρωπος για να σταθεί ξανά στα πόδια του: φαγητό, ρούχα, κουβέρτες, είδη υγιεινής, αξιοπρέπεια.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνεργαστήκαμε έτσι.
Στον σεισμό του 2021, μέσα στο επιχειρησιακό κέντρο, ζήσαμε μαζί τι σημαίνει ανάγκη. Για έναν μήνα, σχεδόν άυπνοι, δίπλα σε ανθρώπους που έχασαν τα πάντα, μάθαμε τι σημαίνει προσφορά. Και προσωπικά, έμαθα κάτι που δεν ξεχνιέται: ότι η μεγαλύτερη δύναμη είναι η αλληλεγγύη.
Σήμερα, αυτή η μνήμη έγινε πράξη.
Θέλω επίσης να ευχαριστήσω από καρδιάς την κα Τσιαγγά Μαρία, την κα Μαρκάκη Μαρία και την κα Ψυχογιού Μαρία, που στάθηκαν δίπλα μου όλη τη μέρα, με ευαισθησία, επιμονή και πραγματικό ενδιαφέρον. Γιατί τίποτα από αυτά δεν γίνεται μόνος του.
Δεν κάνω συχνά αναρτήσεις. Αλλά αυτό έπρεπε να ειπωθεί. Όχι για να αναδειχθεί κάποια υπηρεσία.
Αλλά για να θυμηθούμε όλοι μας κάτι απλό:
Ότι η κοινωνία μας κρίνεται από το πώς φροντίζει τον πιο αδύναμο.
Και ότι, τελικά, η ανθρωπιά δεν είναι λόγια. Είναι πράξεις».