Ουγγαρία: Οι εκλογές που κρίνουν το μέλλον του Όρμπαν και της ΕΕ

Στις κάλπες προσέρχονται σήμερα οι πολίτες της Ουγγαρίας, για να εκλέξουν το νέο κοινοβούλιο της χώρας και ως εκ τούτου τη νέα κυβέρνηση. Οι εθνικές εκλογές αυτές κρίνουν καθοριστικά το μέλλον του μέχρι σήμερα πρωθυπουργού Βίκτορ Όρμπαν, που κυβερνά τη χώρα τα τελευταία 16 συναπτά έτη, αλλά βρίσκεται στο κοινοβούλιο από το 1990 κιόλας, όταν έπεσε το κομμουνιστικό καθεστώς στην Ουγγαρία. Ο Ορμπαν εξελέγη για πρώτη φορά πρωθυπουργός την περίοδο 1998-2002 και επανεξελέγη το 2010 για να παραμείνει στη θέση του πρωθυπουργού έκτοτε.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια άλλαξε εντελώς πολιτική φυσιογνωμία τόσο ο ίδιος ο Βίκτορ Όρμπαν, όσο ασφαλώς και το κόμμα του, το Fidesz. Από ριζοσπάστης φιλελεύθερος στα τέλη της δεκαετίας του '80 και αρχές του '90, έγινε στη συνέχεια ένας κεντροδεξιός συντηρητικός για να καταλήξει την τελευταία δεκαετία και πλέον να είναι ένας σκληρά δεξιός λαϊκιστής, με σταθερά αντιευρωπαϊκό λόγο. Αναδείχθηκε στον καλύτερο και πιο πιστό σύμμαχο και φίλο του Βλάντιμιρ Πούτιν και του Ντόναλντ Τραμπ μέσα στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και έγινε παράλληλα το παράδειγμα και ίνδαλμα των ακροδεξιών λαϊκιστικών κινημάτων σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

Αυτή τη φορά, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η εκλογική τύχη του Βίκτορ Όρμπαν φαίνεται πιο αμφίβολη από ποτέ. Το σύνολο των αξιόπιστων δημοσκοπήσεων εμφανίζει το κόμμα του δεύτερο. Πρώτο με διαφορά και μέσα στο φάσμα της αυτοδυναμίας είναι το κόμμα Tisza του συντηρητικού Πέτερ Μάγκυαρ, ενός νέου πολιτικού που προέρχεται από το κόμμα του νυν πρωθυπουργού αλλά αποφάσισε να σταθεί δυναμικά απέναντί του. Ο Μάγκυαρ παραμένει και ο ίδιος αμφιλεγόμενος, εκφράζοντας κατά καιρούς ιδιαίτερα συντηρηικές κατά περίπτωση θέσεις, ωστόσο είναι διακηρυγμένα υπέρ της ΕΕ και της υποστήριξης των πολιτικών της, σε αντίθεση με τον Όρμπαν που στέκεται πρακτικά εμπόδιο σε οποιαδήποτε κοινή πολιτική απόφαση της ΕΕ για τα διεθνή ζητήματα και την πολιτική ενοποίηση.

Ωστόσο, από τις δημοσκοπήσεις μέχρι το τελικό εκλογικό αποτέλεσμα και δη τη σύνθεση του νέου κοινοβουλίου, υπάρχει απόσταση. Ειδικά σε σχέση με την κατανομή των 199 εδρών της Εθνοσυνέλευσης, η διαφορά πρώτου και δεύτερου κόμματος δεν είναι βέβαιο ότι θα αντιπροσωπευθεί σε κοινοβουλευτικές δυνάμεις. Κι αυτό γιατί εδώ και χρόνια οι κυβερνήσεις του Όρμπαν έχουν φροντίσει να διαμορφώσουν το εκλογικό σύστημα της Ουγγαρίας κατά τον πλέον συμφέροντα τρόπο για το κυβερνών κόμμα. Κι αυτό δεν είναι ασφαλώς το μόνο μέσο πολιτικής κυριαρχίας που έχει θέσει σε εφαρμογή ο 63χρονος Ούγγρος πρωθυπουργός.

