ΚΚΕ: Πέθανε το ιστορικό στέλεχος, ο Σπύρος Χαλβατζής

Έφυγε από τη ζωή ο Σπύρος Χαλβατζής, ιστορικό στέλεχος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, της οποίας υπήρξε και γραμματέας.

Ο Σπύρος Χαλβατζής γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη, τελείωσε το επτατάξιο νυχτερινό Γυμνάσιο της Κοζάνης και παράλληλα εργαζόταν ως γουνεργάτης στην Καστοριά.

Υπήρξε μέλος της Νεολαίας ΕΔΑ το 1962, κατά τη διάρκεια της Χούντας των Συνταγματαρχών εξορίστηκε στη Γυάρο, στη Λέρο και στον Ωρωπό.

Εξορίστηκε και δεύτερη φορά στη Γυάρο το Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Εκλέχτηκε στην ΚΕ του ΚΚΕ το 1978, ενώ υπήρξε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ από το 1979 έως το 1986.

Ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΚΚΕ από το 1986 έως το 2009. Υπήρξε Νομαρχιακός σύμβουλος της Αθήνας από το 1994 έως το 2002 και από το 2002 Δημοτικός σύμβουλος μέχρι το 2007.

Ο Σπύρος Χαλβατζής ήταν βουλευτής του ΚΚΕ από το 2007 έως το 2014.

Ήταν επίσης μέλος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967-1974, τον οποίο υπηρέτησε σε θέσεις ευθύνης στο Δ.Σ.

Ήταν παντρεμένος με την Μαριάνθη Αλειφεροπούλου και είχε δύο παιδιά.

Οι στιγμές που καθόρισαν τη ζωή του

Στο βιβλίο του, με τίτλο «Απείθαρχοι – Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα», ο ίδιος ο Σπύρος Χαλβατζής περιέγραφε στον «πρόλογο» με τον τίτλο «Οδοιπορικό», στιγμές που καθόρισαν τη ζωή και τη δράση του.

Έγραφε μεταξύ άλλων:

«Αυτό το “Οδοιπορικό” θα μπορούσε να ξεκινήσει με την ιστορία μιας φωτογραφίας. Κι αυτό γιατί η φωτογραφία που τραβήχτηκε πριν εβδομήντα εφτά χρόνια, την άνοιξη του 1948, έχει τη δική της ιστορία. Ήταν τότε που ο πατέρας μας βρισκόταν πάλι εξορία».

Και: «Η Μάνα μας, παλιά ΕΛΑΣίτισσα, έβγαλε αυτήν τη φωτογραφία για να την στείλει στον σύντροφό της στη ζωή και στον αγώνα, να δει τα πέντε παιδιά του. Για να την έχει κάπου στο αντίσκηνο, να βλέπει τους αγαπημένους του – που βίωναν και εκείνοι την τραγικότητα της περιόδου – και να παίρνει και από αυτήν κουράγιο για να αντιμετωπίσει τα βασανιστήρια».

«Ταχυδρομήθηκε ένα γράμμα και αυτή η φωτογραφία, αλλά ο φάκελος δεν έφτασε τότε στον παραλήπτη», έγραφε. «Και αυτό, γιατί εκείνα τα χρόνια η Ασφάλεια έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να αποκόβει ακόμα και την επαφή, την επικοινωνία των οικογενειών των αγωνιστών με τους δικούς τους, φυλακισμένους και εξόριστους».

Αλλά «αυτό το γράμμα ακολούθησε μια ξεχωριστή διαδρομή γιατί αυτός που ανέλαβε να το “ελέγξει” και να το λογοκρίνει, προφανώς αφού διάβασε το κείμενο, είδε και τη φωτογραφία της Μάνας μας και τα αθώα πρόσωπα των πέντε παιδιών της, τσαλάκωσε τον φάκελο – μαζί με το γράμμα και τη φωτογραφία – και το πέταξε στο καλάθι των αχρήστων, νομίζοντας πως έτσι έκανε το “χρέος” του απέναντι στο έθνος. Το χρέος του το έβλεπε στο ότι μπόρεσε να στερήσει από τον κρατούμενο κομμουνιστή να λάβει νέα από το σπίτι του, από τη συντρόφισσά του, και να δει τη φωτογραφία των πέντε παιδιών του, που είχαν μείνει πίσω από τη στιγμή που συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μακρόνησο».

Το γράμμα έσωσε «κάποιος οδοκαθαριστής του δήμου, όταν μάζευε τα σκουπίδια από την Ασφάλεια της πόλης, είδε το γράμμα και το κράτησε -ασφαλώς με μεγάλο κίνδυνο»… «Ίσως να συγκινήθηκε που είδε τη φωτογραφία των πέντε παιδιών. Έτσι, την φύλαξε, κάπου την έκρυψε – πράγμα δύσκολο εκείνα τα χρόνια και ήθελε πολύ κουράγιο και ύστερα από εννιά χρόνια, συγκεκριμένα στα τέλη Μάη του 1958, έκανε την εμφάνισή του στο σπίτι μας. Συζήτησε για λίγη ώρα με τον πατέρα και τη Μάνα μας, αφού ήπιαν ένα τσίπουρο, και κάποια στιγμή έβγαλε από την τσέπη του το γράμμα και τη φωτογραφία».

