Θρύλοι και μυστήρια που στοιχειώνουν την Ελλάδα, από τη Σπηλιά του Νταβέλη μέχρι τους Δροσουλίτες

Πριν από σχεδόν 200 χρόνια γράφτηκε στην Κρήτη μια από τις πολλές ένδοξες σελίδες της Επανάστασης του ’21. Αν και με καθόλου νικηφόρα έκβαση.

Ηταν η μάχη ανάμεσα στους άνδρες του γενναίου οπλαρχηγού Χατζημιχάλη Νταλιάνη που υπερασπίζονταν το Φραγκοκάστελο, ένα βενετσιάνικης κατασκευής επιβλητικό φρούριο, από τις ορδές του Μουσταφά Πασά. Ηταν 18 Μαΐου 1828. Η μάχη ήταν σκληρή αλλά άνιση. Οι Ελληνες ηττήθηκαν αφήνοντας 338 νεκρούς, ανάμεσά τους και ο Νταλιάνης.

Μέσα από αυτή τη θυσία γεννήθηκε ένας ακόμα θρύλος. Καθώς τα πτώματα των Ελλήνων έμειναν άταφα και γρήγορα τα σκέπασε η άμμος, οι ψυχές τους δεν ησύχασαν ποτέ. Και από τότε, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες, χρονολογικά μετά τη μάχη, τελευταίες του Μαΐου ή πρώτες του Ιουνίου, εμφανίζονται λίγο πριν τα χαράματα ανθρωπόμορφες σκιές στα τείχη του κάστρου, που προχωρούν για 8-10 λεπτά η μία πίσω από την άλλη θυμίζοντας τους ηρωικούς πολεμιστές του Νταλιάνη. Σε μια σιωπηρή απόκοσμη πορεία πένθους, ένα είδους ετήσιου μνημοσύνου που κάνουν στους ασώματους εαυτούς τους μέχρι να χαθούν στη θάλασσα.

Είναι οι περίφημοι Δροσουλίτες. Πασίγνωστοι έκτοτε στην Κρήτη, αλλά η φήμη τους ξεπέρασε τα σύνορα της Μεγαλονήσου και της Ελλάδας, προκαλώντας μεγάλο διεθνές επιστημονικό ενδιαφέρον.

Επιστήμονες διαφόρων ειδικοτήτων έχουν κατά καιρούς επισκεφθεί το Φραγκοκάστελο προκειμένου να αποκτήσουν προσωπική εικόνα και να ερμηνεύσουν το φαινόμενο. Και επισκέπτες από όλο τον κόσμο ψάχνουν με τις ώρες υπομονετικά να επιβεβαιώσουν μια πραγματικότητα που εξάπτει την φαντασία τους.

Κι έτσι ο θρύλος με τους Δροσουλίτες καλά κρατεί και μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Οπως συμβαίνει και με πολλές άλλες περιπτώσεις σε διάφορα μέρη της χώρας μας.

Από δρόμους, πηγάδια, σπηλιές, εκκλησίες και κτίρια μέχρι απλούς βράχους, λίμνες, ολόκληρες τοποθεσίες και χωριά ακόμα, με ιστορίες από απροσδόκητα μυστηριώδη φαινόμενα που μαγνητίζουν τους επισκέπτες, καθώς πράγματι πολλές φορές οι λογικές εξηγήσεις δεν είναι και τόσο εύκολες.

Μέρη και τοποθεσίες που κουβαλάνε στη διαδρομή τους θρύλους με σκληρές, ενίοτε και ανατριχιαστικές αφηγήσεις και ιστορίες, πραγματικές ή φανταστικές, όπου πολύ συχνά τα όρια αλήθειας και μυθοπλασίας είναι δυσδιάκριτα.

Πολλοί ασπάζονται την άποψη του νομπελίστα Χάρολντ Πίντερ που τη διατύπωσε πριν από σχεδόν 70 χρόνια: «Δεν υπάρχει σαφής διάκριση μεταξύ πραγματικού και μη πραγματικού. Ενα πράγμα δεν είναι απαραιτήτως αλήθεια ή ψέμα. Μπορεί να είναι και τα δύο ταυτόχρονα».

