Ρέθυμνο: Κατάλληλο χώρο στέγασης ζητούν οι Πολιτιστικές Ομάδες του Πανεπιστημίου Κρήτης

Την παραχώρηση ενός κατάλληλου χώρου στέγασης στο κέντρο της πόλης του Ρεθύμνου ζητούν οι Πολιτιστικές Ομάδες του Πανεπιστημίου Κρήτης, με αφορμή τον πρόσφατο αποκλεισμό τους, όπως καταγγέλλουν από το Στέκι Πολιτιστικών Ομάδων. Οι φοιτητές σε σχετική ανακοίνωσή τους επισημαίνουν μεταξύ άλλων ότι την περίοδο του Πάσχα και χωρίς καμία πρότερη ενημέρωση, αλλάχτηκε η κλειδαριά του Στεκιού και συνεπώς αποκλείστηκαν από έναν χώρο που λειτουργούσε ως δημόσιος, ανοικτός χώρος δημιουργίας και ευρύτερης επαφής με την τοπική κοινότητα. Όπως εξηγούν το κτίριο παρουσιάζει προβλήματα αναφορικά με την στατική του καταλληλόλητα και γι’αυτό ζητούν την άμεση επισκευή του κτιρίου του Στεκιού, και την παραχώρηση ενός χώρου καταλληλότερου για να στεγάσει τις ανάγκες όλων των ομάδων. 

Οι Πολιτιστικές Ομάδες αναφέρουν:

«Ακούστε μας.
Είμαστε εμείς, τα παιδιά αυτής της πόλης.

Είμαστε εμείς που, είτε βρεθήκαμε εδώ από τύχη είτε από επιτυχία και συνεχίζουμε κάθε μέρα να επιλέγουμε το Ρέθυμνο. Είμαστε εμείς που δίνουμε ζωή στο Πανεπιστήμιο και νόημα στη λέξη «φοιτητούπολη». Καθόμαστε στα έδρανα, διαβάζουμε στη βιβλιοθήκη, τρώμε στη λέσχη, περιμένουμε τα λεωφορεία τα κρύα απογεύματα στου Γάλλου.

Είμαστε οι άνθρωποι που γεμίζουμε τα αμφιθέατρα, τα σπίτια, τους δρόμους και τα μαγαζιά σας. Πληρώνουμε τα υπέρογκα ενοίκιά σας, δουλεύουμε στις καφετέριες, στα μπαρ, στα εστιατόρια, στελεχώνοντας την πιο επισφαλή και ελαστική όψη της οικονομίας αυτής της πόλης. Είμαστε εμείς που συχνά ασφυκτιούμε σε έναν τόπο που τα δίνει όλα για τους τουρίστες και το μαζικό κέρδος, χωρίς να αφήνει τίποτα για εμάς, το πιο ζωντανό και δημιουργικό του κομμάτι.

Συνεχώς, όμως, βρισκόμαστε και στη δύσκολη θέση να αντιμετωπίζουμε, όπως ολόκληρη η κοινωνία, μια διαρκή πίεση πάνω στη δημόσια ζωή, στους δημόσιους χώρους και στα δημόσια αγαθά. Ο έλεγχος και η καταστολή αυξάνονται καθημερινά, περιορίζοντας την ελευθερία κινήσεων, τη φαντασία και τη δημιουργικότητά μας μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις και διοικητικές αποφάσεις που λαμβάνονται απομακρυσμένα και χωρίς εμάς, τάχα για εμάς. Πίσω από αυτές τις επιλογές βλέπουμε καθαρά έναν συνολικό μετασχηματισμό των δημόσιων ιδρυμάτων, από χώρους γνώσης, συνάντησης και κοινωνικής ζωής, σε μηχανισμούς πειθάρχησης και πεδία κερδοφορίας για τους λίγους. Παράλληλα, επιχειρείται να φιμωθεί όποια ζωτική ενέργεια μάς έχει απομείνει, να στριμωχτεί και να χωρέσει σε έτοιμα, ακίνδυνα και αποστειρωμένα σενάρια για το τι σημαίνει να είσαι σήμερα «φοιτητής», δηλαδή να παρακολουθείς, να εξετάζεσαι, να καταναλώνεις και να μη διεκδικείς.

