Οι ξεχωριστές αναμνήσεις της Πρωτοχρονιάς: Οχτώ γνωστοί Ηρακλειώτες θυμούνται και αφηγούνται

Οι μέρες της Πρωτοχρονιάς, είναι μέρες γεμάτες ευτυχία, οικογενειακή «ζεστασιά» και χαρά.

Είναι μέρες που κάποιες φορές, στη διάρκεια της ζωής μας, σημαδεύονται από γεγονότα μικρά ή μεγάλα που δεν τα ξεχνάμε.

 Για αυτές τις θύμησες που έχουν ως παιδιά, αλλά και ως μεγαλύτεροι, μιλούν στο newshub.gr οχτώ ξεχωριστές προσωπικότητες του Ηρακλείου και της Κρήτης.

Αναστορούνται και αφηγούνται, γεγονότα και εμπειρίες που για κάποιο λόγο έμειναν ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη τους, θέλοντας, μέσα από το newshub.gr, να τις μοιραστούν με όλο τον κόσμο. 

Σταύρος Αρναουτάκης, Περιφερειάρχης Κρήτης: «Γιορτές σε ένα χιονισμένο τοπίο»

«Από την παιδική ηλικία έχω τις περισσότερες αναμνήσεις. Τότε που λέγαμε τα κάλαντα ως παιδιά, μαζεύαμε πενηνταράκια ή κάποια δραχμή. 

Αυτό που μου μένει αξέχαστο ακόμη και σήμερα, είναι οι οικογενειακές στιγμές που είχαμε, όταν ακόμη ζούσε η μακαρίτισσα η μητέρα μου και ο μακαρίτης ο πατέρας μου.

Ημουν μοναχογιος. Ολοι μαζί, με τη γιαγιά στο σπιτι περνούσαμε τις γιορτινές μέρες, οι οποίες για εμένα ήταν κάτι ξεχωριστό ως εμπειρία για δύο λόγους.

Ο πρώτος ήταν γιατί είμασταν όλοι ευτυχισμένοι και χαρούμενοι που μαζευόμασταν γύρω από το γιορτινό τραπέζι, μέσα σε μια όμορφη ατμόσφαιρα τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά.

Ο δεύτερος ηταν γιατί όλες τις μέρες των γιορτών, το τοπιο στο χωριό μου ήταν κατάλευκο. Το χιόνι είχε πέσει, δημιουργώντας ένα μαγικό τοπίο.

Θυμάμαι που οι δρόμοι ήταν ανοιχτοί, όλα γύρω ήταν κάτασπρα και η εκκλησία που ήταν δίπλα στο σπίτι μας, μας δημιουργούσε ένα κλίμα κατάνυξης. Μέρες πραγματικά αξέχαστες από την παιδική μου ηλικία»

Νίκος Ψιλάκης συγγραφέας, δημοσιογράφος: Η πρώτη μου ματαίωση

Μια συγκινητική ιστορία από την παιδική του ηλικία και μια Πρωτοχρονιά, λίγο πριν την έλευση της Χούντας στην Ελλάδα, ανέσυρε από τη μνήμη του και μας διηγήθηκε, με το δικό του ξεχωριστό τρόπο, ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Νίκος Ψιλάκης.

«Εκείνα τα χρόνια κυκλοφορούσαν κάτι τυπωμένα φυλλάδια με τα κάλαντα όλης της χρονιάς. Των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς, της Μεγάλης Παρασκευής.

Τα τύπωνε, αν θυμάμαι, καλά, ο Αλικιώτης στο Ηράκλειο με τον γενικό τίτλο «ΤΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ» και τα πουλούσαν τα μπακάλικα.

Μια δραχμή το φυλλάδιο. Ή ένα αυγό.

Έτσι γινόταν τότε, στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Εγώ μαθητής του Δημοτικού, Τετάρτη τάξη.

Εκείνη τη χρονιά σχεδίαζα από νωρίς να πω μοναχός μου τα κάλαντα το πρωί της Πρωτοχρονιάς.

Αλλά όχι τα συνηθισμένα, όχι αυτά που γράφανε τα φυλλάδια.

Τα άλλα, τα παλιά, εκείνα που μας σιγοτραγουδούσε ο πατέρας στο γύρισμα του χρόνου, και που τα ήξερε ολόκληρα ο παππούς. 

Από τις αρχές του Δεκέμβρη πού μ’ έχανες - πού μ' έβρισκες στο σπίτι του παππού.

Εκείνος να υπαγορεύει κι εγώ να γράφω.

