ΕΛΑΣ: «Μετωπική» για τα χρέη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ-Επίθεση και για ακρίβεια

Την ώρα που τα νοικοκυριά βλέπουν το κόστος ζωής να εκτοξεύεται και τα καύσιμα να παίρνουν ξανά την ανηφόρα, η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα ανεβάζει τους τόνους απέναντι στην κυβέρνηση, αντιπαραβάλλοντας την οικονομική πίεση που βιώνουν οι πολίτες με τα διογκούμενα τραπεζικά χρέη της Νέας Δημοκρατίας. Το κόμμα επιχειρεί να αναδείξει αυτό που χαρακτηρίζει ως «πολιτική δύο ταχυτήτων». Αυστηρότητα για την κοινωνία, ανοχή για το κυβερνών κόμμα.

Αφορμή για τη νέα επίθεση αποτέλεσαν οι οικονομικές καταστάσεις των κομμάτων για το 2025, οι οποίες καταγράφουν νέα αύξηση των υποχρεώσεων της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ. Σύμφωνα με τα στοιχεία που επικαλείται η ΕΛΑΣ τα συνολικά χρέη των δύο κομμάτων έχουν πλέον εκτιναχθεί στα 1,16 δισ. ευρώ, με τη ΝΔ να εμφανίζει οφειλές 602,14 εκατ. ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 565,14 εκατ. ευρώ.

Η Συμπαράταξη υπογραμμίζει ότι μόνο μέσα σε έναν χρόνο οι υποχρεώσεις της ΝΔ αυξήθηκαν κατά περίπου 60 εκατ. ευρώ, ενώ αντίστοιχη αύξηση σημείωσε και το ΠΑΣΟΚ, εκτιμώντας ότι οι ισολογισμοί αποτυπώνουν μια διαρκή διόγκωση τραπεζικού δανεισμού χωρίς ορατή προοπτική απομείωσης.

«Όταν μια κυβέρνηση επικαλείται καθημερινά τη δημοσιονομική ευθύνη, δεν μπορεί να αποφεύγει τη συζήτηση για τα οικονομικά του ίδιου του κόμματός της», είναι το βασικό πολιτικό μήνυμα που επιχειρεί να αναδείξει η ΕΛΑΣ.

Οι τράπεζες για τους πολίτες, οι τράπεζες για τα κόμματα

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη επιχειρεί να συνδέσει τα κομματικά χρέη με την καθημερινότητα των πολιτών, σημειώνοντας ότι χιλιάδες δανειολήπτες βρίσκονται αντιμέτωποι με πλειστηριασμούς, κατασχέσεις και πιέσεις από τις εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων, την ώρα που όπως υποστηρίζει τα υπέρογκα τραπεζικά ανοίγματα των μεγάλων κομμάτων δεν αντιμετωπίζονται με την ίδια αυστηρότητα.

Στο πλαίσιο αυτό επαναφέρει στο προσκήνιο τις παλαιότερες δηλώσεις του αντιπροέδρου της ΝΔ Άδωνι Γεωργιάδη για τα κομματικά δάνεια, υποστηρίζοντας ότι η εικόνα που διαμορφώνεται ενισχύει το αίσθημα άνισης μεταχείρισης μεταξύ πολιτών και πολιτικού συστήματος.

Καύσιμα χωρίς φρένο

Παράλληλα, η ΕΛΑΣ στρέφει τα πυρά της στην κυβερνητική πολιτική για την αντιμετώπιση της ακρίβειας, υποστηρίζοντας ότι οι εξαγγελίες περί συγκράτησης των τιμών στα καύσιμα διαψεύδονται από τα ίδια τα στοιχεία της αγοράς.

Όπως αναφέρει, η μέση τιμή της αμόλυβδης αυξήθηκε μέσα σε δύο εβδομάδες από 1,978 ευρώ στα 2,020 ευρώ ανά λίτρο, ενώ το diesel κίνησης εκτινάχθηκε από 1,863 ευρώ στα 2,049 ευρώ, εξέλιξη που, σύμφωνα με την παράταξη, αποδεικνύει ότι οι «εθελοντικές» συμφωνίες με τα διυλιστήρια δεν είχαν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα για τους καταναλωτές.

Για την ΕΛΑΣ, οι ανατιμήσεις αυτές επιβεβαιώνουν ότι η κυβερνητική πολιτική περιορίζεται σε επικοινωνιακές εξαγγελίες, ενώ η αγορά συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς αποτελεσματικούς μηχανισμούς ελέγχου.

«Επιδόματα αντί για έλεγχο της αγοράς»

Η κριτική της Συμπαράταξης επεκτείνεται και στις εξαγγελίες για νέα μέτρα στήριξης, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση επιλέγει να ανακυκλώνει επιδοτήσεις αντί να παρεμβαίνει αποφασιστικά στην αγορά καυσίμων και στην αντιμετώπιση της αισχροκέρδειας.

Όπως σημειώνει, κάθε νέα αύξηση στην τιμή των καυσίμων μεταφέρεται σχεδόν αυτόματα στο κόστος μεταφοράς, στην εφοδιαστική αλυσίδα και τελικά στα ράφια των καταστημάτων, επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο τα ήδη πιεσμένα οικογενειακά εισοδήματα.

«Το αφήγημα της σταθερότητας καταρρέει»

Συνολικά, η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη επιχειρεί να αποδομήσει το κυβερνητικό αφήγημα περί οικονομικής σταθερότητας, υποστηρίζοντας ότι η εικόνα που διαμορφώνεται είναι αντιφατική. Από τη μία, οι πολίτες καλούνται να αντεπεξέλθουν στην ακρίβεια, στα υψηλά επιτόκια και στις πιέσεις των τραπεζών από την άλλη, το κυβερνών κόμμα εξακολουθεί να συσσωρεύει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ τραπεζικών οφειλών χωρίς να αντιμετωπίζει αντίστοιχες συνέπειες.

Με αυτή τη διπλή παρέμβαση, η ΕΛΑΣ επιχειρεί να μεταφέρει στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης όχι μόνο την ακρίβεια που εξακολουθεί να συμπιέζει τα εισοδήματα, αλλά και το ζήτημα της αξιοπιστίας όσων, όπως υποστηρίζει, εμφανίζονται ως θεματοφύλακες της δημοσιονομικής πειθαρχίας, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν υπέρογκα κομματικά χρέη προς το τραπεζικό σύστημα.