Και πράγματι, οι διηγήσεις έντονα φορτισμένων ιστοριών για στοιχειωμένα μέρη που φέρουν βαριά τη σκιά του παρελθόντος άλλοτε από τραγικά γεγονότα που συνέβησαν ή υποτίθεται ότι συνέβησαν εκεί, άλλοτε από διασπαρμένες δοξασίες, εμπλουτισμένες συνεχώς στις νεότερες εκδόσεις τους με πρόσθετες δόσεις μυστηρίου, έχουν πλέον εγγραφεί στη συλλογική μνήμη ως περίεργες και ανεξήγητες καταστάσεις, δίνοντας άφθονη τροφή στους λάτρεις της παραψυχολογίας.

Υπάρχουν στις περισσότερες κάποια μοτίβα. Σκιές που εμφανίζονται στο σκοτάδι, φαντάσματα, ψυχές που αιωρούνται, δρόμοι που οδηγούν στο άγνωστο, αφύσικα φαινόμενα όπως σχισμένοι βράχοι στη θάλασσα ή απότομα βυθισμένες περίκλειστες εκτάσεις, σπηλιές με ακατανόητα φαινόμενα και άλλα παρόμοια.

Θεωρίες συνωμοσίας ενίοτε, ακροβατώντας ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Τον θρύλο και την αλήθεια. Εξηγήσεις λογικές υπάρχουν σχεδόν για όλα. Αλλά κάποιοι δεν καλύπτονται. Και όπου ο θρύλος τρέχει, η φαντασία εξάπτεται. Και σε ταξιδεύει...

Φραγκοκάστελο - Δροσουλίτες: Οι καβαλάρηδες από τον άλλο κόσμο

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι έχουν δει ολοκάθαρα τους Δροσουλίτες. Ως σκιές κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες υψηλής υγρασίας και άπνοιας, ακριβώς λίγο πριν την ανατολή του ηλίου κατά την επίμαχη εποχή που προαναφέρθηκε. Ωστόσο, το φαινόμενο αυτό δεν έχει καταγραφεί ποτέ, αφού εκείνες τις ώρες το φως είναι ελάχιστο.

Πρώτοι κάποιοι βοσκοί είδαν πάνω από τη Μονή του Αγιου Χαράλαμπου τη στρατιά ολόκληρη από ανθρώπινες μαυροφορεμένες σκιές, πεζούς και καβαλάρηδες με όπλα και σπαθιά να προελαύνουν προς τη θάλασσα. Το Φραγκοκάστελο, φρούριο δηλαδή των Φράγκων, βρίσκεται στη νοτιοδυτική Κρήτη, στον Νομό Χανίων, 12 χιλιόμετρα περίπου ανατολικά της Χώρας Σφακίων.

Κατασκευάστηκε μεταξύ 1371-1374 από τους Βενετούς, κατόπιν αιτήματος των Σφακιανών για να προστατεύεται η περιοχή από τους πειρατές και στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή των Τούρκων όταν κατέλαβαν την Κρήτη. Αυτοί το χρησιμοποιούσαν ως ορμητήριο για να αντιμετωπίζουν τις συνεχείς εξεγέρσεις των Κρητικών. Κάπως έτσι φτάσαμε στο 1828.

Ο θρύλος των Δροσουλιτών είναι τόσο ισχυρός ώστε πολύ αργότερα, ένα πρωινό του 1942, Γερμανοί στρατιώτες επίσης ισχυρίστηκαν ότι είδαν αρκετούς ανθρώπους, σε παράταξη και οπλισμένους, να περπατούν και να μπαίνουν στο εσωτερικό του κάστρου. Ελαβαν θέσεις μάχης νομίζοντας ότι είναι αντάρτες ή εισβολείς, κατ’ άλλους άνοιξαν και πυρ εναντίον των σκιών.

Ορισμένοι επιστήμονες απέδωσαν τις ανθρώπινες μορφές σε σκιές που προέρχονται από τα βουνά και πέφτουν πάνω στους υδρατμούς της παραλίας μπροστά από το κάστρο, άλλοι σε ομαδική αυθυποβολή και άλλοι σε αντικατοπτρισμούς από στρατιώτες της αντικρινής Λιβύης, όταν βοηθούν οι ατμοσφαιρικές συνθήκες.