Στην αρχή νόμιζα πως θα ήταν εύκολη υπόθεση, μα γρήγορα κατάλαβα ότι τα κάλαντα που είχε μάθει κι αυτός από τον δικό του παππού ήταν πολύ μεγάλα, πέντε σελίδες τετραδίου είχα γεμίσει.

Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρεία.
Βαστά τον ουρανό χαρτί τη θάλασσα μελάνι
τον ήλιο αστάλαχτο χαρτί και καλαμάρι...

Μαθητής ήταν ο Άι Βασίλης. Σαν κι εμένα.

Τέλος πάντων, είδα κι έπαθα να τα μάθω ξεστίχου.

Ζωγράφισα και στολίδια σε χαρτί, κάτι καμπάνες και αγγελούδια, έβαλα και κλαδάκια ελιάς και στόλισα ένα καλάθι.

Δυο νύχτες λαγοκοιμόμουν.

Ξυπνούσα και ψέλλιζα τα κάλαντα.

Ιδιαίτερα τις υπέροχες σύνθετες λέξεις που δεν χρησιμοποιούνταν στον καθημερινό μας λόγο:

Κερά μαρμαροτράχηλη και φεγγαρομαγούλα
και κρουσταλίδα του γιαλού και πάχνη από το χιόνι.

Το πρωί της Πρωτοχρονιάς ετοιμάζομαι για τη μεγάλη εξόρμηση.

Μόλις τέλειωσε η λειτουργία έτρεξα στο σπίτι, πήρα το στολισμένο καλάθι και βγήκα στην αυλή.

Μέχρι εκεί πρόφτασα να φτάσω, ούτε βήμα πιο πέρα.

Από νωρίς έδειχνε ο καιρός τις άγριες διαθέσεις του, αλλά γιατί ο ευλογημένος να ξεσπάσει εκείνη την ώρα; Βροχή ασταμάτητη.

Φουσκάλες έκανε καθώς έπεφτε.

Κάλαντα δεν είπα και ήταν αυτή μια από τις πρώτες ματαιώσεις που ένιωσα.

Ξεστόλισα σιωπηλός το καλάθι και φύλαξα τις σελίδες με τα κάλαντα.

Ίσως να τα έλεγα μιαν άλλη φορά. Μα και πάλι δεν τα είπα.

Δύσκολες οι εποχές, ήρθε κατόπιν και η Χούντα, ο πατέρας στιγματισμένος ως εχθρός του καθεστώτος, σιώπησα.

Πέρασαν χρόνια και χρόνια.

Και τώρα που τα θυμάμαι νιώθω μια παράξενη συγκίνηση.

Όχι για ό,τι χάθηκε, όχι για τη ματαίωση της παιδικής προσδοκίας, μα για ό, τι έμεινε και μένει για πάντα.

Τις όμορφες λέξεις, τους όμορφους στίχους, τις απίστευτες εικόνες.  

(Κερά)... που ’χεις τον ήλιο πρόσωπο και το φεγγάρι στήθη

και του κοράκου το φτερό έχεις καμαροφρύδι.

- Να τα πούμε;»

