Πως έγινε η διάνοιξη, το 1951, ενός εκ των εντυπωσιακότερων δρόμων της Κρήτης, στο φαράγγι του Κοτσυφού

Είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς δρόμους της Κρήτης, όχι επειδή είναι φαρδύς και καλοφτιαγμένος αλλά επειδή τρυπά το φαράγγι του Κοτσυφού, στα νότια του Ρεθύμνου, και συνδέει μεταξύ τους τα γύρω χωριά οδηγώντας  προς τις παραλιακές περιοχές.

Περνώντας από το σημείο μοιάζει λες κι ένα χέρι ακούμπησε τα τοιχώματα του φαραγγιού και τα απομάκρυνε τόσο όσο χρειαζόταν για να χωρά ένα αυτοκίνητο να περάσει ανάμεσα τους.

Οι διερχόμενοι από το δρόμο αυτό κοιτάζουν με δέος το μοναδικό αυτό σκηνικό, που λίγα μέτρα πιο κάτω τους αποκαλύπτει τη θάλασσα.

Κι αν η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα παραπέμπει σε φυσικό άνοιγμα στην πραγματικότητα για να υπάρξει αυτός ο δρόμος κάποιοι άνθρωποι δούλεψαν σκληρά και επικίνδυνα για τη διάνοιξη του.

Όπως μας διηγήθηκε ο εφημέριος από τα Σελλιά, π. Ιωάννης Βάθης, μέχρι το 1953 μόνο με γαϊδούρι, μέσω στενού μονοπατιού, μπορούσε κάποιος να προσεγγίσει από τον Κάνεβο και τον Άγιο Ιωάννη τα Σελλιά και τα νότια παράλια του Ρεθύμνου.

Το άγριο και δύσκολο ανάγλυφο του φαραγγιού του Κοτσυφού δεν επέτρεπε μετακινήσεις με τροχοφόρα.

Τότε όμως μπήκε μπροστά ένας σπουδαίος ιερομόναχος από τη Μονή Πρέβελη, που διακονούσε ως ιερέας τον οικισμό των Σελλιών, ο αείμνηστος, Γεράσιμος Θεοδωράκης,  και έγινε το ακατόρθωτο.

Με τη συνδρομή του κοινοτάρχη Σελλιών Χατζή Ιωάννη Κουρμούλη, αλλά και σύσσωμης της τοπικής κοινωνίας ανοίχθηκε δρόμος μέσα από το φαράγγι και μάλιστα μέσα από τους βράχους του φαραγγιού του Κοτσυφού.

Ο γενναίος Ιερομόναχος ήταν εκείνος που τοποθετούσε  τα φουρνέλα για να σπάνε τους βράχους. Τον κατέβαζαν μέσα σε ένα κοφίνι  με σχοινί από τις άκρες του φαραγγιού στον πυθμένα του κι εκείνος έβαζε τα φουρνέλα.

Έλεγε στους κατοίκους πως εκείνος ήταν μόνος του, δεν είχε δημιουργήσει δική του οικογένεια, όποτε αν κάτι πήγαινε στραβά με τις εκρήξεις δεν θα άφηνε πίσω του χήρα και ορφανά, οπότε δεν τον ένοιαζε το ρίσκο.

Μάλιστα, όπως μας είπε ο π. Ιωάννης, τις Κυριακές, μετά τη Θεία Λειτουργία, πέρα από τους άνδρες του χωριού, έπαιρνε μαζί του και τα γυναικόπαιδά από τα Σελλιά να βοηθούν μεταφέροντας τις σπασμένες πέτρες έτσι ώστε να δημιουργηθεί γρήγορα δρόμος, εκεί όπου δεν υπήρχε.

Με αυτό τον τρόπο, μέσα σε λίγα χρόνια (1951-1953), άνοιξε δρόμος μέσα από το φαράγγι του Κοτσυφού και το στενό αυτό πέρασμα ένωσε χωριά και ανθρώπους.

Και παρότι με τα πενιχρά μέσα της εποχής το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν ήταν η διάνοιξη, δεν είχαν τρόπο άλλο να εμποδίζουν τις καταπτώσεις βράχων με προστατευτικά δίκτυα κι άλλα έργα, μέχρι σήμερα ουδείς τραυματίστηκε περνώντας από αυτό το σημείο.

Κομμάτια βράχων κατά καιρούς πέφτουν αλλά δεν υπάρχουν σοβαρά ατυχήματα.

Βέβαια αυτό στη σύγχρονη εποχή που ζούμε, είναι μια κατάσταση που πρέπει να αλλάξει και ήδη μαθαίνουμε γίνονται ενέργειες για να εκπονηθεί μελέτη και το δύσκολο πέρασμα να θωρακιστεί από καταπτώσεις βράχων.

Είναι πάντως η περίπτωση του δρόμου που διέρχεται μέσα από το φαράγγι του Κοτσυφού από εκείνες τις πολλές αξιοσημείωτες που έχουν καταγραφεί στην  Κρήτη στο πέρασμα των χρόνων.

Είναι απ αυτές τις διανοίξεις που μας δείχνουν πως τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο αρκεί να υπάρχει βούληση και διάθεση για δουλειά.

Σήμερα πλέον απαιτούνται και χρήματα, καθώς εθελοντές σαν τον Ιερομόναχο Γεράσιμο Θεοδωράκη και τους κατοίκους των Σελλιών δεν υπάρχουν, όμως αυτά είναι το μικρότερο εμπόδιο εφόσον η κατασκευή ενός δρόμου μπορεί να δώσει προοπτικές σε έναν τόπο.