Τίποτα, όμως, δεν είναι αρκετό για να σταματήσουμε να αγαπάμε και να αγωνιζόμαστε γι’ αυτή την πόλη. Έχουμε ανάγκη να βρισκόμαστε εδώ, όχι ως περαστικοί καταναλωτές, αλλά ως άνθρωποι που πραγματώνουν μια κοινότητα.

Οι Πολιτιστικές Ομάδες του Πανεπιστημίου Κρήτης υπάρχουν σχεδόν από την αρχή της παρουσίας του Πανεπιστημίου στο Ρέθυμνο. Δεν είναι ένα διακοσμητικό παράρτημα της φοιτητικής ζωής. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ιστορία που, εδώ και δεκαετίες, φτιάχνει παραστάσεις, προβολές, συναυλίες, ραδιοφωνικές εκπομπές, φεστιβάλ, εργαστήρια, συζητήσεις και συναντήσεις. Είναι η Θεατρική, η Κινηματογραφική, η Κινηματογραφιστική, η Μουσική, η Φωτογραφική, η Ζωγραφική, η Αντιρατσιστική ομάδα, το Ραδιόφωνο και όλες οι μορφές συλλογικής έκφρασης που γεννήθηκαν μέσα στα χρόνια από την ανάγκη μας να μη ζούμε το Πανεπιστήμιο ως ακόμα ένα πεδίο ανταγωνισμού, αλλά ως μια ζωντανή κοινότητα.

Αυτή η ανάγκη μάς φέρνει μέχρι σήμερα, σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, να διεκδικούμε ακόμα τα αυτονόητα: έναν χώρο όπου μπορούμε να συναντιόμαστε, να δοκιμάζουμε, να αποτυγχάνουμε και να ξαναρχίζουμε απ’ την αρχή. Έναν χώρο όπου μπορούμε να δημιουργούμε ζωή, σχέσεις και πολιτισμό με τους δικούς μας όρους.

Δε θέλουμε να βρισκόμαστε υπό τον ζυγό κανενός κόμματος, καμίας εκάστοτε πρυτανείας και κανενός οικονομικού συμφέροντος. Θέλουμε έναν δημόσιο, ανοιχτό, ζωντανό χώρο μέσα στην πόλη, που θα μας επιτρέπει να συνδεόμαστε με αυτήν και να δημιουργούμε αδιαμεσολάβητα, σε άμεση επαφή με την ευρύτερη κοινότητα. Γιατί το Πανεπιστήμιο δεν είναι μόνο κτίρια, διοικήσεις, κανονισμοί και τίτλοι σπουδών. Είναι οι άνθρωποι που το κατοικούν, το διεκδικούν και το νοηματοδοτούν.

Ως τέτοιον χώρο αναγνωρίζαμε πάντα το Στέκι Πολιτιστικών Ομάδων. Έναν χώρο στην παλιά πόλη, μέσα στον ιστό του Ρεθύμνου, που δεν ήταν ποτέ απλώς τέσσερις τοίχοι. Είναι το σπίτι μας στην πόλη. Γι’ αυτό θεωρούμε παράλογο και βαθιά προσβλητικό να εκδιωκόμαστε από εκεί όπου έχουμε καταθέσει χρόνο, κόπο, φαντασία και ψυχή.

Μέσα στις διακοπές του Πάσχα, χωρίς καμία ενημέρωση προς τις ομάδες, η κλειδαριά του Στεκιού αλλάχτηκε. Με αυτή την κίνηση αποκλειστήκαμε από τον χώρο μας, αλλά και από πράγματα που αγοράστηκαν, συντηρήθηκαν και φροντίστηκαν με δικά μας έξοδα και δικές μας εργατοώρες, αφού το Πανεπιστήμιο εδώ και χρόνια έχει πάψει να ανταποκρίνεται σε οποιαδήποτε έκκλησή μας. Το γεγονός ότι αυτό έγινε σε περίοδο διακοπών, ερήμην μας, δεν μπορεί να παρουσιαστεί ως μια ουδέτερη διοικητική πράξη. Για εμάς είναι μια ακραία κατασταλτική και ύπουλη κίνηση εκ μέρους του Πανεπιστημίου. Το επιχείρημα που προβάλλει τα τελευταία χρόνια είναι η στατική ακαταλληλότητα του κτιρίου, γεγονός για το οποίο έχουμε μεριμνήσει -όπως ήδη αναφέρθηκε με δικά μας έξοδα και κόπο- έτσι ώστε να είναι σχετικά ασφαλές. Εφόσον η γνώση ότι το κτίριο χρειάζεται επισκευές δεν είναι καινούργια, το Πανεπιστήμιο αποφασίζει να μας φιμώσει, αγνοώντας τα αιτήματά μας για εύρεση ενός νέου χώρου και παράλληλα σφραγίζοντας το μοναδικό μας σπίτι.