Και καταλήγει σε άλλο σημείο:

«Ξεκινώντας από αυτήν τη φωτογραφία, μπορούμε να καταγράψουμε αυτό το “Οδοιπορικό”, που κρατά πάνω από εξήντα χρόνια και συνεχίζεται. Διότι τα προβλήματα για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα οξύνονται, αλλά και οι στόχοι για την αλλαγή της κοινωνίας – που πρωτομπήκανε οργανωμένα και συγκροτημένα πριν εκατό χρόνια – παραμένουν ανεκπλήρωτοι».

Ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ  για την απώλεια του Σπύρου Χαλβατζή

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, με βαθιά θλίψη, αποχαιρετά τον σύντροφο Σπύρο Χαλβατζή, έναν κομμουνιστή που για πάνω από 6 δεκαετίες έδωσε όλες του τις δυνάμεις στην υπόθεση του ΚΚΕ, της εργατικής τάξης, στην πάλη για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Ο σ. Σπύρος Χαλβατζής ανήκε σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών που η ζωή τους δύσκολα ξεχωρίζει από την ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Μια ζωή δεμένη με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, με τους αγώνες του λαού και της νεολαίας, με τις δύσκολες και όμορφες στιγμές της ταξικής πάλης.

Γεννήθηκε το 1947 στην Κοζάνη. Μεγάλωσε σε οικογένεια αγωνιστών. Ο πατέρας του, τσαγκάρης, υπήρξε μαχητής του ΕΛΑΣ, γνώρισε τη Μακρόνησο και την εξορία. Η μητέρα του, επίσης μαχήτρια του ΕΛΑΣ και μέλος του ΚΚΕ. Έτσι, από τα παιδικά του χρόνια γνώρισε όχι μόνο τις στερήσεις και τις δυσκολίες μιας λαϊκής οικογένειας, καθώς από 11 χρονών δούλευε ως γουνεργάτης, αλλά και κάτι πολύ μεγαλύτερο, τι σημαίνει να αγωνίζεσαι για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, ακόμα κι όταν αυτό απαιτεί βαριές θυσίες. Αυτόν τον δρόμο ακολούθησε και ο ίδιος.

               Το 1962 ήρθε σε επαφή στην Καστοριά με στελέχη της ΕΔΑ και μαζί με άλλους νέους συγκρότησε την πρώτη ομάδα της νεολαίας της ΕΔΑ στην περιοχή, όπου αργότερα έγινε και γραμματέας της. Μέχρι τις 21 Απριλίου του 1967 ήταν γραμματέας της Νεολαίας Λαμπράκη ν. Καστοριάς, όπου και πιάστηκε για πρώτη φορά και εξορίστηκε αρχικά στη Γυάρο, στο Λακκί της Λέρου και τον Ωρωπό για να επιστρέψει ξανά στη Γυάρο και να απολυθεί τον Οκτώβρη του 1970.

Τον Φλεβάρη του 1968, ο σ. Σπύρος τάχθηκε υπέρ των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ, έδωσε την μάχη της υπεράσπισης του Κόμματος μαζί με πολλούς άλλους φους, όντας εξόριστοι στο Λακκί της Λέρου.

               Με το πέρας της στρατιωτικής του θητείας, στις αρχές του 1973, χρεώθηκε στην οργάνωση της Αθήνας, στο Γραφείο Πόλης της ΚΝΕ και το καλοκαίρι του ίδιου έτους προσλήφθηκε στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ. Τον Νοέμβρη του 1973, μία εβδομάδα μετά τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου, συνελήφθη ξανά και εξορίστηκε στη Γυάρο. Όταν απολύθηκε, εργάστηκε ως εργάτης στον Ασπρόπυργο. Πήρε μέρος στην Α’ Συνδιάσκεψη της ΚΟΑ και εκλέχτηκε μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ τον Ιούνιο του 1975 μέχρι και το 1977. Τον Φεβρουάριο του 1975 εκλέχτηκε στο Γραφείο του ΚΣ της ΚΝΕ. Στο 10ο Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε τακτικό μέλος της ΚΕ και στο 2ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκλέχτηκε Γραμματέας του ΚΣ και παρέμεινε έως το 1986. Λίγο μετά το 11ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε μέλος της Γραμματείας της ΚΕ. Το 1986, στο 12ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος του ΠΓ της ΚΕ.

