Μιχάλης Ριζικιανάκης: Πρέπει να πείσουμε τους εργαζόμενους στον τουρισμό -που τον εγκατέλειψαν -  να επιστρέψουν

O Μιχάλης Ριζικιανάκης, πρόεδρος του Σωματείου Επισιτισμού Ηρακλείου, με αφορμή την πρόσφατη επανεκλογή του στο τιμόνι του κλάδου, μιλάει στο newshub.gr, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στον επισιτισμό, καταθέτει τις κινήσεις που έχουν γίνει, ποια είναι τα «άλυτα» θέματα, αλλά και το τι πρέπει να γίνει για να βγει ο κλάδος από την «παραίτηση» στην οποία έχει μπει τα τελευταία χρόνια. Ενας κλάδος ο οποίος χρόνο με το χρόνο έχει πορεία αντίστροφη από την τουριστική κίνηση στην Κρήτη, αφού οι εργαζόμενοι μειώνονται, την ώρα που οι αφίξεις αυξάνονται, κατατάσσοντας το νησί, στους κορυφαίους προορισμούς.

Τρίτη θητεία ως Πρόεδρος του Σωματείου Επισιτισμού Ηρακλείου. Πώς αισθάνεστε για αυτό;

«Η εκλογική διαδικασία προχώρησε άψογα με μεγάλη συμμετοχή του κόσμου κι θέλω να το τονίσω αυτό. Υπήρξε ξανά εμπιστοσύνη στο πρόσωπο μου για τρίτη θητεία, και μάλιστα σε δύσκολες εποχές, με τα εργασιακά προβλήματα να είναι πολλά. Ξέρετε τα συνδικάτα περάσαμε μια πολλή μεγάλη περίοδο αξιακής κρίσης και είναι ένα μεγάλο στοίχημα για εμάς και εμένα προσωπικά ο κόσμος να μας εμπιστευτεί ξανά! Αν παρατηρήσετε στην Ευρώπη, για παράδειγμα στη Γαλλία, ότι εργασιακές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις γίνονται προς όφελος των εργαζομένων, ξεκινούν από τα συνδικάτα. Θα πρέπει λοιπόν τα συνδικάτα να δυναμώσουν και οι εργαζόμενοι ηθικά και ψυχολογικά να επιβραβεύουν τα συνδικάτα με τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις, στις  γενικές συνελεύσεις και στις δράσεις. Χαίρομαι λοιπόν για τη μεγάλη συμμετοχή στην εκλογική διαδικασία και εγώ ως επικεφαλής έχω ως στόχο όλοι μαζί να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε κάποια πράγματα που ταλανίζουν τον κλάδο».

Ποια είναι τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος του επισιτισμού – τουρισμού;

«Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή ο κλάδος του επισιτισμού, είναι η εντατικοποίηση της εργασίας. Οι εργαζόμενοι και αυτή την τουριστική σεζόν δούλεψαν πολύ, χωρίς σχεδόν ρεπό, με αποτέλεσμα να έχουν εξαντληθεί σωματικά και ψυχικά και στην πρώτη ευκαιρία να δηλώνουν παραίτηση. Θα έλεγα λοιπόν ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι το φαινόμενο της «φυγής». Η εισροή δηλαδή εργαζομένων σε σχέση με την εκροή είναι πολύ μεγάλη και αυτό αποτυπώνεται καθημερινά. Κι όλα αυτά ενώ το τουριστικό προϊόν αυξάνεται κάθε χρόνο όλο και περισσότερο, ενώ οι εργαζόμενοι μειώνονται».

Ο φόρτος εργασίας είναι το μοναδικό πρόβλημα που οδηγεί όπως λέτε τους εργαζόμενους στην εστίαση να εγκαταλείπουν τη δουλειά τους;

«Σίγουρα, ένα από τα  μεγαλύτερα προβλήματα είναι αυτό. Όμως δεν είναι το μοναδικό. Θέλω να γίνει αντιληπτό ότι η έλλειψη εργασίας δεν εντοπίζεται μόνο -για παράδειγμα – στη θέση του σερβιτόρου ή του μάγειρα, αλλά και στα διοικητικά στελέχη. Αυτό σημαίνει ότι δεν μεταλαμπαδέυεται η γνώση. Δηλαδή ένα έρθει ένας εργαζόμενος να δουλέψει στον επισιτισμό, δεν υπάρχει ο αριθμός αυτός των ατόμων που έχουν τη γνώση και την πείρα να τον εκπαιδεύσουν, να του «μάθουν» τη δουλειά και ο ίδιος να εξελιχθεί σε στέλεχος. Έχει λοιπόν δημιουργηθεί ένα χάσμα από παλιά στελέχη που έχουν εκπαιδευτεί και γνωρίζουν το κομμάτι του τουρισμού και της εστίασης πολύ καλά, και νέα που δεν έχουν εκπαιδευτεί. Καθοριστικό ρόλο σε αυτό έχει διαδραματίσει και το γεγονός ότι δεν υπάρχει πια δημόσια τουριστική σχολή στην Κρήτη με αποτέλεσμα να μην υπάρχει συνέχει στην «παραγωγή» καταρτισμένων εργαζομένων του κλάδου και να μην μπορεί να υπάρξει εξειδικευμένη παροχή υπηρεσιών».

