Το Φραγκοκάστελο των θρύλων-Η ιστορική μάχη ενάντια στους Οθωμανούς και οι Δροσουλίτες (Φωτο)

Το Φραγκοκάστελο είναι ένα από τα πιο γνωστά βενετσιάνικα κάστρα στην Κρήτη.

Όχι μόνο επειδή διατηρείται σε καλή κατάσταση, όχι μόνο επειδή δίπλα του ανοίγονται δυο από τις πιο ενδιαφέρουσες παραλίες της δυτικής Κρήτης αλλά και εξαιτίας της σύνδεσης του με μια σπουδαία μάχη κι ένα περίεργο φαινόμενο, τους Δροσουλίτες.

Κάθε χρόνο, τέλη Μαΐου με αρχές Ιουνίου, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος, εμφανίζονται στη θέση Θυμέ Κάμπος των Σφακίων, οι Δροσουλίτες.

Λέει η παράδοση πως είναι η στρατιά από τους νεκρούς πολεμιστές του Χατζημιχάλη Νταλιάνη, που έπεσαν στο σημείο.

Εκείνες της μέρες φορούν τις αστραφτερές τους πανοπλίες και  προελαύνουν  προς τη θάλασσα πάνω από το Φραγκοκάστελο.

Η Μάχη

Στο Φραγκοκάστελο, λοιπόν, κι αυτό δεν είναι παράδοση αλλά πραγματικό γεγονός, γράφτηκε μια απ’ τις σπουδαιότερες σελίδες της κρητικής ιστορίας με πρωταγωνιστή έναν αγωνιστή από το Δελβινάκι της Ηπείρου, τον Χατζημιχάλη Νταλιάνη.

Ήταν ένα άνθρωπος μορφωμένος,  με σπουδές στην Ιταλία που ασχολήθηκε με το εμπόριο καπνού στην Τεργέστη και δημιούργησε αξιόλογη περιουσία.

Σε ένα από τα ταξίδια του στους Αγίους Τόπους βαφτίστηκε χατζής στον Ιορδάνη ποταμό κι από κει προέκυψε το όνομα Χατζημιχάλης.

Το 1816 έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας και με δικά του χρήματα οργάνωσε το πρώτο ιππικό σώμα στην Ελλάδα και συμμετέχει στην Επανάσταση.

Τον Μάρτιο του 1826 ναύλωσε τρία καράβια με 800 εθελοντές με προορισμό τον Λίβανο για να βοηθήσει τον εμίρη Μπασίρ κατά των Οθωμανών.

Αυτό θα εξυπηρετούσε την Επανάσταση, αφού ο σουλτάνος θα έστελνε στρατεύματα για να αντιμετωπίσει το νέο μέτωπο και θα μείωνε τη στρατιωτική του δύναμη στον ελλαδικό χώρο.

Ο αντιπερισπασμός όμως απέτυχε.

Ο  Χατζημιχάλης επέστρεψε στην Ελλάδα και απελευθέρωσε την Κάρυστο.

Ακολούθησαν αποστολές στην Πελοπόννησο ενώ πολέμησε δίπλα στον Καραϊσκάκη στη μάχη του Φαλήρου.

Στις 26 Ιουνίου 1827 διορίζεται αρχηγός του ατάκτου ιππικού της Ελλάδος.

Τέλος του ίδιους έτους τον κάλεσαν στην Κρήτη να αναλάβει την ηγεσία των επαναστατών που με αφετηρια τα Σφακιά είχαν ξεκινήσει οργανωμένες επιθέσεις ενάντια στους Οθωμανούς.

Οι Οθωμανοί βλέποντας ότι οι Κρητικοί είχαν αρχίσει να έχουν επιτυχίες και οι ίδιοι δεν μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν  ζήτησαν τη βοήθεια του Μωχάμετ Άλη της Αιγύπτου.

Ο Νταλιάνης κατεβαίνει, λοιπόν, στην Κρήτη και οργανώνει ένα αξιόμαχο σώμα αποτελούμενο από 100 ιππείς και γύρω στους 500 πεζούς.