Στέλιος Βισκαδουράκης, συγγραφέας: Το Δέντρο του Παππού
 «Ηράκλειο, 1967
Εκείνα τα Χριστούγεννα του ’67, ήμουν τεσσάρων ετών. Μου κάνει εντύπωση ο τρόπος με τον οποίον κάτι αποτυπώνεται μέσα σου, όχι με λόγια, αλλά με χρώματα συναισθημάτων. Το χριστουγεννιάτικο δέντρο, που μόλις είχε στολίσει η μάνα μου, έλαμπε μπροστά μου. Ζήτησα απ’ τη μάνα μου να στολίσω κι εγώ ένα δικό μου. Μου εξήγησε ότι αυτό δεν γινόταν, κι ότι έπρεπε να αρκεστώ  στο υπάρχον. Εγώ δεν έβρισκα ησυχία. Γυρνούσε ο νους μου πώς να το κάνω. Παραμονές γιορτών ήταν…
Την άλλη μέρα πήγαμε στον φούρνο του παππού μου του Τούλη. Θυμάμαι τα χοντρά στρογγυλά γυαλιά του, όπως με κοιτούσε. Πάντα έλαμπε όταν με κοιτούσε. 
«Ένα δικό μου δέντρο θέλω να στολίσω, παππού», του είπα και του εξήγησα ότι δεν μ’ αφήνουν.
«Έλα εδώ» μου απάντησε «θα φτιάξουμε ένα δικό μας».
Με πήγε στο ζυμωτήριο, με σήκωσε και με έβαλε σε μία καρέκλα, δίπλα στον μεγάλο πάγκο. 
Πήγε λίγο πιο μέσα και γύρισε κρατώντας ένα κομμάτι άσπρη ζύμη. Το ακούμπησε πάνω στον πάγκο, πήρε τον πλάστη κι άρχισε να το απλώνει. Σχημάτισε μια μεγάλη στρογγυλή φέτα από ζύμη. Πήρε ένα μαχαίρι που ήταν δίπλα και την έκοψε σε σχήμα δέντρου.
«Και οι μπάλες, παππού; Πώς θα βάλουμε μπάλες;» τον ρώτησα.
«Σου αρέσουν οι ξηροί καρποί;» μου αποκρίθηκε.
«Μου αρέσουν».
«Περίμενε μια στιγμή», μου απάντησε.
Επέστρεψε κρατώντας μία σακούλα γεμάτη φιστίκια, φουντούκια, στραγάλια και πασατέμπους. Πήρε μερικά φουντούκια και τα έσπρωξε μέσα στη ζύμη.
«Και τις κόκκινες μπάλες, παππού, πώς θα τις κάνουμε;».
Χωρίς να τα ξεφλουδίσει, πήρε μερικά φιστίκια και τα σκόρπισε πάνω στο ζυμένιο δέντρο.
«Και το χιόνι, παππού, πώς θα το φτιάξουμε;». 
Με ξανακοίταξε και χαμογέλασε. «Έχω αλεσμένη καρύδα, περίμενε λίγο».
Έφερε ένα μισογεμάτο σακουλάκι με αλεσμένη άσπρη καρύδα. Πήρε μια χούφτα και μου είπε: «Αυτό είναι το χιόνι!», απλώνοντάς και αυτήν στη ζύμη.
«Και το αστέρι στην κορφή, πώς θα το κάνουμε παππού;».:
Με κοίταξε και μου χαμογέλασε. Πήρε πέντε πασατέμπους και τους έβαλε μύτη με μύτη μεταξύ τους σε σχήμα κύκλου, στην κορφή του δέντρου.
Του χαμογέλασα. Το ίδιο κι αυτός.
«Να θυμάσαι» μου είπε «ότι ο λαός μας με τον αέρα της φαντασίας μας μπορεί να φτιάξει απ’ το τίποτα, πέτρα και νερό. Αρκεί αυτή η φαντασία να έχει ψυχή». Αυτό το ζυμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο και η φράση του παππού, είναι ακόμα χαραγμένα μέσα μου».

Αλέξης Καλοκαιρινός, Δήμαρχος Ηρακλείου: «Η Μαργκώ»

Μια ανάμνηση από την παιδική ηλικία σε περίοδο εορτών Χριστουγέννων… Θυμάμαι, ήμουν πολύ μικρός αλλά δεν θυμάμαι πόσο μικρός ήμουν, αλλά πολύ μικρός, τον πατέρα μου να φέρνει στο σπίτι ένα σκυλάκι.

Δεν ήταν πάρα πολύ μικρό, ήταν ήδη ενός έτους, αλλά ήταν μικρό σε μέγεθος. Το θυμάμαι να πηδάει παντού και μάλιστα μου έκανε εντύπωση πώς ήταν τόσο πολύ χαρούμενο, μέσα σε ένα ξένο για εκείνο περιβάλλον.

Με αυτό το σκυλάκι, που χρωμάτισε όλες εκείνες τις μέρες των γιορτών και συνέχισε να χρωματίζει και τη ζωή μου σε όλη μου την παιδική ηλικία, δεθήκαμε πάρα πολύ. Ήταν η Μαργκώ, ένα άσπρο γκριφόν.

Έζησε αρκετά χρόνια, συνδέθηκε μάλιστα και με το πρώτο γατάκι που αποκτήσαμε, τον Θέμο και απέκτησε μια αδελφική σχέση μαζί του. Και εκεί συνειδητοποίησα επίσης ότι δεν υπάρχουν ανυπέρβλητες αντιθέσεις. Δηλαδή ότι η γάτα και ο σκύλος μπορούν να ζήσουν μαζί. Και αν αυτό μπορεί να συμβεί, μπορούν να γεφυρωθούν και πολλές άλλες αντιθέσεις.

