Σήμερα το τελευταίο αντίο στη Μάρω Κοντού: Η πληγή που δεν έκλεισε ποτέ και η παρακαταθήκη αγάπης στο «Μητέρα»

Μια γλυκιά μελαγχολία έχει η σημερινή ημέρα του τελευταίου «αντίο» στη Μάρω Κοντού, που θα ειπωθεί στις 11 το πρωί στη Μητρόπολη Αθηνών και στη συνέχεια στο Α΄Νεκροταφείο Αθηνών.

Σαν αυτή που ήταν αποτυπωμένη στο πρόσωπο της Ελενίτσας, του πιο αγαπημένου κινηματογραφικού ρόλου της, όταν έβλεπε να κατεδαφίζεται το σπίτι που έζησε για δέκα ολόκληρα χρόνια με τον Αντωνάκη της κι ας έφυγαν τελικά μαζί κι αγκαλιασμένοι για να συνεχίσουν την κοινή τους ζωή.

Έτσι και για την Μάρω Κοντού ήρθε το αναπόφευκτο του θανάτου, στα 92 της χρόνια. Και μπορεί να έφυγε πλήρης ημερών και εμπειριών, παρόλα αυτά η συγκίνηση για την απώλεια ενός προσώπου οικείου και ιδιαίτερα αγαπητού, επί δεκαετίες, παραμένει.

Ιδιαίτερο συμβολισμό, μάλιστα, για τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά της έχει η επιθυμία της, την οποία δημοσιοποίησε η οικογένειά της, αντί στεφάνων να δοθούν τα χρήματα στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα, ένα ίδρυμα που η ίδια υπηρέτησε για δύο περίπου χρόνια, από το 2004 έως το 2006, από την υπεύθυνη και απαιτητική θέση του Προέδρου.

Μπορεί η θητεία της εκεί να μην ήταν μακρά, για την ίδια, ωστόσο, είχε μεγάλη σημασία καθώς ήταν μια εμπειρία που σημάδεψε ανεξίτηλα τη ζωή της. Κι ήθελε πράγματι ιδιαίτερο ψυχικό σθένος αλλά και πολύ αγάπη από μια γυναίκα που δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδιά, να σταθεί δίπλα σε μωράκια που στερούνταν το πιο σημαντικό, την μητρική αγκαλιά.

Όπως η ίδια είχε αποκαλύψει, σε συνέντευξή της στον Νίκο Χατζηνικολάου, γνώριζε από νεαρή ηλικία πως δεν μπορεί να αποκτήσει παιδιά. Εξομολογήθηκε επίσης πως στα 35 της ταξίδεψε στην Ελβετία προκειμένου να συμβουλευτεί τον γιατρό που είχε βοηθήσει τη Σοφία Λόρεν να κάνει παιδί. Η προσπάθεια όμως στην δική της περίπτωση απέτυχε.

Προκειμένου να αποδεχτεί αυτή την πραγματικότητα και να συνεχίσει έπεισε τον εαυτό της πως δεν θέλει να αποκτήσει παιδιά: «Το είχα φορέσει τόσο πολύ ότι δεν θα κάνω, που απαγόρευσα στον εαυτό μου να το θέλει» είχε δηλώσει με νόημα.

Χρόνια αργότερα όμως παραδέχτηκε, σε τηλεοπτική της συνέντευξη σε τηλεοπτική εκπομπή του Μάνου Νιφλή, πως η αδυναμία της να αποκτήσει παιδιά αποτελούσε ένα μεγάλο ψυχολογικό βάρος για εκείνη, για πολλά χρόνια: «Ήμουν μια ωραία κοπέλα που την θέλανε όλοι. Δεν είχα αυτοεκτίμηση. Είχα το κόμπλεξ ότι δεν κάνω παιδιά, άρα αυτός που θα με αγαπάει θα το ζητήσει κάποια στιγμή, άρα έχω αναπηρία».

Η πληγή αυτή στην ψυχή της έκλεισε με τον καιρό, χάρη στη δουλειά που έκανε με τον εαυτό της αλλά και στα αγαπημένα της ανίψια, τα παιδιά της αδελφή της.

Στο σημαντικό έργο που ανέλαβε στο Κέντρο Βρεφών Μητέρα αφοσιώθηκε με πάθος και δυναμισμό. «Έδωσα την καρδιά μου, τα συναισθήματά μου, τη δουλειά μου. Έκανα πράγματα εκεί μέσα που δεν έχουνε γίνει τα τελευταία 20 χρόνια. Και τα έκανα σε 19μήνες που έμεινα. «Άλλαξα όλο το σύστημα της θέρμανσης. Βρήκα πούλμαν, βρήκα τρόφιμα, βρήκα κρεβάτια, βρήκα φάρμακα, βρήκα, βρήκα, βρήκα… Γνώρισα τα παιδάκια…Τα παιδάκια αυτά τα χιλιάδες, εκατοντάδες μάλλον, που δεν ξέρεις τι να κάνεις.

Θέλεις όλα μαζί να τα πάρεις, να τα αγκαλιάσεις, να τα φιλήσεις» περιέγραφε η ίδια για να διηγηθεί, στη συνέχεια, μια ιδιαίτερη στιγμή, από την πρώτη της μέρα στο ίδρυμα: «Και θυμάμαι την πρώτη μέρα που πήγα, που διορίστηκα πρόεδρος, πόσο ξινές ήταν όλες οι γυναίκες: οι παιδίατροι, οι γυναίκες μέσα στους θαλάμους… Ξινές όλες, κρατημένες μαζί μου. Σου λέει “ήρθε μια ηθοποιός τώρα να μας κάνει την πρόεδρο. Τι να μας κάνει;”. Και τι δεν έκανα! «Με αυτή την ξινίλα όλη, πήρα όλους τους θαλάμους επίσκεψη. Και φτάνω και στα νεογέννητα. Άλλο κοιμότανε, άλλο γουργούριζε… Ήτανε, λοιπόν, ένα αγοράκι γυρισμένο μπρούμυτα κι όταν φτάνω από πάνω σηκώνει το κεφάλι και μου σκάει ένα χαμόγελο. Το μόνο χαμόγελο που πήρα από το “Μητέρα” την πρώτη μέρα που πήγα. Και το καλύτερο. Έγινε ο αγαπημένος μου, βέβαια, αυτός».

Η Μάρω Κοντού εξαναγκάστηκε σε παραίτηση από τη θέση της Προέδρου του «Μητέρα» όταν μετά από δημοσίευμα σχετικά με τις μεγάλες ελλείψεις που υπήρχαν, ήρθε σε σύγκρουση με την τότε ηγεσία του υπουργείου Υγείας που επιχείρησε να ωραιοποιήσει την κατάσταση. Για μία ακόμη φορά είχε δώσει τη μάχη της.