Στις 5 Ιανουαρίου φθάνει στη Γραμβούσα έχοντας την ως ορμητήριο το οποίο στη συνέχεια μετέφερε στα Σφακιά.

Ο Αλβανός πασάς της Κυδωνίας, ο Μουσταφά, στρατοπέδευσε στις Βρύσες του Αποκόρωνα, προειδοποιώντας τους Σφακιανούς να μην ανακατευτούν στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Οι Σφακιανοί όμως δεν έδωσαν σημασία στις απειλές του.

Στις 8 Μαΐου ένα τμήμα ιππικού και πεζών υπό τους Χατζημιχάλη, Μανουσογιαννάκη και Δεληγιαννάκη στήνουν ενέδρα και σκοτώνουν ένα τμήμα 40 Τούρκων από το Ρέθυμνο που ερχόταν να ενισχύσει το Μουσταφά.

Εξοργισμένος ο Μουσταφά έστειλε τελεσίγραφο στο Χατζημιχάλη. Η διαταγή ήταν απλή και ρητή: Σε 10 μέρες έπρεπε να εγκαταλείψει το νησί.

Ο Χατζημιχάλης του απάντησε ότι κατέβηκε στην Κρήτη για να πολεμήσει και με τη βοήθεια του Θεού να νικήσει.

Ο Μουσταφά προσπάθησε να δελεάσει τους Κρητικούς με προνόμια, αν έμεναν αμέτοχοι στον αγώνα εναντίον του «ξένου».

Ο Χατζημιχάλης τότε οχυρώνεται στο Φραγκοκάστελο, κατασκευάζει τρεις προμαχώνες, και περιμένει τον Μουσταφά.

Οι Σφακιανοί τον πιέζουν να αφήσει γύρω στους 100 άντρες του εκεί και εκείνος με τους υπόλοιπους να πάνε στα Κολοκάσια, που ήταν ψηλά στο βουνό, και από έκει να χτυπήσουν όταν επιτεθεί ο Μουσταφά στο φρούριο. Εκείνος όμως δεν σήκωνε κουβέντα και ήθελε κοντά του το ιππικό.

Έτσι έμεινε στο Φραγκοκάστελο με 500 άνδρες και 100 ιππείς.

Άλλοι 37 από τη Γραμβούσα και 50 Σφακιανοί, με αρχηγούς το Δεληγιαννάκη, τον Παπαδογιάννη και τον Τσουδερό στρατοπεδεύουν στον Πατσιανό.

Στις 13 Μαΐου ο Μουσταφά επικεφαλής 8.000 πεζών, 400 ιππέων, με έξι κανόνια ξεκινά από τις Βρύσες.

Η επίθεση ξεκινά ξημέρωμα της 18ης Μαΐου με τη  μάχη εξαρχής να φαίνεται άνιση.

Οι στρατιώτες του Χατζημιχάλη που ήταν στον προμαχώνα ξέμειναν γρήγορα από πυρομαχικά κι έτσι οι Οθωμανοί τον κατέλαβαν σκοτώνοντας τους όλους.

Ο Χατζημιχάλης βγαίνει από το φρούριο με τους ιππείς του. Στην πύλη του κάστρου δόθηκε η μεγάλη μάχη και το σημείο, λέγεται πως έφραξε απ τους νεκρούς.

Οι Οθωμανοί περικυκλώνουν το Χατζημιχάλη που πολέμησε γενναία έως την τελευταία στιγμή.

Πάνω στη μάχη το σπαθί του έσπασε και το άλογό του σκοτώθηκε. Οι Οθωμανοί τον κατέσφαξαν.

Το κεφάλι του το πήγαν τρόπαιο στο Μουσταφά όμως εκείνος θύμωσε γιατί ήθελε τον Χατζημιχάλη ζωντανό.

Λίγες μέρες αργότερα μια μοναχή, η Μαγδαληνή βρήκε το άταφο πτώμα και το κεφάλι του Χατζημιχάλη, και τα έθαψε στο εκκλησάκι του Άγιου Χαράλαμπου.

