Ο Εμμανουήλ Γεωργιαννάκης στο newshub.gr: Ο Κρητικός γιατρός που σώζει ζωές μέσω της ρομποτικής Χειρουργικής (Φωτο)

Aπό την Κρήτη και συγκεκριμένα από την Έμπαρο ξεκινά το συναρπαστικό ταξίδι στο χώρο της Επιστήμης για έναν από τους πρωτοπόρους γιατρούς στον τομέα του.

Ο λόγος για τον γιατρό κ. Εμμανουήλ Γεωργιαννάκη, Διευθυντή του Τμήματος «Ελάχιστα Επεμβατικής Θωρακοχειρουργικής» του «Metropolitan». 

Ο κ. Γεωργιαννάκης στη διάρκεια της συνέντευξης που παραχωρεί στο newshub.gr αναφέρεται στη Ρομποτική Χειρουργική Θώρακος και στη συμβολή της στην Χειρουργική, σε σχέση με την αντιμετώπιση των προβλημάτων των ασθενών, ενώ τοποθετείται για μια σειρά ζητήματα, ανάμεσα στα οποία και αυτά που απασχολούν τον Τομέα της Υγείας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κ. Γεωργιαννάκης εκπαιδεύτηκε και αποφοίτησε ως Advanced Fellow στις Ελάχιστα Επεμβατικές Τεχνικές της Θωρακοχειρουργικής (Ρομποτικές και Θωρακοσκοπικές) απο το Shanghai Chest Hospital (Jiatong University). To Shanghai Chest Hospital βρισκεται στην Νο1 θεση στον κόσμο στην Θωρακοχειρουργική με νούμερα που αγγίζουν τις 80 εγχειρήσεις θώρακος την ημέρα.

Υπήρξε ο πρώτος Έλληνας που αποφοίτησε από το εν λόγω ίδρυμα Θωρακοχειρουργικής και τιμήθηκε με την συνεχιζόμενη διατήρηση του δικαιώματος άσκησης χειρουργικής εκεί.

-Τα τελευταία 6 χρόνια περίπου έχετε συμπληρώσει πάνω από 300 επεμβάσεις μέσω ρομποτικής τεχνικής;

«Τις 300 επεμβάσεις τις είχαμε φτάσει το καλοκαίρι που μας πέρασε. Τώρα σιγά - σιγά φτάνουμε τις 400 επεμβάσεις».

-Πόσο δύσκολο είναι το συγκεκριμένο χειρουργικό πεδίο;

«Ο θώρακας θεωρείται ίσως το δυσκολότερο χειρουργικό πεδίο για καθαρά ανατομικούς λόγους. Ο πρώτος ανατομικός λόγος είναι ότι δεν μπορεί να διαταθεί, όπως για παράδειγμα γίνεται στην κοιλιά. Είναι μια κοιλότητα που είναι μη διατάσιμη. Ο δεύτερος λόγος είναι πως ό,τι όργανο υπάρχει στο θώρακα είναι κινητό. Δηλαδή και η καρδιά πάλλεται και οι πνεύμονες αναπνέουν. Οπότε αυτά τα δύο ανατομικά στοιχεία κάνουν τις επεμβάσεις ιδιαίτερα απαιτητικές και δύσκολες. Από την ανοιχτή χειρουργική, όπου άνοιγες τελείως το θώρακα με σκοπό να χωράνε δύο χέρια μέσα για να μπορείς να χειρουργήσεις, οπότε φανταστείτε τι προκαλούνταν στις πλευρές ενός ασθενή, περάσαμε στην «κλειστή» χειρουργική. Δηλαδή τη χειρουργική μέσα από μικρές όπως. Αρχικά ξεκινήσαμε με τη θωρακοσκοπική τεχνική VATS (Video Assisted Thoracic Surgery), όπου ήταν η αντίστοιχη λαπαροσκόπηση στο θώρακα.

Η εξέλιξη αυτής, ήταν η ρομποτική τεχνική. Μια πραγματική επανάσταση. Γιατί μέσα σε μια κλειστή και απαιτητική κοιλότητα, η ρομποτική μας έδωσε τη δυνατότητα να μπορούμε να εισερχόμαστε σε μέρη που είναι κάποιων χιλιοστών και να εκτάμουμε ότι μπορεί να εκταμεί.

Είναι ένα πεδίο, στο οποίο πρέπει να κάνει κάποιος εκπαίδευση, η οποία ως και σήμερα, δεν υπάρχει στην Ελλάδα»

-Τι εννοούμε όταν λέμε ρομποτική τεχνική; Γιατί εμείς που δεν ξέρουμε κάνουμε ίσως διάφορους συνειρμούς.

