Το πείραμα του δύτη Μανόλη Βουτσαλά: «Έτσι διαπίστωσα ότι ο Αλμυρός δέχεται τη θάλασσα από το Μπαλί του Ρεθύμνου»

Ξεκάθαρος και αποκαλυπτικός είναι μιλώντας στο newshub.gr, o γνωστός και καταξιωμένος δύτης Μανόλης Βουτσαλάς, ως προς το πείραμα που ο ίδιος έκανε, διαπιστώνοντας ότι το αλμυρό νερό που εισέρχεται στον Αλμυρό Ποταμό, προέρχεται από τη θάλασσα του Μπαλί του Ρεθύμνου. Εξηγεί τους τρόπους με τους οποίους ο ίδιος το διαπίστωσε αυτό και προκαλεί τον οποιονδήποτε να πάει και να κάνει ανάλογα πειράματα. Δεν καταλαβαίνει μάλιστα γιατί αυτά τα τέσσερα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει, δεν υπάρχει ενδιαφέρον από τους αρμόδιους επιστήμονες και τους φορείς του τόπου μας. Ενώ τονίζει κατηγορηματικά, ότι από την αξιοποίηση του νερού του Αλμυρού, θα καταφέρει μια για πάντα και θα λύσει το πρόβλημα του νερού ολόκληρη η Κρήτη!

-Κύριε Βουτσαλά, γνωρίζουμε ότι πριν από 4 χρόνια, είχατε κάνει το δικό σας πείραμα και είχατε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι το αλμυρό νερό στον Αλμυρό Ποταμό, μπαίνει από τρύπες που βρίσκεται στη θάλασσα του Μπαλί Ρεθύμνης. Είναι έτσι;

«Στο Μπαλί υπάρχουν δώδεκα τρύπες. Μία είναι τεράστια και οι άλλες είναι μικρότερες. Για παράδειγμα, την περασμένη βδομάδα που δεν είχε βρέξει, αυτές οι τρύπες ρουφάγανε ακατάπαυστα με μία ποσότητα 400.000 κυβικά ημερησίως θαλασσινό νερό.

Όταν όμως αρχίσει να βρέχει, τότε αρχίζουν αυτές οι τρύπες να βγάζουν υφάλμυρο νερό. Και στο τέλος του χειμώνα που αρχίζει το καλοκαίρι και δε βρέχει, αρχίζουν να σταματάνε πάλι να βγάζουν, αρχίζουν να ρουφάνε.

Έχουμε κάνει πάρα πολλές καταδυτικές επιχειρήσεις εκεί. Έχουμε προσπαθήσει. Έχουμε μετρήσει. Η ημερήσια παραγωγή νερού το 24ωρο είναι περίπου 800.000 κυβικά. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε που ρουφάνε ακόμα οι τρύπες, γιατί ήμουν πρόσφατα εκεί, το νερό που έρχεται από τα έγκατα του Ψηλορείτη, βγαίνει στην επιφάνεια του Αλμυρού. Αν πάει κάποιος μέσα από την επιφάνεια του νερού και πάρει ένα ποτήρι, θα το πιεί και δεν θα καταλάβει αλμυρό νερό. Το νερό ανακατεύεται με το θαλασσινό, όταν πάρει την κατηφόρα στο ποτάμι και πάει προς τη θάλασσα.

Εγώ λοιπόν έκανα πάρα πολλές προσπάθειες να βρω αν επικοινωνούν οι τρύπες του Μπαλί με τον Αλμυρό. Τότε λοιπόν έβαζα διάφορα υλικά και δεν έβρισκα τον τρόπο. Και ένας απλός άνθρωπος – πάντα πρέπει κανείς να ακούει τους πρακτικούς – μου είπε να βάλω μέσα άχυρα. Γιατί το άχυρο βουλοπλέει. Δηλαδή, μια στιγμή μπορεί να βυθίζεται και μετά να ανεβαίνει πάνω. Έτσι κατάφεραν  και πέρασαν σε 36 ώρες στον Αλμυρό τα άχυρα τα οποία τα είχα βάψει για να ξέρω ότι είναι αυτά που είχα βάλει. Λοιπόν, είναι εξακριβωμένο, ότι επικοινωνούν. Και είναι λοιπόν ευκαιρία, (εγώ έκαναν μια πρόταση όχι για να βγάλω χρήματα αλλά για να προσφέρω), να τις κλείσουμε αυτές τις τρύπες. Αλλά και τώρα να πάει κανείς να πάρει νερό από τον Αλμυρό ενώ ρουφάνε οι τρύπες από το Μπαλί θάλασσα, θα πιει νερό και δεν θα καταλάβει αλμυρό νερό.

Όταν κάνει δυνατές βροχές, γίνεται το αντίστροφο. Γιατί υψώνεται η στάθμη του νερού του Αλμυρού και διώχνει προς τη θάλασσα το αλμυρό νερό. Τώρα, αν πάει κανείς, θα δει κάτι σαν λαδιές στην επιφάνεια του Αλμυρού. Αυτές οι λαδιές είναι το υφάλμυρο νερό. Αν είχαμε μια παρατεταμένη βροχόπτωση μέχρι και τον Αύγουστο, θα είχε ξεπλυθεί το νερό, γιατί τα άλατα του «πέφτουν».

