Ισπανία: Ο κυρίαρχος του παιχνιδιού για το λάδι παραμένει  – Στα 5 ευρώ το κιλό δείχνει να σταθεροποιείται η τιμή παραγωγού στην Κρήτη

Στο πρώτο τετράμηνο της νέας ελαιοκομικής περιόδου – με βάση μία επίσημη έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής – δηλαδή από τον Οκτώβριο που ξεκίνησε το λιομάζωμα μέχρι και τις 31 Δεκεμβρίου 2024, η Ισπανία βρέθηκε πολύ κοντά στην πρόβλεψη του 1.200.000 τόνων ελαιολάδου. Μάλιστα, ο πρόεδρος της Εθνικής Διεπαγγελματικής Οργάνωσης Ελαιολάδου Μανώλης Γιαννούλης, εκτιμά ότι ήδη η παραγωγή έχει ξεπεράσει κατά πολύ το όριο αυτό. Συγκεκριμένα, τα επίσημα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, αναφέρουν ότι η Ισπανία  στο τετράμηνο αυτό, παρήγαγε 883.539 τόνους ελαιολάδου, από τους συνολικά 1,2 εκατομμύρια τόνους που είχαν προγραμματιστεί, πράγμα που σημαίνει ότι η παραγωγή ελαιολάδου στη χώρα είχε μόλις τότε, ήδη φτάσει, στο 68,49%!

Συγκεκριμένα, όλα τα στοιχεία που έχει στη διάθεση του ο Μανώλης Γιαννούλης και επανειλημμένως τα έχει καταθέσει και σε μας, αναφέρουν πως ο στόχος της Ισπανίας φέτος, να φτάσει τους 1,3 έως και 1,4 εκατομμύρια τόνους, δεν θα πρέπει να θεωρείται ανέφικτος και ίσως σήμερα που μιλάμε και φτάνουμε στα μέσα Μαρτίου να έχει ήδη επιτευθχεί.

Συνολικά στο πρώτο τετράμηνο της νέας ελαιοκομικής περιόδου, στις χώρες της Ε.Ε. η παραγωγή ελαιολάδου  έφτασε τους 1.416.171 τόνους. Αυτό σημαίνει ότι το 71,18% των αναμενόμενων  ποσοτήτων είχε ήδη παραχθεί.

Στην Ελλάδα

Στην Ελλάδα το αντίστοιχο διάστημα έχουμε  παραγωγή 109.500 τόνων  ελαιολάδου, από τους 250.000 τόνους  που αναμένουμε. Την ίδια περίοδο,  η Ιταλία εμφανίζεται ως προς τις προβλέψεις που γίνονται,  με 230.350 τόνους από τους συνολικά 240.000 τόνους που υπολογίστηκαν.

Η Πορτογαλία έχει ήδη παράγει 182.130 τόνους ελαιολάδου, με μία πρόβλεψη για 195.000 τόνους, άρα είμαστε κοντά στην προβλεπόμενη παραγωγή.

Πάντως, η Ιταλία είναι η μόνη χώρα στην οποία πέρα από τις προβλέψεις, υπάρχουν τα τελικά επίσημα στοιχεία που η χώρα πλέον δήλωσε στις 31 Ιανουαρίου του 2025.

Το Ιταλικό υπουργείο Γεωργίας δήλωσε συνολική παραγωγή 158.000 τόνων παρθένου και έξτρα  παρθένου ελαιολάδου. Οι 155.000 ήταν το εξαιρετικό παρθένο. Πρόκειται για ποσότητα μειωμένη σε σχέση με  πέρυσι, σε ποσοστό 23,5% και βέβαια, όπως αποδεικνύεται, πρόκειται και για χαμηλότερες ποσότητες σε σχέση με αυτές που παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, για το πρώτο τετράμηνο της νέας ελαιοκομικής περιόδου.

Τι γίνεται όμως με την κατανάλωση του ελαιολάδου;

Η έκθεση της επιτροπής εκτιμά ότι με την ολοκλήρωση της εμπορικής περιόδου θα μπορούσαμε να φτάσουμε συνολικά τους 1.224.000 τόνους ελαιολάδου σε επίπεδο κοινοτικής αγοράς.

Η Ισπανία είναι η χώρα όπου αναμένεται η μεγαλύτερη ζήτηση, με 480.000 τόνους, ενώ ακολουθείται από την Ιταλία, με 400.000 τόνους.

Στη Γαλλία η ζήτηση αναμένεται να ανέλθει στους 130.000 τόνους, ενώ στην Ελλάδα θα παραμείνει σε σταθερά επίπεδα, στους 110.000 τόνους, και στην Πορτογαλία στους 88,500 τόνους.

Τελικά αποθέματα

Με βάση τα ίδια στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (που δημοσιεύει η εφημερίδα «Έλληνας Αγρότης»), εκτιμάται πως στις 30 Σεπτεμβρίου 2025 τα αποθέματα ελαιολάδου στην Ε.Ε. προβλέπεται ότι θα ανέλθουν στους 327.806 τόνους.

Από αυτή την ποσότητα, την πλειονότητα των αποθεμάτων θα έχει η Ισπανία με 256.000 τόνους. Τα αποθέματα στην Ιταλία αναμένεται να ανέλθουν σε 70.000 τόνους και στη Γαλλία σε 1.620 τόνους.

Η Ελλάδα και οι υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. (Κύπρος κ.α.) θα ολοκληρώσουν τη χρονιά με μηδενικά αποθέματα.

Έχουν ευθύνες οι ίδιοι οι ελαιοπαραγωγοί

Την ίδια ώρα, αν οι Έλληνες παραγωγοί δεν είχαν κρατήσει πέρυσι το ελαιόλαδο, αλλά το είχαν πουλήσει στις υψηλές τιμές που το ζητούσε η αγορά, φέτος πιθανότατα να μην υπήρχε τέτοια πτώση τιμών.

Πουλώντας στις περυσινές τιμές, φέτος θα είχαν χρήματα στην τσέπη. Και συνεπώς δεν θα βιάζονταν να πουλήσουν την παραγωγή για να καλύψουν τα έξοδα τους.

Στο μεταξύ, η μέση τιμή παραγωγού στην Κρήτη και σε ολόκληρη τη χώρα, αρχίζει να σταθεροποιείται στα 5 ευρώ το κιλό, που ως τιμή προφανώς και δεν μπορεί να ικανοποιήσει στις ανάγκες κανενός παραγωγού, με το κόστος να έχει φτάσει σε απαγορευτικά επίπεδα.

Πάντως, κύκλοι της αγοράς εκτιμούν, ότι από τη μια η υπερπροσφορά και από την άλλη η καθυστέρηση που παρατηρείται στην αποκατάσταση της ζήτησης στα επίπεδα προ των ξέφρενων ανατιμήσεων στο λάδι, αποτελούν  «όπλα» στα χέρια της βιομηχανίας, που δεν βιάζεται να αγοράσει και έτσι δημιουργεί μία τεχνητή απραξία στην παγκόσμια αγορά.