Η πιο διαδεδομένη αποδίδει το φαινόμενο σε καθαρή οφθαλμαπάτη που προκαλείται από την εξάτμιση της πρωινής δροσιάς. Η ελαφριά ομίχλη που δημιουργείται συχνά μοιάζει να δημιουργεί διάφορες φιγούρες στα τείχη, που μπορούν να εκληφθούν και ως ανθρώπινες.

Τρόμος από απόκοσμες φιγούρες: Το «Πηγάδι των ψυχών» στην Κάτω Κηφισιά

Σε ένα σημείο της Κάτω Κηφισιάς, στην οδό Πεσμαζόγλου 145, εν μέσω πολυκατοικιών και άλλων σπιτιών, πολύ κοντά στον δρόμο, σε ένα πολύ μικρό οικόπεδο, κρυμμένο άριστα ανάμεσα σε καλαμιές που υποδηλώνουν την ύπαρξη νερού τριγύρω, υπάρχει ένα απόκοσμο πηγάδι. Με στόμιο καλά σφραγισμένο με τσιμέντο, έχοντας πάνω του χαραγμένα περίεργα σύμβολα, άγνωστης προέλευσης.

Οι περισσότεροι διαβάτες προσπερνούν αδιάφορα το σημείο, αγνοώντας τον ανατριχιαστικό θρύλο που κρύβει, ο οποίος φτάνει και στις μέρες μας. Σύμφωνα με τοπικές αφηγήσεις, το πηγάδι έχει συνδεθεί με ιστορίες για εμφανίσεις μορφών και ανεξήγητα περιστατικά που σημειώνονταν στην περιοχή τη νύχτα. Ελεγαν ότι εκεί κατοικούν ψυχές νεκρών, οι οποίες εμφανίζονται πολλά βράδια, σαν παράξενες, απόκοσμες φιγούρες, τρομοκρατώντας τους περαστικούς.

Ενας κάτοικος της περιοχής το 1945 πυροβόλησε ένα τέτοιο βράδυ μία από αυτές τις μορφές, αλλά την επόμενη μέρα βρέθηκε νεκρός κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Στις περιγραφές για παράξενες και αλλόκοτες φιγούρες που κατά κάποιους έμοιαζαν με νεράιδες και εμφανίζονταν δίπλα στο πηγάδι, περιλαμβάνονταν και αναφορές για ουρλιαχτά μέσα στη νύχτα. Ενα πανάρχαιο θρακιώτικο έθιμο, γνωστό ως «πηγαδισμός», λέει πως αν κοιτάξεις μέσα στο πηγάδι μπορείς να δεις τους συγγενείς που έχασες και αγαπάς...

Εντύπωση προκαλεί το ότι όλη η γύρω περιοχή είναι χτισμένη, εκτός από αυτό το μοναδικό, μικρό σημείο του πηγαδιού. Στο όλο μυστηριακό σκηνικό προστίθεται και το ότι πρόσφατα έχει εναποτεθεί επιπλέον μεγάλη ποσότητα τσιμέντου, περίπου 20 εκατοστών πάχους, που προκαλεί ερωτήματα. Ποιος και γιατί το έκανε; Κρύβεται άραγε κάτι άλλο μέσα στο πηγάδι;

Βάστα Αρκαδίας: Η εκκλησία με τα 17 δέντρα στη στέγη

Ενα μικρό εκκλησάκι που «βγάζει κλαδιά». Απίστευτο κι όμως αληθινό. Περασμένο και στο βιβλίο Γκίνες. Είναι η εκκλησία της Αγίας Θεοδώρας στη Βάστα Αρκαδίας, 30 χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη, γνωστή ως «το εκκλησάκι με τα 17 δένδρα στη στέγη». Ενα απίστευτο μνημείο. Σε ένα μαγευτικό τοπίο με πυκνή βλάστηση και τρεχούμενα νερά, ένα βυζαντινό ναΐδριο του 12ου αιώνα, μόλις τεσσάρων μέτρων πλάτους και πέντε μήκους.