Γιατί και οι άνθρωποι να μην μπορούν να ξεπεράσουν φραγμούς που αισθάνονται ότι τους χωρίζουν; Πήρα δηλαδή κι ένα μάθημα για τη ζωή πιο συνολικό, μέσα από αυτό το ζωάκι που έφερε εκείνες τις γιορτές ο πατέρας μου στο σπίτι μας.

Ηρακλής Πυργιανάκης, αρχιτέκτονας: «Η «καλή χέρα» της Πρωτοχρονιάς και τα σκουπίδια στη Νάπολη»

«Γεννημένος και μεγαλωμένος στον Κρουσώνα ο γνωστός Ηρακλειώτης Αρχιτέκτοντας Ηρακλής Πυργιανάκης δεν θα μπορούσε να μη θυμάται ξεχωριστές στιγμές από γιορτές της Πρωτοχρονιάς της παιδικής του ηλικίας.

Στην παραδοσιακή κρητική κοινωνία του Κρουσώνα, όπως και σε άλλα χωριά της Κρήτης, τηρούσαν κατά το παρελθόν πολλά από τα έθιμα που δίνουν στον τόπο μας την ξεχωριστή πινελιά αυτών των Άγιων Ημερών.

Εκείνο ωστόσο που όπως μας είπε ο κ. Πυργιανάκης θυμάται πολύ έντονα ήταν τα βράδια της παραμονής της Πρωτοχρονιάς που τα εγγόνια κοιμούνταν στο σπίτι των παππούδων τους.

Ζητούμενο να ξυπνήσουν ανήμερα της Πρωτοχρονιάς και να είναι εκείνα που θα φέρουν γούρι στο σπιτικό και μαζί με αυτό να εξασφαλίσουν μια γενναία «καλή χέρα».

Βέβαια δεν διανυκτέρευαν όλα τα εγγόνια μαζί στο σπίτι του παππού αλλά μόνο ένα κι έτσι γινόταν μάχη μεταξύ τους για το ποιος θα πάει πρώτος και θα  είναι ο κερδισμένος της Πρωτοχρονιάς.

Όλα τα υπόλοιπα εγγόνια  λάμβαναν «καλή χέρα» αλλά όχι το ίδιο πλούσια με το εγγόνι που έμενε αποβραδίς στο σπίτι.

Θυμάται όμως ο κ. Πυργιανάκης και μας διηγείται ένα ακόμα γεγονός των νεανικών του χρόνων. Ήταν πρωτοετής φοιτητής στη Νάπολη της Ιταλίας. Διέμενε σε δωμάτιο πέμπτου ορόφου και φυσικά ως νεοφερμένος σε αυτή την πόλη δεν ήξερε τι έθιμα τηρούν το βράδυ της Πρωτοχρονιάς.

Άκουσε λοιπόν θόρυβο με την αλλαγή του χρόνου που δεν ήταν τα κλασικά βεγγαλικά και βγήκε στο μπαλκόνι του.

Τι να δει; Όλοι οι δρόμοι της γειτονιάς ήταν γεμάτοι σκουπίδια.

Ότι σκουπίδι είχε κάθε σπίτι το είχε πετάξει καταμεσής του δρόμου.

Έβλεπες από σακούλες οικιακών απορριμμάτων μέχρι καφάσια, σπασμένα παιγνίδια, έπιπλα κι ότι άλλο βάλει ο νους του ανθρώπου. 

Ξαφνιάστηκε πολύ εκείνη την πρώτη πρωτοχρονιά στην ιταλική πόλη αλλά όταν έμαθε τη σημειολογία της κίνησης αυτής κατάλαβε πως απλά μαζί με τον παλιό χρόνο οι Ναπολιτάνοι πετούσαν έξω από τα σπίτια τους κι όλη τη σαβούρα τους ως πράξη εξαγνισμού.

Βέβαια , όπως μας περιγράφει, μετά σκεφτόταν τους οδοκαθαριστές που έπρεπε να μαζέψουν όλο αυτό το σκουπιδομάνι, όμως αφού έτσι το ήθελε το έθιμο δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς».

Γιώργος Κοντάκης, Πρύτανης Πανεπιστημίου Κρήτης: «Αντηχούν ακόμα στ αυτιά του οι κραυγές των χοίρων»

«Μπορεί στην Κρήτη του παρελθόντος να αποτελούσε μια απαράβατη εθιμική διαδικασία λίγο πριν τα Χριστούγεννα όμως η βία που περιέκλειε ήταν δεδομένη.