Η ενέργεια αυτή δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό. Είναι κομμάτι μιας συνολικότερης κατεύθυνσης που μετατρέπει το Πανεπιστήμιο όλο και περισσότερο σε έναν χώρο αποστειρωμένο, πειθαρχημένο, λειτουργικό μόνο για ό, τι μπορεί να μετρηθεί, να ελεγχθεί ή να αποφέρει κέρδος.

Απέναντι σε αυτή την αποστείρωση, οι Πολιτιστικές Ομάδες υπενθυμίζουν κάτι απλό: ο πολιτισμός δεν παράγεται με αναθέσεις, λογότυπα, χορηγίες και κλειδωμένες πόρτες. Παράγεται από ανθρώπους που συναντιούνται, διαφωνούν, δημιουργούν και μοιράζονται. Παράγεται από σώματα που κουβαλάνε καρέκλες, στήνουν μικρόφωνα, βάφουν σκηνικά, γράφουν κείμενα, ανοίγουν προβολείς, κάνουν εκπομπές, κρατάνε ανοιχτούς χώρους που αλλιώς θα έμεναν νεκροί. 

Την ίδια στιγμή, κτίρια και υποδομές που θα μπορούσαν να στηρίζουν τη φοιτητική και κοινωνική ζωή της πόλης μένουν αναξιοποίητα ή παραδίδονται σε ιδιώτες απλόχερα από τις ίδιες τις πρυτανικές αρχές. Κι ενώ για τις Πολιτιστικές Ομάδες δε βρίσκεται εδώ και χρόνια μια κατάλληλη στέγη μέσα στο Ρέθυμνο, η δημόσια περιουσία γίνεται μαγαζιά, ξενοδοχεία και πεδίο ιδιωτικού κέρδους. Εντείνοντας την ειρωνεία, δημοσιεύονται παράλληλα δηλώσεις της διοίκησης που παρουσιάζουν το ΠΚ ως όαση πολιτισμού.

Μπορεί η πρυτανεία να πιστεύει ότι δεν έχει να κερδίσει τίποτα από εμάς. Όμως αυτή η πόλη είναι ζωντανή χάρη σε εμάς. Το Πανεπιστήμιο υπάρχει επειδή υπάρχουμε εμείς.

Δε ζητάμε χάρες. Διεκδικούμε σε πρώτη φάση πίσω αυτό που ήταν ήδη κατάκτηση της φοιτητικής κοινότητας του Ρεθύμνου εδώ και δεκαετίες: έναν δημόσιο χώρο για τις Πολιτιστικές Ομάδες, έναν χώρο ανοιχτό στην πόλη, στην κοινότητα, στην κοινωνία, στη φαντασία και στη συλλογική ζωή της πόλης.

Με κάθε τρόπο θα μείνουμε εδώ. Θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε το Στέκι Πολιτιστικών Ομάδων ως χώρο συνάντησης, ελευθερίας και συλλογικής έκφρασης. Γιατί ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε τα παιδιά αυτής της πόλης.

Καλούμε το πανεπιστήμιο να μεριμνήσει για τα χρόνια αιτήματά μας:

• την άμεση επισκευή του κτιρίου του Στεκιού, χωρίς την εκδίωξή μας με έμμεσες ενέργειες
• αλλά και την παραχώρηση ενός χώρου καταλληλότερου για να στεγάσει τις ανάγκες όλων των ομάδων

Καλούμε την τοπική κοινωνία και τη φοιτητική κοινότητα να στηρίξουν τα αιτήματά μας!».