Εξόρμηση στους Ανεφάλακκους και την Πλατιά Κορφή (Βίντεο)

 «Κανένας δεν περπατά στο ίδιο ποτάμι δυο φορές. Διότι το ποτάμι δεν είναι ποτέ ίδιο, αλλά ούτε κι ο άνθρωπος.», Ηράκλειτος

Με αυτά τα λόγια ξεκίνησε ο Γιάννης ο Πάγκαλος την αφήγηση του για την καλοκαιρινή πεζοπορία με Πανσέληνο στο Καθαρό. Κι έρχεται κάπως να επιβεβαιωθεί η ρήση, καθώς πολύ σύντομα, στις 18 Οκτωβρίου 2026, ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου κλήθηκε να επαναλάβει την πεζοπορία του καλοκαιριού, προκειμένου να βρούμε τη μασκότ μας, το μικροσκοπικό μας παπάκι, που (ξε)χάσαμε τότε. Άλλη εποχή ωστόσο, άλλοι άνθρωποι και λίγο μεγαλύτερη –ειν’ αλήθεια- διαδρομή, ώστε να ταιριάζει στις καιρικές συνθήκες της εποχής, που είναι η ιδανικότερη για πεζοπορίες.

Ξεκινάμε λοιπόν περίπου είκοσι νοματαίοι, δυνατή και πολυεθνική ομάδα, πιο χαμηλά από την καλοκαιρινή αφετηρία, από τον δρόμο Κριτσάς - Καθαρού στο ύψος, όπου βρίσκεται το εκτροφείο για πέρδικες του Κυνηγετικού Συλλόγου. Αρχικά από χωματόδρομο, γεμάτο κολύμπες απ’ τις πρόσφατες βροχές, που μας φέρνει δίπλα σε σύγχρονα μαντριά κι έπειτα όλο ανηφορικά από τα όμορφα τα παλιά τα καλντερίμια, με τα οποία είναι γεμάτη όλη η περιοχή. Ελίσσονται αυτά ανάμεσα από πρινόδασος ως επί το πλείστον κι όπου αυτό αραιώνει μας αφήνει να κουτσο-ατενίζουμε τη θέα στον κόλπο του Μεραμπέλλου.

Οι εικόνες είναι γνωστές: κοπάδια αιγοπροβάτων που κουδουνίζουν εδώ κι εκεί, καμιά παλιά ξεχασμένη αγροικία ή μαντριά χωμένα μέσα στα δέντρα, οι γνωστές μας οι πηγάδες τίγκα στο νερό. Ωστόσο η φύση είναι διαφορετική πια: βρύα έχουν καλύψει τα βράχια, τα πρώτα αγριόχορτα (καλλίτσες και ραδίκια) αρχίζουν να κρυφο-προβαίνουν, που και μανιταράκι κάνει την εμφάνισή του, οι ασφένδαμοι τείνουν να κιτρινίζουν (αργότερα θα πάρουν το κοκκινωπό τους χρώμα που ομορφαίνει το φθινόπωρό μας) και τα πανέμορφα μικροσκοπικά λουλουδάκια της εποχής: κολχικά, κρόκοι και στερνμπέργκιες έχουν ξεμυτίσει κατά συστάδες. Δεν χορταίνεις να τα κοιτάς όλα αυτά.

Κάποτε θα φτάσουμε και στο ύψος, όπου θα θαυμάσουμε το οροπέδιο του Καθαρού με τις ψηλές κορφές της Δίκτης από πίσω! Λίγο ακόμα μας έμεινε για την κορυφή των Ανεφαλάκκων (1.512 μ) κι αυτή η ανηφόρα δε λέει να τελειώσει. Θα ανέβουμε από έναν πόρο ανάμεσα στα βράχια, που μας είχε δείξει ο Λεωνίδας το καλοκαίρι. Ώσπου να σκαρφαλώσουμε όλοι,-να!-, μαθαίνουμε τα νέα: βρήκαν ήδη το παπί χωρίς πολύ ψάξιμο τελικά. Θυμόταν ο Γιάννης που το είχε στήσει για φωτογράφιση κι εκεί γύρω το εντόπισε η Δέσποινα, λίγο ξεγανωμένο είναι αλήθεια, αλλά μια χαρά, έτοιμο για νέες περιπέτειες!

Η κορφή ωστόσο μας περιμένει κι όταν φτάνουμε καθόμαστε να αγναντέψουμε τα παράλια, αλλά και για λίγο κολατσιό κάτω απ’ τις ζεστές ακτίνες του ήλιου. Στη συνέχεια κατεβαίνουμε τον αυχένα προς την Πλατιά Κορφή (1.489μ) κι αφού την κατακτήσουμε κι αυτή, κατηφορίζουμε πάλι προς τα κάτω ακολουθώντας, όπου μπορούμε άλλο μονοπάτι. Φτάνουμε ξεθεωμένοι στα αυτοκίνητα, γιατί η διαδρομή μας βγήκε κάπως μεγάλη: 18,5 χλμ και 890μ. υψομετρική (!) –ούτε Ψηλορείτης να ‘τανε! Όμως η ομάδα ήταν δυνατή κι αξιόμαχη και τα μόνα παράπονα που ακούστηκαν ήταν, γιατί αρχίσαμε κάπως να πεινάμε όλη μέρα πάνω-κάτω. Ευχαριστούμε τον αρχηγό μας, Γιάννη Πάγκαλο, καθώς και το παπάκι μας για την τόσο χορταστική διαδρομή και περιμένουμε την επόμενη με ανυπομονησία!