«Για τη ρομποτική χειρουργική, αυτό που νομίζει κάποιος είναι ότι χειρουργεί ένα ρομπότ, ένα μηχανημα. Όμως τις αποφάσεις στο χειρουργείο και αυτός που τελικά χειρουργεί είναι ο γιατρός. Είναι ρομποτικώς υποβοηθούμενη χειρουργική. Ουσιαστικά και τυπικά αυτός που χειρουργεί είναι ο πρώτος χειρουργός, είναι ο χειρουργός κονσόλας. Οι κινήσεις, στα χειριστήρια των δακτύλων του γιατρού κ.α. μεταφέρονται στις λαβίδες του ρομποτικού συστήματος και ότι κάνουν τα δάχτυλα αυτό κάνει το ρομπότ. Που σημαίνει ότι χειρουργείς εσύ. Απλά μπαίνεις μέσα από μικρές τρυπούλες των 8 χιλιοστών. Δεν μπαίνει μεν ανθρώπινο χέρι μέσα στο σώμα του ασθενή, αλλά οι κινήσεις όλες που κάνει ο χειρουργός»

-Κάτι που έχει να κάνει με την ακρίβεια που υπάρχει στην επέμβαση;

«Η ακρίβεια στην επέμβαση είναι παροιμιώδης. Μιλάμε για λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα να μπορείς να προφυλάξεις ένα νεύρο, να μην το κόψεις και να προχωρήσεις στην εκτομή σου κανονικά. Το σημαντικότερο όμως όλων είναι ότι πλέον δεν έχεις «τυφλά» σημεία. Ακόμη και στην ανοιχτή χειρουργική είχαμε σημεία που δύσκολα μπορούσαμε να φτάσουμε μιας και ο θώρακας είναι μια μεγάλη κοιλότητα. Με τη ρομποτική χειρουργική μπορούμε να πάμε όπου θέλουμε και να εισχωρήσουμε σε όποιο σημείο έχει πρόβλημα. Βρίσκουμε πράγματα που δεν μπορούν να τα δουν ούτε οι αξονικές τομογραφίες, ούτε τα  PET/CT. Εντοπίζουμε μεταστάσεις των δύο χιλιοστών, για τις οποίες βλέπαμε τις αξονικές ξανά και ξανά και δεν μπορούσαμε να διακρίνουμε απολύτως τίποτα»

-Σε ποια όργανα γίνονται οι επεμβάσεις. Και πόσο καλύτερη είναι αυτή η μέθοδος από την κλασική χειρουργική διαδικασία;

«Σε πνεύμονες και ό,τι περιέχει ο θώρακας μέσα, εκτός από την καρδιά, μιας και η Καρδιοχειρουργική ξεκινά σιγά – σιγά να μπαίνει στο παιχνίδι της ρομποτικής. Είναι μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση».

-Έχετε πει ότι η χειρουργική θώρακος μία πολύ συναρπαστική ειδικότητα τόσο όσον αφορά την καρδιοχειρουργική όσο και την θωρακοχειρουργική. Τι γοητεύει έναν χειρουργό σε αυτή τη διαδικασία;

«Καταρχήν το ίδιο το πεδίο. Βρίσκεσαι σε μια περιοχή που εμείς στην Ιατρική ονομάζουμε το βιομηχανικό κέντρο του σώματος. Εκεί χτυπά η καρδιά του σώματος και οι πνεύμονες από όπου λαμβάνει κανείς το καύσιμο για τον οργανισμό, το οξυγόνο. Η λειτουργία τους είναι κάτι το εκπληκτικό. Φανταστείτε ότι αυτοί οι δύο πνεύμονες διυλίζουν αέρα, συγκρατούν το οξυγόνο, το οποίο αποδίδουν στο σώμα και αποδεσμεύουν το διοξείδιο του άνθρακα επί 20 φορές το λεπτό για 90 χρόνια. Ποια άλλη μηχανή το κάνει αυτό;

Παθαίνει λοιμώξεις και όμως γίνεται καλά και συνεχίζει. Από εκεί και πέρα, η ανατομία του θώρακα είναι πολύ συναρπαστική. Πνευμονικές αρτηρίες με διακλαδώσεις, πνευμονικές φλέβες με πολύ μεγάλα αγγεία, η αορτή κ.α. είναι πεδία συναρπαστικά».