Ο λόγος για τη σφαγή των χοίρων παραμονή των Χριστουγέννων, που γινόταν σε όλα τα χωριά κι αποτελούσε γεγονός που ένωνε οικογένειες και παρέες λειτουργώντας για τα μικρά παιδιά ως «αξιοθέατο».

Αυτό το έθιμο θυμήθηκε και μας μετέφερε ως βίωμα που δεν μπορεί, όσα χρόνια κι αν περάσουν, να ξεχάσει ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, καθηγητής Γιώργος Κοντάκης.

Γεννημένος στους Παρανύμφους και μεγαλωμένος στις Στέρνες του Δήμου Γόρτυνας, όπου ο πατέρας του υπηρετούσε ως δάσκαλος, έχει ζωντανές ακόμα στη μνήμη του τις κραυγές των χοίρων που αντηχούσαν σε όλο το χωριό την παραμονή των Χριστουγέννων.

Όπως μας περιέγραψε, τότε ως παιδιά, όλοι όσοι ζούσαν σε χωριά ήταν εξοικειωμένοι με αυτό το βάρβαρο έθιμο που δεν απέχει πολύ από τις ταυρομαχίες ως προς τη σκληρότητα του.

«Όλο το χωριό βούιζε και εμείς τα παιδιά τρέχαμε πίσω από τους μεγάλους για να δούμε τη διαδικασία», μας περιγράφει και προσθέτει «Παίρναμε μετά τις φούσκες των χοίρων και τις κάναμε μπάλες για να παίξουμε».

Σήμερα ωστόσο ο ίδιος όχι μόνο δεν θα ήθελε να βιώσει ξανά ένα τέτοιο έθιμο αλλά κατανοεί απόλυτα και τη βιαιότητα του την οποία τις δεκαετίες του 1960 και 1970, όντας παιδί, δεν μπορούσε να δει και να αποκηρύξει.

Όπως μας λέει, τότε δεν είχαν καν ρεύμα στις Στέρνες κι όλα ήταν τόσο διαφορετικά σε σχέση με σήμερα, που ακόμα και νεκρό μικρό ζώο να πετύχει στο δρόμο αλλάζει πορεία για να μην μπει κάτω από τις ρόδες του αυτοκινήτου του».

Μαίρη Παχιαδάκη, Πρόεδρος Συνδέσμου Μελών Γυναικείων Σωματείων Ηρακλείου και Ν. Ηρακλείου: 'Ενα έκτακτο περιστατικό

«Μέσα στα είκοσι και πλέον χρόνια εμπειρίας μου με θέμα την κακοποίηση και την ενδοοικογενειακή βία, έχω να καταθέσω πλήθος από συγκλονιστικά περιστατικά με πολλές αθέατες πτυχές. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που συνέβη ένα γεγονός, σε μέρες γιορτινές, το οποίο, ωστόσο, δεν μπορώ ποτέ να ξεχάσω.

Ήταν μια παραμονή Χριστουγέννων όταν με κάλεσαν από την Αστυνομία να βοηθήσω ένα έκτακτο περιστατικό που ζητούσε φιλοξενία στον Ξενώνα Κακοποιημένης Γυναίκας και Παιδιού, που ανήκει στον Φορέα μας.

Λόγω της βραδιάς, αποφάσισα να διαχειριστώ προσωπικά το περιστατικό, παρά το ότι είχα φιλοξενούμενους σπίτι μου. Φτάνοντας στον Ξενώνα, με περίμενε το περιπολικό της Αστυνομίας και μια σοκαριστική εικόνα. Δύο κοριτσάκια πέντε και έξι χρονών, ξυπόλητα και λασπωμένα, και μια γυναίκα μ’ ένα μωρό έξι μηνών στην αγκαλιά.

Μετά από ένα ζεστό μπάνιο και φαγητό, ήταν φυσικό να έρθουν τα ερωτηματικά και οι σοκαριστικές απαντήσεις. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας, ο πατέρας πήρε την οικογένεια με το αυτοκίνητό του για μια επίσκεψη στο διπλανό χωριό. Ωστόσο, στον δρόμο, το ζευγάρι άρχισε να μαλώνει, εκείνος να βρίζει και να δέρνει τα παιδιά, που φυσικά άρχισαν να ουρλιάζουν.