Οι ρίζες των δέντρων δεν είναι ορατές, διακρίνονται μόνο οι κορμοί και τα κλαδιά που περνούν μέσα από τη στέγη και τους τοίχους. Σύμφωνα με τη θρησκευτική παράδοση, ο αριθμός τους είναι όσα τα χρόνια της Αγίας Θεοδώρας όταν πέθανε. Και ο θρύλος λέει ότι στο σημείο όπου εκτελέστηκε, το αίμα της έγινε ποτάμι και τα μαλλιά της δέντρα.

Το 1996, το Εργαστήριο Γεωφυσικής του Πανεπιστημίου Πάτρας απάντησε στο ερώτημα πώς το εκκλησάκι αντέχει το βάρος των δένδρων. Πραγματοποίησε έναν πρωτοποριακό έλεγχο με ηλεκτρική και τομογραφία γεωραντάρ, που έδειξε ότι το ριζικό σύστημα των δέντρων έχει διεισδύσει στην πέτρινη κατασκευή των τοίχων, δημιουργώντας κενά, μέσω των οποίων φτάνει στο έδαφος, δημιουργώντας ένα πλέγμα που κρατάει το μικρό κτίσμα όρθιο.

Ακολούθησαν εργασίες αποκατάστασης (1998-1999), καθαρισμός και αρμολόγηση της τοιχοποιίας χωρίς τσιμεντοενέσεις, ώστε να μην ξεραθούν οι ρίζες των δέντρων. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η Θεοδώρα ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Η’, βασίλεψε για έναν χρόνο, ώσπου ο Μιχαήλ ΣΤ’ ο Στρατιωτικός τη διαδέχθηκε. Εκείνος τότε υποστήριξε ότι η Θεοδώρα αρρώστησε και πέθανε, όμως πολλοί υποψιάζονταν ότι τη δολοφόνησε και την έθαψε εκεί όπου βρίσκεται σήμερα το εκκλησάκι.

Σύμφωνα με τη δεύτερη εκδοχή, η Θεοδώρα, μεγαλύτερο παιδί μιας φτωχής οικογένειας, καταγόταν από τη Βάστα. Αναγκάστηκε, δε, να υποδυθεί τον άνδρα για να καλύψει την υποχρέωση της οικογένειας να συμμετέχει ένα μέλος της στον βυζαντινό στρατό, καθώς ο πατέρας της ήταν άρρωστος. Αποδείχτηκε ισάξια σε ικανότητες με τους άνδρες στρατιώτες. Ομως μια κοπέλα, πιστεύοντας πως είναι άνδρας τον (την) ερωτεύτηκε.

Η Θεοδώρα δεν ενέδωσε κι εκείνη, για να την εκδικηθεί, έμεινε έγκυος με άλλον στρατιώτη, αλλά υποστήριξε στον διοικητή ότι το παιδί που περίμενε ήταν από τη Θεοδώρα. Η Θεοδώρα αρνήθηκε να την παντρευτεί. Καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στο σημείο όπου βρίσκεται σήμερα η εκκλησία. Σύμφωνα πάντα με την παράδοση, στα τελευταία της λόγια η Οσιομάρτυρας ανέφερε: «Κάνε, Κύριε, τα χρόνια μου να γίνουν δέντρα και το αίμα μου νερό να τα ποτίζει».

Πεντέλη: Η περίεργη ανηφόρα και η Σπηλιά του Νταβέλη

Εκτός από το ονομαστό μάρμαρό της, το οποίο πρόσφερε για να χτιστούν αριστουργήματα από τον Παρθενώνα και το Ερέχθειο μέχρι την Ακαδημία Αθηνών και το Παναθηναϊκό Στάδιο, τη δροσιά το καλοκαίρι και την απέραντη θέα προς όλες τις πλευρές του Λεκανοπεδίου της Αττικής, η Πεντέλη συνοδεύεται και από μια σειρά θρύλους.

Η περίεργη ανηφόρα της Πεντέλης, μια απόσταση 250 περίπου μέτρων, μεταξύ 3ου-4ου χιλιομέτρου της οδού Παλαιάς Πεντέλης - Νέας Μάκρης, προσφέρει ένα πασίγνωστο -και αποδεδειγμένο- φαινόμενο, αυτό του σταματημένου αυτοκινήτου που, αντί να κυλάει προς τα πίσω λόγω της κλίσης, ανηφορίζει.