-Mια ερώτηση που φαντάζομαι την ακούτε συχνά. Όταν λέμε πως μια επέμβαση είναι ρουτίνας, εννοούμε ότι είναι εύκολη ή ότι ο βαθμός επιτυχίας της είναι μεγάλος; Η και τα δύο;

«Δεν υπάρχει εύκολη χειρουργική επέμβαση και εδώ έρχεται αυτό που λέμε «εμπειρία» και «εκπαίδευση». Αυτά δίνουν στο χειρουργό τη δυνατότητα να πει ότι για «εμένα αυτή η επέμβαση θεωρείται ρουτίνας». Ένας χειρουργός όταν κάνει με πολύ μεγάλη συχνότητα συγκεκριμένες επεμβάσεις, τότε νομιμοποιείται να πει πως είναι μια επέμβαση ρουτίνας. Αυτό λοιπόν άπτεται των προσωπικών δεξιοτήτων του γιατρού».

-Τι θα πρέπει να περιμένουμε στο μέλλον από τον τομέα της επεμβατικής Χειρουργικής στην Ελλάδα και πως πρέπει να κινούνται οι ασθενείς που πρόκειται να χειρουργηθούν;

«Η καινοτομία στη χειρουργική έφερε τέτοιες δυνατότητες, όπως αυτές που περιγράψαμε προ ολίγου. Παρόλα αυτά δεν είναι ένας αυτοσκοπός. Θυμάμαι είχα δώσει κάποια στιγμή συνέντευξη σε ένα Δίκτυο του εξωτερικού και είχα πει το εξής: τρεις τρόποι υπάρχουν για να δει ένας ασθενής τι δρόμο θα ακολουθήσει. Ο πρώτος είναι να πάει σε Κέντρο Αναφοράς, στο εξωτερικό μιας και εδώ δυστυχώς δεν υπαρχουν. Αυτό σημαίνει για παράδειγμα ότι το Memorial Sloan Kettering στη Νέα Υόρκη ασχολείται πάρα πολύ με τον καρκίνο του πνεύμονα. Άρα είναι ένα Κέντρο Αναφοράς και όλα τα νοσοκομεία στέλνουν τους ασθενείς εκεί. Αυτό δίνει τη δυνατότητα πολύ μεγάλης εμπειρίας στο Κέντρο με αποτέλεσμα χωρίς να έχεις κάποιο δικό σου γιατρό ή κάποια σύσταση να πηγαίνεις σε αυτό το Κέντρο γιατί έχει αυτή τη μεγάλη εμπειρία. Ο δεύτερος τρόπος είναι να αναζητήσεις την τεχνική ως ασθενής και να πας στο γιατρό που ξέρεις ότι χειρουργεί ρομποτικά. Ο τρίτος τρόπος είναι να εμπιστευτείς έναν πολύ δικό σου άνθρωπο γιατρό, ο οποίος σε εμπνέει. Αυτός ο γιατρός λοιπόν δεν πρέπει να πει στον άρρωστο ότι πρέπει να κάνει κάτι που ο ίδιος δεν μπορεί. Θα πρέπει  να του πει αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα ο γιατρός. Το λέω αυτό γιατί υπάρχει ένα πρόβλημα στο κομμάτι αυτό, το τελευταίο διάστημα, το οποίο εμείς το βλέπουμε μπροστά μας από τις συζητήσεις μας με τους ασθενείς. Υπαρχουν γιατροί που λένε ότι θα χειρουργήσουν ρομποτικά, χωρίς να έχουν καμία εμπειρία με το σύστημα. Έχουμε μπει σε μια πιο εμπορική φάση, την οποία εγώ προσωπικά την κρίνω επικίνδυνη. Συνεπώς οι ασθενείς πρέπει να ξέρουν που απευθύνονται»

-Ποια είναι η άποψη σας για το επίπεδο της παρεχομένης περίθαλψης στην Υγεία, στην Ελλάδα μιας και συζητάμε και για την εμπορευματοποίηση της Ιατρικής;