Η μακροχρόνια διακυβέρνηση του Όρμπαν έχει συνδεθεί με την έντονη σύνδεσή της με μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, με τον προσεταιρισμό της μεγάλης πλειοψηφίας των μέσων μαζικής ενημέρωσης, με τον έλεγχο της δικαιοσύνης, με την πίεση στις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις και κυρίως σε κοινωνικούς φορείς που δεν ήταν στρατευμένοι στο όραμα της κυβέρνησης, γενικά με τον περιορισμό των αντίθετων φωνών. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία ενός ημι-ανελεύθερου καθεστώτος υβριδικού τύπου, όπου ναι μεν εξακολουθούν να υπάρχουν πολιτικές ελευθερίες, ωστόσο υπάρχει ελλιπής και προβληματική λειτουργία της δημοκρατίας και των θεσμών.

Στις εκλογές της 12ης Απριλίου ενεπλάκησαν άμεσα και έμμεσα και διεθνείς παράγοντες. Πρώτη και καλύτερη η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Ο Ντόναλντ Τραμπ έκανε ό,τι μπορούσε για να προμοτάρει τον Βίκτορ Ορμπαν. Στη Βουδαπέστη κατέφθασαν πρώτα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και έπειτα ο αντιπρόεδρος Τζ.Ντ.Βανς για να σταθούν δίπλα στον Όρμπαν σε προεκλογικές εκδηλώσεις και να τον εκθειάσουν. Ο αντιπρόεδρος Βανς μάλιστα έβγαλε σε ανοιχτή ακρόαση τον Τραμπ σε δημόσια ομιλία του στη Βουδαπέστη για να μιλήσει υπέρ του Ούγγρου φίλου του. Έφτασε δε ο Αμερικανός πρόεδρος να εξαγγείλει δημόσια στο Truth social ότι θα ασκήσει όλη του την επιρροή και ισχύ για την οικονομική ανάπτυξη της Ουγγαρίας, αν επενεκλεγεί ο Όρμπαν.

Ο ίδιος ο επί 16 χρόνια πρωθυπουργός φρόντισε να κάνει όλη την προεκλογική του εκστρατεία χωρίς αναφορά ουσιαστικά στον ανθυποψήφιό του, αλλά προβάλλοντας ευθέως ως αντιπάλους του τους ηγέτες των ευρωπαϊκών θεσμών και τον πρόεδρο της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι! Μάλιστα τα φιλοκυβερνητικά media αλλά και δίκτυα στρατευμένω λογαριασμών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης οργίασαν όλο το προηγούμενο διάστημα παρουσιάζοντας την Ουκρανία ως οιονεί εχθρό της Ουγγαρίας, ως χώρα που επιβουλεύεται την ελευθερία της χώρας, υπονοώντας ότι ακόμα και εχθρικές πράξεις όπως σαμποτάζ πραγματοποιούνται από τις ουκρανικές υπηρεσίες κατά των υποδομών της χώρας. Ο ίδιος ο Ζελένσκι έχει κατ' επανάληψη μιλήσει ανοιχτά για την εχθρότητα του Όρμπαν απέναντι στην Ουκρανία και την ζημιά που κάνει το μπλοκάρισμα της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης στην πολεμική προσπάθεια της χώρας. Πέρα από αυτό όμως καμία αξιόπιστη πηγή ή ένδειξη δεν τεκμηριώνει οποιαδήποτε ουκρανική ανάμιξη στην προεκλογική διαδικασία.

Συνεπώς, όχι μόνο η Ουκρανία, αλλά και η Ενωμένη Ευρώπη συνολικά και φυσικά οι πολιτικές δυνάμεις στα δυτικά και τα ανατολικά της που την επιβουλεύονται έχουν σήμερα στραμμένα τα μάτια τους στην Ουγγαρία. Το αποτέλεσμα της σημερινής κάλπης δεν θα κρίνει μόνο το πολιτικό μέλλον του Βίκτορ Όρμπαν και της διεφθαρμένης και ημι-αυταρχικής διακυβέρνησής του. Θα κρίνει το μέλλον της ίδια της ΕΕ σε σημαντικό βαθμό και κυρίως τη δυνατότητά της να λαμβάνει και να εκτελεί συλλογικές αποφάσεις για τη διεθνή της πολιτική παρουσία, κάτι που κρίνεται από όλους ως το ύψιστο ίσως ζητούμενο της συγκυρίας που περνάει σήμερα η Ευρώπη.