Το φαινόμενο, που ούτως ή άλλως προκαλεί αίσθηση, είχε αποδοθεί στη δράση ηλεκτρομαγνητικών πεδίων και την ύπαρξη βαρυτικών ανωμαλιών, αλλά η λογικότερη εξήγηση δίνεται από τα όργανα και αφορά το ότι πρόκειται ουσιαστικά για οφθαλμαπάτη. Και ότι η υποτιθέμενη ανηφόρα είναι στην πραγματικότητα, έστω και με πολύ μικρή, ανεπαίσθητη κλίση, κατηφόρα.

Την ίδια αίσθηση έχουν οι ποδηλάτες, αλλά και ανάλογα δεδομένα δίνουν τα σύγχρονα GPS. Το ίδιο φαινόμενο παρουσιάζεται στα Λείβηθρα του Ολύμπου, κοντά στη Λεπτοκαρυά, στο Λασίθι στο χωριό Κράσι, στην Πρώτη Σερρών, στη Σκοτίνα Πιερίας και στο όρος Πάικο.

Από την άλλη, χαρακτηριστικό τοπόσημο της νοτιοδυτικής Πεντέλης, σε ύψος 720 μέτρων, είναι η Σπηλιά του Νταβέλη. Παλαιότερα ονομαζόταν «Σπήλαιο των Αμώμων», δηλαδή των αγνών και αναμάρτητων, γιατί μόνο αυτοί μπορούσαν να εισέλθουν. Στα δεξιά της βρίσκεται η εκκλησία του Αγίου Νικολάου και το ασκητήριο του Αγίου Σπυρίδωνα.

Ο θρύλος της ξεκινάει από τον διαβόητο λήσταρχο Χρήστο Νταβέλη, που τη χρησιμοποιούσε ως κρυψώνα στα μέσα του 19ου αιώνα, ενώ είχε ανακαλύψει στοές που οδηγούσαν στο κέντρο της Αθήνας, όπως και στο Μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας, με την οποία ο θρύλος τον ήθελε να συνδέονται ερωτικά. Η ύπαρξη των στοών αυτών, πάντως, δεν έχει επιβεβαιωθεί.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 υπήρχαν πολυάριθμες αναφορές από κατοίκους της περιοχής για παράξενα φώτα στον ουρανό, μικρά ανθρωποειδή, περίεργους ήχους και θορύβους, ακόμη και για φαντάσματα. Μέσα στο σπήλαιο, μήκους 112 μέτρων και μέγιστου πλάτους 40 -που τελικά εξερευνήθηκε πλήρως από το ζεύγος των Ελλήνων σπηλαιολόγων Ιωάννη και Αννας Πετροχείλου-, υπάρχει μια ισχυρή οσμή όζοντος.

Σε κάποια κοντινά σημεία εξάλλου η περιεκτικότητα της ραδιενέργειας σε έδαφος και αέρα είναι ελαφρώς ανεβασμένη. Εχουν κατά καιρούς περιγραφεί αλλόκοτα φαινόμενα. Οπως ότι μια λάμπα φθορίου μπορεί να ανάψει μόνη της, συχνά οι φακοί αναβοσβήνουν χωρίς προφανή λόγο και άλλα πολλά.

Στη δεκαετία του ’80, η ευρύτερη περιοχή είχε κηρυχτεί στρατιωτική και απαγορευόταν η προσέγγιση πολιτών για 6 χρόνια (1977-1983). Φημολογείτο ότι εκεί διεξάγονταν μυστικά πειράματα κ.ά.

Οδός Μαύρης Πέτρας: Η πύλη του χωροχρόνου

Στην Ανω Πόλη της Θεσσαλονίκης, στα περίφημα Κάστρα, στον λαβύρινθο με τα στενά πλακόστρωτα δρομάκια με την εκπληκτική θέα με πιάτο τον Θερμαϊκό, υπάρχει ένας δρόμος που συνδυάζει τη γραφικότητα με το μυστήριο και αναπόφευκτα με τον μύθο. Εκεί όπου στην πραγματικότητα εισβάλλουν το παράδοξο και το ανεξήγητο, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα ταξίδι στη φαντασία.

