Ο πρίγκιπας Harry μιλά ανοιχτά για την κατάθλιψη

Ο πρίγκιπας Harry μιλά ανοιχτά για μια δύσκολη περίοδο που πέρασε μετά τη μετακόμισή του στον Καναδά μαζί με τη Meghan Markle και τον μικρό τους γιο, πρίγκιπα Archie.

Σε ένα νέο, βαθιά προσωπικό μάθημα στο MasterClass, ο 42χρονος δούκας του Σάσεξ θυμάται ότι βίωσε μια «κατάρρευση αδρεναλίνης» λίγες ημέρες αφότου έφτασε στον Καναδά στο τέλος του 2019, έπειτα από χρόνια ζωής σε ένα περιβάλλον που ο ίδιος περιγράφει ως ιδιαίτερα στρεσογόνο.

«Όντας στον Καναδά, μακριά από το στρεσογόνο περιβάλλον όπου, προφανώς, το σώμα μου ήταν διαρκώς γεμάτο αδρεναλίνη, μέσα σε δύο ή τρεις ημέρες βίωσα αυτήν την κατάρρευση αδρεναλίνης, κάτι που δεν είχα ξαναζήσει ποτέ», λέει ο Harry.

«Ήταν σαν να χρειαζόμουν το στρες για να έχω την αδρεναλίνη που θα έκανε τον εγκέφαλό μου να λειτουργήσει, γιατί έγινα εντελώς ανήμπορος μέσα στο σπίτι», συνεχίζει. «Στην πραγματικότητα, έπεσα σε κατάθλιψη για περίπου δύο εβδομάδες και ένιωθα ότι δεν μπορούσα να λειτουργήσω χωρίς αδρεναλίνη».

Ο Harry και η Meghan, οι οποίοι καλωσόρισαν στη ζωή τον Archie τον Μάιο του 2019, πέρασαν το τέλος εκείνης της χρονιάς στον Καναδά μαζί με τον μικρό τους γιο. Τον Ιανουάριο του 2020, το ζευγάρι ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποχωρήσει από τα καθήκοντά του ως ανώτερα εργαζόμενα μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας.

Ο Harry θυμάται ότι η μετακόμιση είχε ως στόχο «να πάρουμε λίγο χώρο και απόσταση από όλα, ώστε να μπορέσουμε απλώς να σκεφτούμε».

Η αποκάλυψη γίνεται στο Redefining Grief: Building Resilience Through Loss, ένα νέο MasterClass στο οποίο ο Harry συνεργάζεται με τη νευροεπιστήμονα δρ. Mary-Frances O’Connor, προκειμένου να εξερευνήσουν τις επιπτώσεις του πένθους στον εγκέφαλο και το σώμα, μέσα από τη δική του εμπειρία από την απώλεια της μητέρας του, πριγκίπισσας Diana, όταν ήταν 12 χρόνων.

Το PEOPLE έμαθε ότι το MasterClass προσέγγισε τον Harry πέρυσι, προτείνοντάς του να δημιουργήσουν ένα μάθημα με επίκεντρο το πένθος. Τα γυρίσματα του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν στην Καλιφόρνια στις αρχές του φετινού καλοκαιριού, όχι όμως στην κατοικία του στο Μοντεσίτo. Το μάθημα κυκλοφορεί λίγο πριν από την Παγκόσμια Ημέραα Ψυχικής Υγείας, στις 10 Οκτωβρίου, και παράλληλα στηρίζει δύο φιλανθρωπικές οργανώσεις για το πένθος, τις Comfort Zone Camp και Scotty’s Little Soldiers, μια φιλανθρωπική πρωτοβουλία που ο Harry στηρίζει εδώ και χρόνια.

«Το πένθος είναι τόσο μια σωματική όσο και μια συναισθηματική διαδικασία και αυτό που γνωρίζουμε από τις έρευνες είναι ότι υπάρχουν πολύ συνηθισμένες αντιδράσεις στην απώλεια ενός σημαντικού ανθρώπου στη ζωή μας», λέει η O’Connor στο επεισόδιο.

Για τον Harry, η εμπειρία στον Καναδά ήρθε έπειτα από χρόνια κατά τα οποία προσπαθούσε να διαχειριστεί το πένθος για την απώλεια της πριγκίπισσας Diana, η οποία σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα στο Παρίσι το 1997.

«Για 15, 20 χρόνια, όταν με ρωτούσαν “Είσαι καλά;”, η απάντησή μου ήταν “Είμαι καλά”. Ήταν μούδιασμα, συναισθηματικό κλείσιμο», εξηγεί ο Harry. «Και χωρίς να το γνωρίζω, η αδρεναλίνη με ωθούσε, με οδηγούσε».

«Ήταν η κινητήριος δύναμη που με οδήγησε να καταταγώ στον στρατό σε ηλικία 20 ετών. Ήταν η τέλεια απόσπαση. Δεν μπορούσα πραγματικά να σκεφτώ τίποτα άλλο πέρα από την αποστολή που είχα μπροστά μου», συνεχίζει.

Μετά την επιστροφή του από τη δεύτερη θητεία του στο Αφγανιστάν το 2013, ο Harry λέει ότι άρχισε να αντιλαμβάνεται πως οι εμπειρίες του στον στρατό φαίνεται να είχαν ενεργοποιήσει παλαιότερα τραύματα.

«Όσα είδα, όσα βίωσα, φαίνεται πως λειτούργησαν ως έναυσμα για άλλα τραύματα που είχαν συσσωρευτεί μέσα μου», λέει.

«Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι πιθανότατα είχα εξαντληθεί σοβαρά, όταν ακόμη και το να φορέσω ένα απλό πουκάμισο, το σφίξιμο του γιακά, μου προκαλούσε κυριολεκτικά την αίσθηση ότι πνιγόμουν, και πάθαινα κρίσεις πανικού ακόμη και μέσα στο αυτοκίνητο, καθ’ οδόν προς τη δουλειά», θυμάται. «Και τότε συνειδητοποίησα: “Εντάξει, υπάρχει κάτι μεγαλύτερο εδώ, υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να εξετάσεις”».

Η O’Connor αναλύει πώς το παρατεταμένο στρες μπορεί να επηρεάσει το σώμα, παρομοιάζοντας το νευρικό σύστημα με διάφορα μέρη ενός αυτοκινήτου και την κορτιζόλη, μια ορμόνη που παράγεται από τα επινεφρίδια, με το σύστημα τροφοδοσίας καυσίμου.

«Το θέμα είναι ότι, αν πατάς συνεχώς το γκάζι, διοχετεύοντας όλη αυτή την ενέργεια στο σώμα σου, αυτό δεν είναι βιώσιμο», εξηγεί. «Αυτό που γνωρίζουμε από τις έρευνες είναι ότι στους ανθρώπους που βρίσκονται υπό χρόνιο στρες, η κορτιζόλη τελικά εξαντλείται. Και αυτό σημαίνει ότι έχεις μια θολούρα, σωστά; Σημαίνει ότι δεν αποδίδεις πολύ καλά. Σημαίνει ότι νιώθεις εξαντλημένος, ακόμη και όταν απλώς σηκώνεσαι το πρωί».

«Η εγκεφαλική ομίχλη είναι κάτι με το οποίο μπορώ πραγματικά να ταυτιστώ κι εγώ», λέει ο Harry.

Η συζήτηση εξετάζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο ο Harry διαχειρίστηκε τον θάνατο της μητέρας του και τη δυσκολία που αντιμετώπισε να αποδεχθεί ότι είχε φύγει από τη ζωή.

Θυμάται ότι, ακόμη και χρόνια μετά τον θάνατο της Diana, ένα κομμάτι του πίστευε ότι εκείνη μπορεί κάποια στιγμή να επέστρεφε. «Πίστευα ότι είχε σκηνοθετήσει αυτή την έξοδο για να ξεφύγει από όλα όσα κατέστρεφαν τη ζωή της και ότι θα επέστρεφε στη ζωή μας μεταμφιεσμένη και στη συνέχεια θα έπαιρνε εμένα και τον αδελφό μου και θα φεύγαμεε μακριά», λέει.

Η O’Connor εξηγεί πώς ο δεσμός του εγκεφάλου με ένα αγαπημένο πρόσωπο μπορεί να συνεχίζεται και μετά τον θάνατό του, καθιστώντας δύσκολη την πλήρη συνειδητοποίηση της απουσίας του.

«Όταν δεθούμε με κάποιον, όταν ερωτευτούμε τον σύντροφό μας ή όταν ερωτευτούμε το μωρό μας, αυτό στην πραγματικότητα κωδικοποιείται στον εγκέφαλο ως ένα “εμείς”, το οποίο λέει: “Εγώ θα είμαι πάντα εδώ για σένα και εσύ θα είσαι πάντα εδώ για μένα”», εξηγεί.

«Και έτσι, όταν πεθαίνει ένα αγαπημένο πρόσωπο, αυτό δεν αποτελεί για τον εγκέφαλο απόδειξη ότι πρέπει να πάψει να πιστεύει πως εκείνο είναι παντοτινό. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι βρίσκεται κάπου εκεί έξω, ότι απλώς έχει χαθεί, ότι πρέπει να το βρούμε, ότι το αναζητούμε με λαχτάρα, επειδή εξακολουθούμε να περιμένουμε ότι θα περάσει από την πόρτα», συνεχίζει. «Δεν είσαι τρελός. Είναι ένα σημαντικό κομμάτι του εγκεφάλου σου που διατηρεί ενωμένες τις σχέσεις που βασίζονται στον δεσμό και την προσκόλληση, πιστεύοντας ότι το αγαπημένο πρόσωπο βρίσκεται κάπου εκεί έξω».

Για τον Harry, η πορεία προς τη θεραπεία σήμαινε επίσης ότι έπρεπε να αντιμετωπίσει τις ενοχές που ένιωθε επειδή μπορούσε να βρει την ευτυχία χωρίς τη μητέρα του.

«Είχα περάσει τόσο πολύ καιρό συναισθηματικά μουδιασμένος, σε μεγάλο βαθμό επειδή ένιωθα ότι ήμουν άπιστος στη μνήμη της και ότι έφταιγα στην περίπτωση που ήμουν ευτυχισμένος και χαρούμενος χωρίς εκείνη», εξομολογείται. «Ένιωθα ότι έπρεπε να είμαι λυπημένος και συναισθηματικά μουδιασμένος, ώστε να της αποδεικνύω ότι μου έλειπε».

Ωστόσο, ο Harry λέει ότι τελικά συνειδητοποίησε κάτι που άλλαξε την οπτική του. «Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι αυτό που ανακάλυψα ήταν πως εκείνη απλώς ήθελε να είμαι ευτυχισμένος. Και αυτό αποτέλεσε μια τεράστια αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμουν. Με απελευθέρωσε και μου έδωσε μια εντελώς διαφορετική οπτική για τη ζωή».