               Ιδιαίτερη θέση στη διαδρομή του είχε η κρίσιμη μάχη των χρόνων 1989-1991. Ο σύντροφός Σπύρος βρέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης για την υπεράσπιση της αυτοτελούς ύπαρξης και του επαναστατικού χαρακτήρα του Κόμματος κόντρα στην επιχείρηση διάλυσης του ΚΚΕ από τους οπορτουνιστές. Στο 13ο Συνέδριο του Κόμματος, όπου εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, έδωσε τη μάχη για την υπεράσπιση και διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ. Στο 14ο Συνέδριο επανεκλέχτηκε μέλος της ΚΕ και του ΠΓ, όπως και στο 15ο, 16ο και 17ο Συνέδριο. Στο 18ο Συνέδριο εκλέχτηκε μέλος της ΚΕ. Στη συνέχεια του ανατέθηκαν διάφορα καθήκοντα, στα οποία ανταποκρινόταν με συνέπεια, διετέλεσε πρόεδρος του ΣΦΕΑ (Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών) και μέλος της Διοίκησης του μέχρι σήμερα.

               Υπήρξε επανειλημμένα βουλευτής του Κόμματος από το 2007 έως το 2014, εκλεγμένος νομαρχιακός σύμβουλος καθώς και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας, επικεφαλής των συνδυασμών που στήριζε το ΚΚΕ. Ο σ. Σπύρος επίσης έγραψε δύο βιβλία, "Η πορεία της νεολαίας" και "Οι απείθαρχοι. Μια ζωή δοσμένη στον αγώνα" από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

               Για τον σ. Σπύρο, η κομμουνιστική ιδιότητα δεν εξαντλούνταν στην οργανωμένη δράση, στις ευθύνες και τις μάχες του Κόμματος. Ήταν στάση ζωής. Όπως έγραφε ο ίδιος, “η στάση ζωής του κομμουνιστή είναι ένα μόνιμο στοιχείο στην ποιοτική δουλειά του Κόμματος”, που σημαίνει “εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στην ιστορική της αποστολή”, εμπιστοσύνη στο εργατικό κίνημα, σεβασμό στους εργαζόμενους και μαζί σταθερή ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική επαγρύπνηση, χωρίς επανάπαυση και αυτάρκεια.

               Ο σ. Σπύρος έζησε διώξεις και παρανομία, φυλακές και εξορίες. Έζησε μεγάλες ελπίδες, αλλά και μεγάλες ανατροπές, δύσκολες καμπές και δοκιμασίες. Είδε βεβαιότητες μιας εποχής να γκρεμίζονται. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ τη μεγάλη βεβαιότητα της ζωής του, ότι αυτός ο κόσμος της εκμετάλλευσης δεν είναι αιώνιος. Αυτήν τη βεβαιότητα αφήνει παρακαταθήκη στους συντρόφους του και ιδιαίτερα στις νεότερες γενιές κομμουνιστών.

               Σήμερα αποχαιρετούμε τον σύντροφό μας με βαθιά θλίψη, αλλά και με περηφάνια για τη ζωή και τη διαδρομή του. Θα μας λείψει η παρουσία του, η πείρα του, η συντροφική του έγνοια. Θα μείνει όμως μαζί μας ό,τι πιο σημαντικό μπορεί να αφήσει πίσω του ένας κομμουνιστής, το παράδειγμα μιας ζωής δεμένης μέχρι τέλους με την υπόθεση για την οποία αγωνίστηκε.

               Θα συνεχίσουμε με τη γνώση ότι τίποτα από όσα έδωσαν οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών δεν πήγε χαμένο. Ότι κάθε φυλακή, κάθε εξορία, κάθε δύσκολη μάχη, κάθε μικρή και μεγάλη πράξη αντοχής έγινε κρίκος μιας αλυσίδας που φτάνει μέχρι σήμερα και προχωρά παραπέρα. Γιατί αυτή είναι η δύναμη του ΚΚΕ. Η δύναμη μιας μεγάλης συλλογικής υπόθεσης που περνά από γενιά σε γενιά, που έγινε σκοπός ζωής για χιλιάδες ανθρώπους, που άντεξε γιατί στις πιο δύσκολες στιγμές βρέθηκαν κομμουνιστές που δεν έκαναν πίσω. Ένας από αυτούς ήταν ο σ. Σπύρος και γι' αυτό η ζωή του θα μείνει δεμένη με την Ιστορία του Κόμματος που υπηρέτησε, με τους αγώνες που έδωσε, με τις γενιές των κομμουνιστών που συνεχίζουν και θα συνεχίζουν.

               Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του, στη συντρόφισσα μας και συντρόφισσα του στη ζωή και στον αγώνα Μαριάνθη, στα δύο του παιδιά Αλέκο και Πάνο, στα εγγόνια και σε όλους τους οικείους του.