Είναι η περίφημη οδός Μαύρης Πέτρας. Ο θρύλος ξεκινάει από το όνομά της. Το οφείλει σε μια μαύρη πέτρα από σίδερο που έπεσε από τον ουρανό κατά τη μεγάλη πυρκαγιά του 1917, δημιουργώντας έναν κρατήρα στο συγκεκριμένο σημείο.

Μια αρνητική αύρα διαπερνά αυτό το δρομάκι, που όταν το περπατήσει κανείς νομίζει πως τα σπίτια γέρνουν από πάνω του, παρακολουθώντας κάθε του βήμα. Φτάνει δε σε ένα αδιέξοδο, όπου ο θρύλος λέει πως κάθε 15 μέρες, τα μεσάνυχτα, εμφανίζεται ένας χαμένος δρόμος που κανείς δεν ξέρει πού οδηγεί.

Από εκεί ξεκινάει και ο κυρίως θρύλος. Οτι στο τέλος αυτού του δρόμου καροδοκεί η πύλη του χωροχρόνου. Από τη μια συναρπαστικός, από την άλλη ανατριχιαστικός. Μια μυστική πύλη που συνδέει τον χώρο με τον χρόνο και οδηγεί, όποιον την περάσει, σε ένα άλλο σύμπαν.

Αυτή η πύλη εμφανίζεται ξαφνικά. Είναι σαν να διασχίζει κάποιος μια αόρατη κουρτίνα, που τον ρουφάει και τον μεταφέρει σε μια διαφορετική χρονο-χωρική διάσταση. Οποιος τη διαβεί έχει περιθώριο επιστροφής μόνο 15 λεπτά. Διαφορετικά, η πύλη κλείνει και ο διαβάτης μένει εγκλωβισμένος εκεί όπου βρέθηκε, χαμένος για πάντα.

Κάποιες μαρτυρίες κατοίκων της περιοχής και επισκεπτών ενισχύουν το μυστήριο, αλλά χωρίς στοιχεία επιβεβαίωσης. Ολα τα παραπάνω περιγράφονται στο διήγημα φαντασίας του Παντελή Γιαννουλάκη με τίτλο «Πέρα από τα βάθη της νύχτας». Πρόκειται επομένως για αυθυποβολή που εξάπτει τη φαντασία;

Για πολλούς λάτρεις του μεταφυσικού, πάντως, η οδός Μαύρης Πέτρας είναι σημείο αναφοράς. Κάποιοι την επισκέπτονται συγκεκριμένες νύχτες, με την ελπίδα να δουν την πύλη ή να νιώσουν την ενέργεια που, όπως λένε, απλώνεται στην ατμόσφαιρα.

Αλλοι υποστηρίζουν ότι έχουν ακούσει περίεργους ήχους, σαν βόμβο, ή έχουν αισθανθεί ένα ξαφνικό ρίγος καθώς περπατούσαν στο δρομάκι, που είναι γνωστό και για μια ακόμη πιο τρομακτική φιγούρα: τη μαυροντυμένη γυναίκα που εμφανίζεται κάποιες συννεφιασμένες νύχτες και έχει στοιχειώσει τη φαντασία των κατοίκων για δεκαετίες.

Οι αφηγήσεις μιλούν για μια ψηλή, αδύνατη γυναίκα, με μαύρο μακρύ φόρεμα και καλυμμένο πρόσωπο, που περιφέρεται σιωπηλά. Κάποιοι λένε πως το κοφτερό βλέμμα της προκαλεί ανατριχίλα σε όποιον την κοιτάξει. Αποδείξεις για την ύπαρξή της φυσικά δεν υπάρχουν, αλλά ο μύθος της μεταδίδεται διαχρονικά και συνεχίζει να ενθουσιάζει.

Μόρνα: Το καταραμένο χωριό

Στα Πιέρια Ορη, σε υψόμετρο 700 μέτρων, βρίσκεται το ακατοίκητο χωριό Μόρνα, συνδεδεμένο με άπειρα μυστικά και θρύλους, γνωστό και ως Σκοτεινά. Είναι χτισμένο σε μια γούβα, όπου το φως του ήλιου φτάνει λιγοστό λόγω της πυκνής βλάστησης.

