Λεωφόρος Καλοκαιρινού: «Ο θάνατος του εμποράκου»... με σάρκα και οστά

Κάποτε ο δρόμος αυτός έσφυζε από ζωή και η λειτουργία επιχείρησης στα όρια του εξασφάλιζε ένα καλό εισόδημα.

Η Λεωφόρος Καλοκαιρινού, ήταν συνώνυμο της εμπορικής καρδιάς του Ηρακλείου μαζί με τη Δικαιοσύνης ενώ ακολουθούσαν η  Έβανς, η Αβέρωφ κι άλλοι κεντρικοί δρόμοι της πόλης.

Σήμερα μόνο θλίψη και απογοήτευση δοκιμάζει όποιος επιχειρήσει να κατέβει ως το τέρμα της Λ. Καλοκαιρινού, στο ύψος της Χανιώπορτας.

Τα κλειστά καταστήματα, χωρίς προοπτική ενοικίασης, είναι περισσότερα από τα ανοικτά με τα τελευταία να αγωνίζονται να παραμείνουν στη ζωή και να μην βάλουν λουκέτο.

Σκονισμένες βιτρίνες, άδειοι χώροι, αραιά και που κάποιο ενοικιαστήριο μαζί με την εγκατάλειψη κυριαρχούν στον πάλαι ποτέ πιο εμπορικό δρόμο της πόλης.

Η εμπορική δραστηριότητα μεταφέρεται σταδιακά σε άλλους δρόμους, στις συνοικίες ακόμα και μακριά από τον πυκνό οικιστικό ιστό του Ηρακλείου.

Η πολιτική που σκοτώνει την μικροεπιχειρηματικότητα, και αποτελεί κανόνα εδώ και πολλά χρόνια, η αλλαγή στις συνήθειες του καταναλωτικού κοινού, που προτιμά να κάνει τις αγορές του από μεγάλα καταστήματα ή πολυκαταστήματα, η αδυναμία ανεύρεσης ελεύθερων χώρων στάθμευσης είναι μόνο μερικοί από τους λόγους που τα λουκέτα έγιναν κανόνας στη Λ. Καλοκαιρινού, κι όχι μόνο.

Μηνάς Γιέτης: Αδιανόητη η εικόνα αυτού του δρόμου

Είναι ενδεικτικά όσα αναφέρει στο Newshub.gr παλιός πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Ηρακλείου και για πολλές δεκαετίες έμπορος υφασμάτων Μηνάς Γιέτης: « Όχι μόνο δεν υπήρχαν κλειστά μαγαζιά αλλά δεν υπήρχε παλιά ούτε "τρύπα" να νοικιάσεις από τη Χανιώπορτα μέχρι την αρχή της Καλοκαιρινού. Αυτό που συμβαίνει σήμερα σε αυτό το δρόμο δεν έχει προηγούμενο».

Ήταν ο δρόμος όπου λάμβαναν χώρα όλες οι εμπορικές συναλλαγές των Ηρακλειωτών κι όπου μπορούσες να βρεις κάθε είδους κατάστημα.

Μάλιστα θυμάται το 2008 όταν, έχοντας ο ίδιος βγει στη σύνταξη, αναζητούσε για την κόρη του ένα κατάστημα να ενοικιάσει στη Λ. Καλοκαιρινού και τους είχαν ζητήσει για 20 τετραγωνικά μέτρα «αέρα» 100.000 ευρώ.

 Έτσι αναγκάστηκαν να βρουν ένα κατάστημα στην οδό Χάνδακος, που τότε δεν ήταν αμιγώς εμπορικός δρόμος και για το οποίο πλήρωναν αρχικά 1.650 ευρώ το μήνα και όταν ξεκίνησε η οικονομική κρίση ο ίδιος ο ιδιοκτήτης του ακινήτου τους κατέβασε το ποσό στα 1.250 ευρώ.

Σύμφωνα με τον κ. Γιέτη η Πλατιά Στράτα, όπως αποκαλούν οι παλιοί την Λ. Καλοκαιρινού, θα μπορούσε να αποκτήσει πάλι ζωή αν οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων έριχναν αρκετά τις οικονομικές απαιτήσεις τους.

Ακόμα και σήμερα, όπως μας λέει, υπάρχουν ιδιοκτήτες που ζητούν για 40-50 τετραγωνικά μέτρα καταστημάτων 2.500-3.000 ευρώ, ποσό που αν προστεθούν τα υπόλοιπα λειτουργικά έξοδα κάνουν ασύμφορη τη λειτουργία κάθε επιχείρησης.

Είναι πάντως λυπηρό, ειδικά για όσους έζησαν αυτό το δρόμο στις μεγάλες δόξες του, το να τον βλέπουν σήμερα να μαραζώνει.

Και το κακό είναι πως η εμπορική δραστηριότητα των μικρών, οικογενειακών επιχειρήσεων, συνολικά, έχει δεχθεί τεράστιο οικονομικό πλήγμα τις τελευταίες δεκαετίες.

Με μεγάλη προσπάθεια, περικοπές εξόδων ακόμα και προσωπικού προσπαθούν οι μικρομεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις να κρατηθούν ζωντανές και να αντέξουν τον ανταγωνισμό των ξένων μεγάλων εταιρειών που ξεφυτρώνουν πλέον σαν μανιτάρια και στο Ηράκλειο.

                                                                           Ακόμα και στη Λ. Δικαιοσύνης βλέπουμε κλειστά καταστήματα