Σε αυτό το σπίτι στο Μιξόρρουμα γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος, πρώην Κρήτης, κ. Ειρηναίος (Φωτο)

Σε αυτό το σπίτι, στο Κάτω Μιξόρρουμα του Δήμου Αγίου Βασιλείου στο Ρέθυμνο, γεννήθηκε στις 9 Αυγούστου του 1933 ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος πρώην Κρήτης κ. Ειρηναίος.

Εκεί, στο μέσο περίπου του παλιού οικισμού, με θέα το ναό του Αγίου Νικολάου που δεσπόζει πάνω στο μικρό ύψωμα απέναντι ακριβώς από το σπίτι του, είδε το πρώτος φως της ημέρας.

Οι γονείς του, Δημήτρης και Δέσποινα Αθανασιάδη, έδωσαν ζωή σε έξι παιδιά και ο πρώην Κρήτης ήταν το τρίτο στη σειρά.

Δύσκολες εποχές τότε όμως οι γονείς του μεγάλωσαν τον ίδιο και τα αδέλφια του με πίστη στο Θεό, προσφέροντας τους όσα περισσότερα αγαθά μπορούσαν, παρότι σκληρά εργαζόμενοι αγρότες.

Ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του είχε πει πως μεγάλωσε με τα αδέλφια του έχοντας τα βασικά κι αυτό ήταν μια ευλογία από το Θεό κι όχι στέρηση.

Οι γονείς του δεν ήταν μορφωμένοι όμως είχαν δώσει στο μικρό Νικόλαο, όπως ήταν το κατά κόσμον όνομα του Σεβασμιωτάτου, αρχές σωστές.

Του είχαν μάθει να είναι καλός χριστιανός, με ότι αυτό συνεπάγεται ως προς τον τρόπο ζωής και συμπεριφοράς του, αλλά και να αγαπά την πατρίδα του.

Ο πατέρας του Δημήτριος είχε περάσει δύσκολα καθώς βρέθηκε για επτά ολόκληρους μήνες αιχμάλωτος των Οθωμανών στη Σμύρνη.

Κατάφερε να σωθεί και να επιστρέψει στην Κρήτη αποδίδοντας την απελευθέρωση του στη δύναμη του Θεού κι όχι στη δική του.

Έδωσε εκείνος με το παράδειγμα ζωής του το σωστό παράδειγμα για να μεγαλώσουν τα παιδιά του.

Όπως μας είπαν συγχωριανοί του, κατά την επίσκεψη μας στο Κάτω Μιξόρρουμα, ο Σεβασμιώτατος από μικρός είχε δείξει πως δεν ήταν σαν τα άλλα παιδιά.

Τον ρωτούσαν γιατί δεν πάει να παίξει με τους συνομήλικους του κι εκείνος τους έλεγε πως έχει  διάβασμα.

Ήταν ένα σεμνό, ήρεμο και καλό παιδί.

Όταν γεννήθηκε παρουσίασε σοβαρό πρόβλημα υγείας και η μητέρα του τον έταξε στον Άγιο Νικόλαο που βρισκόταν απέναντι από το σπίτι τους να γίνει καλά και να τον βαπτίσει στο όνομα του προστάτη του, όπως κι έγινε.

Έτσι πήρε το όνομα Νικόλαος και η εκκλησία κοντά στο σπίτι του έγινε σημείο αναφοράς του.

Το σπίτι της οικογένειας Αθανασιάδη ξεχωρίζει πάντως από τα υπόλοιπα του παλιού και σχεδόν ερημωμένου οικισμού.

Ενώ όλα τα άλλα σπίτια είναι κτισμένα δίπλα το ένα στο άλλο ή πάνω το ένα στο άλλο, σχεδόν χωρίς δρόμους, το σπίτι της οικογένειας Αθανασιάδη είναι μόνο του σε μια μεγάλη ελεύθερη έκταση με αυλή μπροστά.

Αρκετά μεγάλο σπίτι για να μπορεί να φιλοξενήσει την πολύτεκνη οικογένεια του πρώην Κρήτης και σε σημείο όπου φτάνει ο ήχος του παρακείμενου ποταμού και των νερόμυλων που λειτουργούσαν εκεί κι έδιναν ζωή σε όλο το χωριό.

Γύρω του υπήρχαν περβόλια με πορτοκαλιές και λεμονιές και βέβαια πολύ πράσινο αφού το ίδιο το Κάτω Μιξόρρουμα είναι ένα ευλογημένο από τη φύση χωριό με πολλά νερά, δέντρα και βλάστηση.

Από την πατρική περιουσία ο Νικόλαος δεν ήθελε να λάβει τίποτα.

Το πατρικό σπίτι το κληρονόμησε μια από τις αδελφές του και ο ίδιος αφότου αφιερώθηκε στην Εκκλησία σπάνια περνούσε από το Μιξόρρουμα.

Η νέα του ζωή και οικογένεια ήταν πλέον η Εκκλησία και όσοι τον γνωρίζουν ξέρουν καλά πως αυτό δεν είναι σχήμα λόγου.

Όλοι πάντως στο χωριό του  εξακολουθούν να τον θυμούνται με αγάπη και νιώθουν περήφανοι για την πορεία και την εξέλιξη του στην Εκκλησία, κυρίως όμως για τα μαθήματα ζωής που έδωσε με τη δική του ζωή που ήταν γεμάτη αγάπη για τον συνάνθρωπο και πίστη, σταθερή και αταλάντευτη, μακριά από υλικά αγαθά.