Μέχρι το 1967 έσφυζε από ζωή, καθώς εκεί βρισκόταν το Κρατικό Εργοστάσιο Επεξεργασίας Ξύλου. Οταν όμως αυτό έκλεισε, ακολούθησε η εγκατάλειψη. Από τότε ξεφύτρωσαν και διάφορες ιστορίες και θρύλοι, που σύντομα προσέδωσαν στο χωριό τον χαρακτηρισμό «στοιχειωμένο». Ελεγαν για πόρτες που ανοιγοκλείνουν μόνες τους, απόκοσμες φωνές που ακούγονταν και πολλά ακόμη.

Μία τρομακτική ιστορία αναφέρεται σε επτά άγνωστα κορίτσια που από τα μεσάνυχτα χόρευαν εκστασιασμένα, αλλά και κλαίγοντας γοερά, γύρω από το χωριό και οι κάτοικοι από φόβο κρύβονταν στα σπίτια τους μέχρι που οι κοπέλες το ξημέρωμα επέστρεφαν στην κορυφή του βουνού και κρυβόντουσαν σε μια σπηλιά, περιμένοντας μέχρι να επαναλάβουν τον χορό. Αλλοι αναφέρονταν σε ένα «μαλλιαρό χέρι» που κυνηγούσε όσους έβρισκε στο διάβα του, βγαίνοντας το ίδιο από ένα εγκαταλειμμένο σπίτι.

Κρήτη: Το Βουλισμένο Αλώνι και ο... βράχος-μετεωρολόγος

Ενα κομμάτι γης στην Κρήτη, 15 χιλιόμετρα από το Ηράκλειο κοντά στην παλιά οδό προς το Ρέθυμνο, τεραστίων διαστάσεων, διαμέτρου 90 μέτρων και ύψους 50, που μοιάζει με αλώνι βυθισμένο που περικλείεται από πανύψηλα κάθετα τοιχώματα, εντυπωσιάζει τους επισκέπτες.

Δεν είναι λίγοι και αυτοί που το αξιοποιούν ως αναρριχητικό προορισμό. Οι επιστήμονες υποστηρίζουν ότι μάλλον επρόκειτο για σπήλαιο. Η οροφή του κατέρρευσε είτε από ισχυρό σεισμό είτε από από μια σφοδρή πλημμύρα.

Αλλά υπάρχει και ο απαραίτητος συνοδευτικός θρύλος για την προέλευσή του. Σύμφωνα με αυτόν, κάποτε ένας γεωργός της περιοχής είχε εκεί το αλώνι του. Ενα καλοκαίρι, στις 20 Ιουλίου, ημέρα της γιορτής του Προφήτη Ηλία, πήγε στο αλώνι για να αλωνίσει μαζί με τη γυναίκα και την κόρη του, παρά τις αντιρρήσεις τους, καθώς το θρησκευτικό έθιμο απαγόρευε τη δουλειά.

Η ασέβεια τιμωρήθηκε: το αλώνι βούλιαξε και κατάπιε την «αμαρτωλή» οικογένεια. Μέχρι και σήμερα, όπως λένε κάποιοι κάτοικοι, την ημέρα του Προφήτη Ηλία ακούγονται τριξίματα από τα άχυρα που ανακατεύονται από την οικογένεια και το τραγούδι της κόρης «Γύρω γεια τωνε κι όλα τ’ άχερα δικά ντωνε...».

Στην Κρήτη υπάρχουν πολλοί ακόμα θρύλοι, με πολύ ευρηματικές ιστορίες που εξάπτουν τη φαντασία. Οπως αυτός της νεράιδας που εμφανίζεται πού και πού μαζί με το παιδί της, κλαίει και τα δάκρυά της θολώνουν το νερό της πηγής του Νεραϊδοσπήλιου, που βρίσκεται κοντά στο Ηράκλειο. Επίσης, ο θρύλος μιας κόρης που στοιχειώνει την πανέμορφη λίμνη Κουρνά στο Ρέθυμνο.

Ενώ ένας άλλος αφορά τον βράχο Δράκο που βρίσκεται στο σπήλαιο του Αγίου Μύρωνα, στις Κάτω Ασίτες και διαθέτει τη «μαγική» ικανότητα, δίκην... μετεωρολόγου, να προβλέπει τον καιρό: όταν εμφανίζονται μικρές φυσαλίδες σαν άσπρος αφρός από τις σχισμές του βράχου, προμηνύονται βροχές, ενώ όταν ακούγεται ένας περίεργος θόρυβος μέσα από τον βράχο, είναι ένδειξη επικείμενης βαρυχειμωνιάς.