Λένε, εκ των υστέρων,  πως ο Χατζημιχάλης έπρεπε να ακούσει τους Σφακιανούς και να δοθεί η μάχη στα βουνά.

Οι Σφακιανοί έλεγαν: «Ήτονε κουζουλός και δεν εγροίκα κανέναν. Εμείς του΄παμε να πάει τσι Μαδάρες αλλά αυτός κάθισε στο Καστέλι και όχι μόνο αυτό, ήθελε να βγει και στον κάμπο να κάμει πόλεμο και πήρε τα παλικάρια του στο λαιμό του».

Στις 24 Μαρτίου ήρθε σε συμφωνία ο Μουσταφά με τους εναπομείναντες  υπερασπιστές του κάστρου να το παραδώσουν.

Το τέλος της μάχης βρίσκει 800 Τούρκους νεκρούς και πάνω από 350 από την ελληνική πλευρά. 

Χίλιοι περίπου Σφακιανοί συγκινημένοι από τη θυσία του Χατζημιχάλη θέλησαν να πάρουν εκδίκηση. Στις μάχες που ακολούθησαν σκοτώθηκαν 1.700  Οθωμανοί .

Οι Δροσουλίτες

Το κάστρο, μετά τη μάχη ερήμωσε και η άμμος σκέπασε τα άταφα πτώματα. Η παράδοση λέει πως αν το σώμα είναι άταφο η ψυχή δεν ησυχάζει.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε και κάποιο ξημέρωμα του Μαΐου βοσκοί είδαν πάνω απ τη Μονή του Αγίου Χαραλάμπους, στρατιά ολόκληρη από ανθρώπινες μαυροφορεμένες σκιές, πεζούς και καβαλάρηδες με όπλα και σπαθιά να προελαύνουν προς τη θάλασσα.,

Το φαινόμενο αυτό οι ντόπιοι το ονόμασαν Δροσουλίτες γιατί εμφανίζονταν μόνο με τη δροσιά της αυγής. 

Ίσως ήταν οι ψυχές των στρατιωτών του Χατζημιχάλη είπαν.

Μάλιστα το 1890 ένα απόσπασμα Τούρκων που είδε το φαινόμενο τρόμαξε και πήρε θέση μάχης.

Το ίδιο συνέβη και στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής όταν οι άνδρες ενός γερμανικού αποσπάσματος θεώρησαν τις σκιές αντάρτες και έριξαν με τα πολυβόλα νομίζοντας ότι έγινε απόβαση.

Κάποιοι μίλησαν για φαινόμενο «ανώτερου αντικατοπτρισμού» από στρατιώτες της Λιβύης. Ακόμα κι αν ίσχυε η απόσταση είναι μεγαλύτερη των 40 μιλίων και οι στολές είναι εντελώς διαφορετικές.

Ο στρατηγός Χρήστος Νταλιάνης, δισέγγονος του Χατζημιχάλη, το 1928, απευθύνθηκε στην Εταιρεία Ψυχικών Ερευνών κι εκεί χαρακτήρισαν το φαινόμενο μεταφυσικό.

Κάποιοι μίλησαν για διάθλαση του φωτός. Κάτι ανάλογο με το ουράνιο τόξο. Ωστόσο, στην ιστορία έχουμε ανάλογα παραδείγματα.

Ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι στη ναυμαχία της Σαλαμίνας,  παρουσιάστηκαν «φαντάσματα και είδωλα…ενόπλων ανδρών.

 Παρόμοιο  ήταν και το φαινόμενο των Αγγέλων του Mons στον Α’ Παγκόσμιο.

Τέτοια φαινόμενα έχουν παρουσιαστεί και στη Σκωτία.

Αν βρεθείτε στο Φραγκοκάστελο, επισκεφθείτε το κάστρο του, που ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες φιλοξενεί διάφορες εκθέσεις.

Μπροστά απ' αυτό μπορείτε να κολυμπήσετε στην όμορφη παραλία ή σε μικρή απόσταση στην παραλία "Ορθή Άμμος" με τα βραχάκια της.