Παρατηρείτε μια ολιγωρία της εκάστοτε κυβέρνησης όσον αφορά στην προώθηση του τουρισμού;

«Ο τουρισμός στην Κρήτη, είναι μια μονοκαλλιέργεια και συμπαρασύρει και πολλούς άλλους κλάδους, όπως τον Πρωτογενή τομέα, τις μεταποιήσεις, τον κατασκευαστικό κλάδο. Με τη λογική αυτή θα πρέπει να υπάρξει από την εκάστοτε κυβέρνηση ένα ολιστικό στρατηγικό πλάνο, το οποίο δε θα περιλαμβάνει μόνο το επικοινωνιακό και προωθητικό κομμάτι, αλλά θα δίνει έμφαση στους ίδιους τους εργαζόμενους. Ένα μεγάλο στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε είναι να πείσουμε τους εργαζόμενους στον τουρισμό και στην εστίαση -  που έφυγαν την περίοδο της πανδημίας -να επιστρέψουν. Θα πρέπει να τους πείσουμε να κάνουν το επάγγελμα αυτό, επάγγελμα ζωής. Στο παρελθόν στην Κρήτη, υπήρχαν 8 επαγγελματίες και 2 περαστικοί. Σήμερα είναι 7 οι περαστικοί και 3 αυτοί που δραστηριοποιούνται μόνιμα επαγγελματικά στον κλάδο του επισιτισμού – τουρισμού. Σε όλη τη χώρα υπάρχουν 80 χιλιάδες κενά στον κλάδο και κάθε χρόνο αυξάνονται».

Τι πρέπει να γίνει κ. Ριζικιανάκη για να βρεθούν λύσεις για όλα τα παραπάνω;

«Το κράτος πρέπει να δείξει τη δέουσα προσοχή και να γίνει μια σειρά πραγμάτων. Το καλοκαίρι υπήρξε μια δέσμευση από το αρμόδιο Υπουργείο ότι θα παραταθεί το επίδομα ανεργίας για τους εποχικά εργαζόμενους, κάτι που ωστόσο δεν υλοποιήθηκε. Πώς μπορείς λοιπόν να θέλεις τους εργαζόμενους παρόντες 1^η Μαΐου στα πόστα τους, όταν οι ίδιοι Φεβρουάριο , Μάρτιο και Απρίλιο δεν θα έχουν κανένα εισόδημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί εργαζόμενοι στον κλάδο του τουρισμού να επιλέγουν άλλα θέσεις εργασίας – ακόμα και με κατώτερο μισθό – αλλά με εισόδημα όλο το χρόνο».

Μέσα σε όλα τα προβλήματα έρχεται να προστεθεί και η φορολόγηση των φιλοδωρημάτων.

«Αυτό που μας απασχολεί ιδιαίτερα είναι οι εργασιακές συνθήκες. Δυστυχώς στη χώρα μας δεν πάμε μπροστά, αλλά πάμε ολοταχώς προς τα πίσω. Αντί δηλαδή να ενισχύσει η εκάστοτε κυβέρνηση τους σκληρά εργαζόμενους – όπως όσους εργάζονται στην εστίαση και στον τουρισμό – έρχεται να τους φορολογήσει στα πλαίσια του τεκμαρτού ημερομίσθιου . Και όχι μόνο αυτό, τώρα το κράτος έρχεται να μας φορολογήσει και για το φιλοδώρημα. Θα μου πείτε είστε υπέρ του μαύρου χρήματος; Φυσικά και όχι, είναι η απάντηση. Αν δε το γνωρίζετε το φιλοδώρημα φορολογείται ανάλογα το ετήσιο εισόδημα του κάθε εργαζόμενου. Αυτή τη στιγμή όμως πάμε στο άλλο άκρο, δηλαδή τα φιλοδωρήματα να φορολογούνται ως μισθός με αποτέλεσμα να υπάρχουν τεράστιες κρατήσεις και να αποδίδεται το 1/3 των φιλοδωρημάτων στο τέλος».

Πόσο δύσκολο είναι ο Μιχάλης Ριζικιανάκης να είναι παρών στην δουλειά του, στο σωματείο, αλλά και στην προσωπική του ζωη;

«Προσπαθώ. Είναι σημαντικό που έχω την οικογένεια μου και τη στήριξη από το σπίτι και αυτό κάνει το όλο εγχείρημα πιο εύκολο. Υπάρχει και η στήριξη των συναδέλφων και των εργαζομένων. Πιστεύω ότι εάν θέλεις να πας κοντά θα πας μόνος σου, ενώ εάν θέλεις να πας μακριά θα πάς με ομάδα! Ο Μιχάλης Ριζικιανάκης δεν είναι μόνος. Έχει ομάδα, συναδέλφους, φίλους που στηρίζουν την όλη προσπάθεια. Είναι μια συλλογική προσπάθεια που ξεκινάει από την οικογένεια, συνεχίζεται με τους συναδέλφους και ολοκληρώνεται με το διοικητικό συμβούλιο και νιώθω ευγνώμων για αυτό. Θέλει όρεξη και αντοχές και για την ώρα τα διαθέτουμε.