Αθήνα: Νεκρική πομπή στην Πειραιώς

Πριν από 90 χρόνια, η «Ακρόπολις» στο πρωτοσέλιδό της, του Σαββάτου 3 Οκτωβρίου, δημοσίευσε ένα μεγάλο άρθρο με τίτλο: «ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ ΕΝ ΜΕΣΑΙΣ ΑΘΗΝΑΙΣ!» και υπότιτλο «ΑΕΡΙΝΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕΣ», με μαρτυρίες ανθρώπων από την ευρύτερη περιοχή της Καλλιθέας και του Ταύρου, στα Νέα Σφαγεία, για απίστευτα γεγονότα, εκτός και πέραν κάθε λογικής.

Ο λόγος κατευθείαν στο δημοσίευμα: «Κάθε νύκτα διακρίνεται... αέρινη κηδεία. Οι αφηγούμενοι αναφέρουν και λεπτομέρειες: Μπροστά φαίνονται τα εξαπτέρυγα, ακολουθούν παπάδες, το φέρετρον, οι τεθλιμμένοι συγγενείς του νεκρού που ολοφύρονται και τα πλήθη που έπονται. Αυτοκίνητα δεν βλέπουν και γι’ αυτό πιστεύουν ότι η κηδεία θα έχει... έλθει από κάποιο χωριό, όπου ο κόσμος την ακολουθεί πεζή.

Το όραμα χάνεται μόλις πλησιάσει την οδόν Πειραιώς.Αλλοι διηγούνται ότι μετά τις 2 τα μεσάνυκτα κάνουν την εμφάνισίν των και ξεχωρίζουν στον αέρα, παρ’ όλο το σκοτάδι, χιλιάδες ζώων, βοδιών και προβάτων, που τρέχουν κυνηγημένα στο άπειρο. Είνε, λέγουν, αι ψυχαί των σφαζομένων ζώων που περιίπτανται τα Σφαγεία».

Το αξιοπρόσεκτο είναι ότι όσο αιφνίδια ήρθε στο προσκήνιο της ζωής της Αθήνας του ’36 αυτή η ιστορία, τόσο ξαφνικά και πλήρως εξαφανίστηκε. Ουδείς έδωσε συνέχεια. Ο θρύλος όμως, παρέμεινε...

Σκόπελος: Το Δρακοντόσχισμα

Ανάμεσα στις περιοχές Αμάραντου και Στάφυλου στη Σκόπελο δεσπόζει ένας πανύψηλος και επιβλητικός βράχος, γνωστός στους ντόπιους ως Δρακοντόσχισμα, που δίνει την εντύπωση ότι έχει κοπεί επιμελώς από ανθρώπινο χέρι.

Μια μυστηριώδης ιστορία συνδέει το Δρακοντόσχισμα με έναν... δράκο, αλλά και με την προσπάθεια του πολιούχου του νησιού, Αγίου Ρηγίνου, να σώσει τους κατοίκους του. Σύμφωνα με τον θρύλο, πριν από σχεδόν 800 χρόνια είχε εμφανιστεί στο νησί ένας τρομερός δράκος που κατασπάραζε τους κατοίκους. Πολλοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη Σκόπελο, ενώ από γειτονικά νησιά έστελναν βάρκες με καταδικασμένους σε θάνατο προκειμένου να τους εξολοθρεύσει ο δράκος.

Για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ο Αγιος Ρηγίνος ανέβηκε σε μια από τις βάρκες που μετέφερε καταδίκους. Ο δράκος όταν τον αντίκρισε τρόμαξε και άρχισε να τρέχει μακριά του, προς την περιοχή του Στάφυλου. Εκεί εγκλωβίστηκε.

Μη έχοντας άλλη οδό διαφυγής, πήδηξε στον γκρεμό και σκοτώθηκε, χωρίζοντας το βουνό στα δύο και κάνοντας το έδαφος να υποχωρήσει. Η μικρή ακτή στην περιοχή προσεγγίζεται μόνο από τη θάλασσα.

protothema.gr