Κάποια στιγμή, ο κύριος μπαμπάς-νταής έκανε το πολύ απλό. Μέσα στα νεύρα του, άνοιξε τις πόρτες, τους πέταξε όλους έξω και τους εγκατέλειψε στο κρύο και τη βροχή στη μέση του πουθενά, παραμονή Χριστουγένων. Έτσι ξεκίνησε η περιπέτειά τους! Άρχισαν να περπατούν χαμένοι στα χωράφια, αφού βέβαια αποείδαν πως ο μπαμπάς δεν ξαναγύρισε. Μέσα στη νύχτα, η μάνα με τα τρία παιδιά έφτασαν στο επόμενο χωριό όπου ζήτησαν βοήθεια από κάποιους ανθρώπους οι οποίοι κάλεσαν τρομαγμένοι την Αστυνομία.

Με μικρούς υπολογισμούς μπορεί να καταλάβει κανείς πόσες ώρες περιπλανήθηκαν, αφού είχαν φύγει κοντά στο μεσημέρι από το χωριό τους κι εγώ τους παρέλαβα κατά τις 11 το βράδυ. Η συγκεκριμένη οικογένεια έμεινε στον Ξενώνα μας περίπου οκτώ μήνες, γιατί τα παιδιά είχαν αποκτήσει απίστευτες φοβίες κι ανασφάλειες από προηγούμενες κακοποιητικές συμπεριφορές.

Συνεχώς μας παρακαλούσαν να μην τους διώξουμε γιατί, όπως μας έλεγαν, ο μπαμπάς τα έδερνε όπως και τη μαμά, αλλά είχε και μαχαίρια με τα οποία τους απειλούσε μόλις έκαναν φασαρία. Μας έκανε εντύπωση πως η εξάχρονη Μαρία έψαχνε και μας ζητούσε πεισματικά ένα ψηλό καλάμι. Ήθελε να μετρήσει το ύψος της περίφραξης την οποία, ίσως, μπορούσε να πηδήξει ο πατέρας και να μπει μέσα κάποια νύχτα!!!

Τελικά, αυτό που καταφέραμε ήταν να πείσουμε τον παππού και πατέρα του από το χωριό, να παραλάβει την οικογένεια με την προϋπόθεση να την προσέχει μέχρις ότου να τη στείλει στην Αλβανία, τόπο καταγωγής της μάνας. Κλείνοντας να σας πω ότι τα Χριστούγεννα του 2016 επικοινώνησαν μαζί μου τα παιδιά και μου ευχήθηκαν Χρόνια Πολλά από την Αλβανία ….

Συμπέρασμα… Όπως πάντα έτσι και σήμερα ακόμη πιστεύω πως, όπου κατοικεί η Ελπίδα και ο αγνός Εθελοντισμός, θα υπάρχει μια στάλα αλλαγής σ’ αυτόν τον κόσμο. Ευχαριστώ!»

Νίκος Χαλκιαδάκης, Πρόεδρος Ένωσης Ξενοδόχων Ηρακλείου: Ο Άγιος Βασίλης στις... Μαλδίβες

«Είναι πολύ ωραία εμπειρία να κάνεις χριστουγεννιάτικες διακοπές σε ενα μέρος εξωτικό, όπως οι Μαλδίβες.

Εκεί είχαμε περάσει τις οικογενειακές μας διακοπές τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά του 2004.

Μέναμε σε ένα πολύ ωραίο ξενοδοχείο, στο οποιο τη διάρκεια της εορταστικής περιόδου έκαναν κάποιες εκδηλώσεις.

Μια από αυτές ήταν και η... εμφάνιση του Αγίου Βασίλη. Δεν ήρθε όμως με τρόπο συνηθισμένο.

Την Παραμονή λοιπόν και ενώ είμασταν στην παραλία στη διάρκεια εκείνης της ημέρας, ξαπλωμένοι οικογενειακώς, κάνοντας ηλιοθεραπεία, είδαμε να φτάνει μια βάρκα στη θάλασσα.

Πλησίασε την παραλία και μέσα από αυτήν βγήκε ο Άγιος Βασίλης με τη γενειάδα και ντυμένος στα κόκκινα, έτοιμος να μας μοιράσει δώρα!

Αντι από ένα... έλκυθρο, ήρθε με μια παραδοσιακή ψαρόβαρκα, αποβιβάστηκε και ήρθε στο ξενοδοχείο για να δώσει τα δώρα του.

Μάλιστα, όπως ξέρετε οι Μαλδίβες είναι ένα νησιωτικό σύμπλεγμα. Κάθε νησάκι είναι και ένα ξενοδοχείο.

Ετσι ο Άγιος Βασίλης εκείνη την ημέρα, πήγε από νησάκι σε νησάκι για να μοιράσει τα δώρα του».