«Η απάντηση που θα σας δώσω είναι συγκριτική. Αν μιλάμε σε σχέση με την Ευρώπη, έχω δει και καλύτερα συστήματα από το ελληνικό, έχω δει και χειρότερα. Η Ελλάδα θα έλεγε κανείς είναι κάπου στη μέση. Ευτυχώς οι Έλληνες γιατροί είναι πολύ καλοί γενικά, κάτι που είναι διεθνώς αναγνωρισμένο. Το κακό που υπάρχει στην Ελλάδα είναι ότι δεν υπάρχει ένας κανονισμός ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων κάθε γιατρού. Να γίνεται γνωστό για παράδειγμα για έναν χειρουργό, πόσα χειρουργεία κάνει, τι είδους χειρουργεία κτλ, όπως υπάρχει στις προηγμένες χώρες. Έτσι ο ασθενής πάει στα «τυφλά». Δεν ανακοινώνει κανείς τίποτα. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα. Επίσης ο τρόπος επιλογής των θέσεων των Επιμελητών στο Δημόσιο Τομέα, δυστυχώς δεν περιλαμβάνει τη Χειρουργική. Ανακοινώνεται μια θέση υποψήφιου χειρουργού σε ένα νοσοκομείο και υποβάλλονται μια σειρά αιτήσεις. Οι αιτήσεις αυτές βασίζονται στις εργασίες κάποιου, στο αν έχει διατριβή, στις παρουσιάσεις στα συνέδρια κτλ. Και με βάση αυτά γίνεται η βαθμολόγηση. Κανείς όμως δεν παίρνει τους υποψήφιους να τους βάλει στο χειρουργείο. Είναι σαν να επιλέγω έναν οδηγό, χωρίς να τον εξετάσω αν ξέρει να οδηγά. Δεν εξετάζονται εν ολίγοις οι χειρουργοί για να διαπιστωθεί αν όντως είναι γνώστες του αντικειμένου»

-Σε σχέση με τις αντιδράσεις για την κατάσταση και τα προβλήματα στα νοσοκομεία ποια είναι η θέση σας;

 «Είναι ξεκάθαρο ότι οι συνάδελφοι του Δημόσιου Τομέα δεν μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους με αυτές τις συνθήκες που υπαρχουν. Και υλικά τους λείπουν και Τμήματα υπολειτουργούν, την ώρα που δέχονται έναν τεράστιο αριθμό ατόμων με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν και το πρόβλημα της κόπωσης. Σίγουρα υπάρχει πρόβλημα στον τρόπο που στρατηγικά θα διευθύνει κανείς το σύστημα. Είναι μια πολύπλοκη διαδικασία και τελείως εξατομικευμένη. Μου αρέσει που πολλές φορές ακούμε πχ για το γερμανικό μοντέλο, το φιλανδικό μοντέλο κτλ. Πρέπει να φτιάξεις το ελληνικό μοντέλο όμως, γιατί η χώρα αυτή έχει συνήθειες, ήθη, πρακτικές που δεν έχουν να κάνουν με κανένα άλλο κράτος. Οποιοδήποτε μοντέλο άλλου κράτους επιχειρήσεις να εφαρμόσεις, είναι βέβαιο ότι θα αποτύχει, γιατί δεν το έχεις εξατομικεύσει στις ανάγκες που έχεις εσύ».

 -Και πέρα από όλα μας αναφέρετε, έχουμε και τις ανακοινώσεις για τα απογευματινά χειρουργεία, με το ερώτημα που τίθεται εύλογα να είναι αν αυτά μπορούν να γίνονται.

«Αυτό από μόνο του για εμένα, ενέχει τον χαρακτηρισμό του αστείου. Αυτή τη στιγμή έχουμε να αντιμετωπίσουμε στο Δημόσιο Τομέα μια σειρά από προβλήματα. Την ίδια ώρα όμως ανακοινώνεται ότι θα μπουν απογευματινά χειρουργεία, ξέροντας το Υπουργείο ότι υπαρχουν λίστες αναμονής ασθενών ως και 1,5 χρόνο. Και ρωτάω το εξής: αυτά τα απογευματινά χειρουργεία, ποιος θα τα κάνει; Οι άνθρωποι είναι στα νοσοκομεία από το πρωί είναι η απάντηση. Θα έχουν δουλειά ένα 8ωρο ως το μεσημέρι και μετά θα συνεχίζουν ακούραστοι άλλες 8 ώρες; Η θα παρατήσουν το πρωινό ωράριο για να κάνουν το απογευματινό; Για αυτό λέω ότι ορισμένα πράγματα αγγίζουν τα όρια του αστεϊσμού».

-Είστε από την Κρήτη και συγκεκριμένα τα Αμιρά του Δήμου Βιάννου. Έχετε δεσμούς με το νησί και τον τόπο καταγωγής σας;

«Αλλοίμονο. Καταρχήν όλοι μου οι συγγενείς είναι στην Κρήτη. Έχω περιουσία εκεί, έχω τις ελιές μου. Σίγουρα διατηρώ και όχι μόνο αυτό, αλλά το κρητικό στοιχείο μέσα μου είναι πολύ έντονο ακόμη και στην καθημερινότητα μου, στην Αθήνα. Η Κρήτη για εμένα είναι ένα μέρος, στο οποίο μόλις φτάνω με το καράβι, με το που θα οσμιστώ τον αέρα του Ηρακλείου, αλλάζει όλη μου η ψυχοσύνθεση».