Απεργία πείνας από τον 40χρονο Μιχάλη στη Γαύδο-Η Δήμαρχος του στερεί το ΚΕΑ

Κάποιοι επιλέγουν τη ζωή στην άκρη του κόσμου γιατί δεν αντέχουν να ζουν σε πόλεις.

Ο Μιχάλης Χρυσάνθου είναι ένας από αυτούς. Γεννημένος στην Κοζάνη, 40 χρονών σήμερα, δούλεψε ως οδηγός στα ορυχεία της Πτολεμαΐδας και για πάνω από 15 χρόνια έβαζε ποδιά και στεκόταν πάνω από κατσαρόλες, σε εστιατόρια, μαγειρεία, καντίνες, μακριά από βλέμματα, κοντά σε φωτιές.

Το καλοκαίρι του 2019 πήγε για διακοπές στη Γαύδο. Κι εκεί, στο άγριο τοπίο, κάτι μέσα του άλλαξε. Ίσως να έφταιγε η ενέργεια του νησιού, αυτή η ανεξήγητη αίσθηση που σε διαπερνά με το που πατήσεις το πόδι σου στο υποτυπώδες, ίσως και το πιο άσχημο λιμάνι που έχεις δει ποτέ, αλλά που κουβαλά κάτι το ξεχωριστό. Από εκείνη τη στιγμή, ένιωσε πως δεν θα ήταν πια ο ίδιος. Το 2021 αποφάσισε να μείνει για πάντα. Δεν πήγε σε σπίτι, ούτε σε ενοικιαζόμενο. Έστησε το τροχόσπιτό του σε ένα χωράφι που το παραχώρησε ένας γνωστός του. Έβαλε φωτοβολταϊκά. