Ο Κωνσταντίνος Κεφαλογιάννης στην τελετή μνήμης του Αντώνη Μιχελιδάκη

Ο Βουλευτής Ηρακλείου της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Κεφαλογιάννης παραβρέθηκε στην τελετή για τα 103 χρόνια από το θάνατο του τελευταίου πρωθυπουργού της Κρητικής Πολιτείας, Αντώνη Μιχελιδάκη.

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης στο μνημείο που είναι αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του, ενώ μετά το τέλος της τελετής εγκαινιάστηκε και το πάρκο που φέρει το όνομά του.

Ο Αντώνιος Μιχελιδάκης υπήρξε ο τελευταίος πρωθυπουργός της Κρητικής Πολιτείας, πρόεδρος της Κρητικής Βουλής, πρόεδρος της Β' Συντακτικής Συνέλευσης, ενώ μετά την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στην Παιδεία ως υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Εκπαίδευσης. 

Στη Ροδιά Μαλεβιζίου, όπου έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του, το όνομά του παραμένει ζωντανό και η σύνδεσή του με την τοπική κοινωνία μέχρι και σήμερα είναι άρρηκτη.

Ήδη από την έκρηξη της επανάστασης στην Κρήτη το 1866, ηλεκτρισμένος από το εθνικό προσκλητήριο, κατέβηκε εθελοντής στο νησί, διακόπτοντας τις σπουδές του. Σύντομα, αν και σε πολύ νεαρή ηλικία, ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στην οργάνωση της εξέγερσης στις ανατολικές επαρχίες του νησιού, εκλεγόμενος πληρεξούσιος στη Γενική Συνέλευση των επαναστατημένων Κρητών. 

Επί τρία έτη πολέμησε στην πρώτη γραμμή, αντιμετωπίζοντας όλες τις κακουχίες του άνισου εκείνου αγώνα, και ήταν από τους τελευταίους που κατέθεσαν τα όπλα.

Κατά την επανάσταση του 1878 ανέλαβε την εκπροσώπηση των Κρητών στο Συνέδριο του Βερολίνου, παρουσιάζοντας υπόμνημα με τη θέλησή τους να προσαρτηθεί το νησί στην Ελλάδα. 

Όταν η Ένωση αποκλείστηκε από τους συνέδρους, ο Μιχελιδάκης υπήρξε μέλος της επιτροπής που διαπραγματεύτηκε απευθείας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία σειρά προνομίων για τους χριστιανούς κατοίκους της Κρήτης, τα οποία έμειναν γνωστά ως «Σύμβαση της Χαλέπας». 

Από το 1879 εκλεγόταν ανελλιπώς πληρεξούσιος στην αυτοδιοικητική Βουλή των Κρητών, ως αρχηγός του «Εθνικού Κόμματος», διατελώντας πρόεδρος της Κρητικής Βουλής τα έτη 1901, 1903, 1905 και 1907, αλλά και πρόεδρος της Β΄ Συντακτικής Συνέλευσης. 

Το βασικό πολιτικό πρόγραμμα του Μιχελιδάκη, δεν ήταν άλλο από την άμεση και πολυπόθητη Ένωση με την Ελλάδα. 

Το 1911, όταν το νησί βρέθηκε εκ νέου σε επαναστατικό αναβρασμό και δημιουργήθηκε 

επαναστατική συνέλευση, ο Μιχελιδάκης εκλέχθηκε πάλι πρόεδρός της. Η επιτροπή αυτή 

παρέδωσε την εξουσία στον Στέφανο Δραγούμη το 1912, ο οποίος κατήλθε στο νησί ως 

τελευταίος ύπατος αρμοστής για να καθορίσει τη διαδικασία της πολυπόθητης Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. 

Πέθανε στο Ηράκλειο στις 31 Ιανουαρίου 1923. 

Μετά το τέλος της τελετής ο Κωνσταντίνος Κεφαλογιάννης έκανε την ακόλουθη δήλωση : «Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ, στον όμορφο και ένδοξο τόπο της Ροδιάς, για να τιμήσουμε τη μνήμη ενός μεγάλου ανδρός. Τη μνήμη του Αντώνη Μιχελιδάκη, που αν και δεν γεννήθηκε εδώ, τίμησε τη Ροδιά ως δεύτερη πατρίδα του.

Οι κάτοικοι της Ροδιάς και γενικότερα οι Μαλεβιζιώτες έχουν κάθε λόγο να καμαρώνουν για τον σπουδαίο πατριώτη και πολιτικό Μιχελιδάκη, ο οποίος επέλεξε τη Ροδιά ως τόπο  κατοικίας του και αναψυχής. Ο Αντώνης Μιχελιδάκης υπήρξε σπουδαίος παράγοντας της εποχής, διαπρέποντας σε όλα τα πεδία στα οποία αναμείχθηκε, με τρόπο πάντοτε πρωταγωνιστικό: στην εκπαίδευση, στην επανάσταση, στην πολιτική. 

Ακόμη και οι μεγαλύτεροι πολιτικοί του αντίπαλοι αναγνώριζαν τις σπάνιες αρετές του ανδρός, που ακολουθούσε αταλάντευτα τα ιδανικά και τη συνείδησή του. 

Απόδειξη, ένα μικρό απόσπασμα από όσα έγραψε την ημέρα του θανάτου του η εφημερίδα Νέα Εφημερίς, η ναυαρχίδα του βενιζελικού κόμματος στο Ηράκλειο, του οποίου ο Μιχελιδάκης υπήρξε ίσως ο σοβαρότερος αντίπαλος : «Η ηθική και το δίκαιον επιβάλλουν να ομολογήσωμεν δημόσια ότι ο Αντώνιος Μιχελιδάκης υπήρξε ως άτομον επαναστάτης και ως πολιτικός λευκός και άσπιλος, έντιμος και ανιδιοτελής… Θερμός πατριώτης και γενναίος αγωνιστής της εθνικής ιδέας.»

Ο Μιχελιδάκης υπήρξε ενάρετος άνθρωπος και φλογερός πατριώτης. Ανάλωσε τη ζωή του αγωνιζόμενος για την Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και ευτύχησε στη δύση της ζωής του να δει το όνειρό του πραγματοποιημένο. Και βεβαίως το σημαντικότερο όλων είναι ότι μαζί με τους κατοίκους που τίμησαν σήμερα τη μνήμη του, βρίσκονται και απόγονοί του… Άνθρωποι που κρατούν όχι μόνο το όνομα αλλά και το σεμνό του παράδειγμα και την αγάπη για αυτό τον τόπο, από τον οποίο δεν καταγόταν, αλλά είχε συνειδητά συνδεθεί με όρους καταγωγής.»