-Εσείς πότε κάνατε αυτό το πείραμα;

«Πριν από 3-4 χρόνια. Περίμενα κάποιος, κάποιοι να ενδιαφερθούν. Όποιοι είναι αυτοί. Αλλά δεν είχα ανταπόκριση. Αναφέρομαι στις υπηρεσίες. Δεν κοστίζει τίποτα. Εγώ προτίθεμαι ότι κόστος χρειαστεί, να βάλω τα μισά χρήματα.

Να βάλω τη δουλειά. Τα πλωτά μέσα. Οτιδήποτε χρειάζεται. Και αυτό είναι μια γρήγορη δουλειά. Μια «αστεία» δουλειά. «Αστείο» κόστος σε αντίθεση με τα εκατομμύρια που κόστισε το φράγμα του Αποσελέμη που τώρα είναι άδειο».

-Πόσο δύσκολο είναι να κλείσουν αυτές οι τρύπες;

«Μια οπή που ρουφάει, φράζει πολύ εύκολα. Περιμένεις τον καιρό. Γιατί αυτό τώρα ρουφάει ακατάπαυστα. Και μετά με τις βροχές αρχίζει να ισορροπεί και να έρχεται σε μία κατάσταση που ούτε να βγάζει, ούτε να βάζει. Και μετά όταν πληθαίνει το νερό από τα έγκατα του Ψηλορείτη, τότε αυτό αρχίζει και ανεβαίνει και βγάζει υφάλμυρο νερό. Δεν είναι δύσκολο. Εγώ πιστεύω ότι σε 20 μέρες θα τα έχουμε τελειώσει όλα».

-Αυτές οι τρύπες είναι κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας; Και για τι βάθη μιλάμε;

«Είναι στο βυθό. Η τεράστια που υπάρχει είναι στα δώδεκα μέτρα. Δεν είναι βαθιά. Και οι άλλες είναι σε πιο μικρά βάθη».

-Άρα οι δύτες μπορούν εύκολα να τις φράξουν.

«Ε βέβαια. Θα βάλουμε πάνω στα πλωτά ό,τι υλικά χρειάζονται να πάμε να τις φράξουμε. Δεν είναι τόσο δύσκολο».

-Αντιθέτως, το όφελος πόσο μεγάλο θα ήτανε.

«Εάν λοιπόν καταφέρουμε και κλείσουμε τις τρύπες, δεν θα μπαίνει η θάλασσα. Όταν κλειστούν  οι τρύπες αυτές θα έρχεται μόνο το γλυκό νερό. Και πιστεύω ότι πολύ γρήγορα θα  καθαρίσει παντελώς ο Αλμυρός. Θα βγαίνει μόνο γλυκό. Δεν μπορώ να καταλάβω για ποιον λόγο… Δεν θέλουν; Δεν ενδιαφέρονται; Να κάνουμε αυτό το πείραμα. Αφού η θάλασσα έρχεται από κει».

-Εσείς σε ποιους έχετε απευθυνθεί;

«Εγώ απευθύνομαι σε όλους. Είχαν έρθει κάτι καθηγητές κάποτε. Το θέσαμε το θέμα. Αλλά δεν ενδιαφέρονται. Εγώ πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι από εδώ. Δεν ξέρω γιατί δεν ενδιαφέρονται. Κι εγώ θα ήθελα να ακούσω μία άλλη λύση. Γιατί το νερό θα το κλείσεις από κει που μπαίνει. Και όχι από κει που βγαίνει. Έχουν γίνει προσπάθειες μέσα από τον Αλμυρό και κάνουνε τοιχία για να σηκωθεί η στάθμη του νερού ψηλά και λόγω βαρύτητας να έρθει το γλυκό νερό στην επιφάνεια. Ναι, αλλά επειδή δεν έχει μεγάλο μανομετρικό, το νερό έφυγε από κάτω. Δεν μπορούσε να σταματήσει. Τώρα όπως είναι το νερό, να πάμε μαζί να σκύψουμε να βάλουμε σε ένα μπουκάλι νερό από τη λεκάνη μέσα, θα δείτε ότι το νερό αυτό δεν θα το καταλάβετε ότι έχει μέσα αλμυρό νερό. Κρίμα».

-Και είναι και εξαιρετικής ποιότητας.

«Ε βέβαια. Όλα τα νερά κατεβαίνουν από τα έγκατα του Ψηλορείτη. Να σκεφτείτε ότι είναι τώρα περίπου 800.000 κυβικά νερό το 24ωρο, με προοπτική το χειμώνα να πάει στο 1.100.000 κυβικά ημερησίως. Συνολικά σε έναν χρόνο, πρόκειται για 365.000.000 κυβικά νερό το χρόνο».

-Άρα θα λύσουμε το πρόβλημα της Κρήτης με τόσο νερό.

«Δια παντώς. Υπολογίστε, για κάθε άτομο γύρω στο ένα με ενάμιση κυβικό. Θα φτάνει παντού. Δηλαδή, εκεί που ποτίζουν, στα ξενοδοχεία, παντού. Κάνοντας λοιπόν και μια δεξαμενή στους πρόποδες του Στρούμπουλα, πηγαίνοντας το νερό εκεί πάνω, θα πηγαίνει παντού με φυσική ροή, ή στο 80% της Κρήτης. Και στο Ρέθυμνο και στα Χανιά και στον Άγιο Νικόλαο, παντού. Και δεν θα ξαναχρησιμοποιήσει κανένα σπίτι τα μηχανάκια. Ούτε ρεύματα, ούτε τίποτα».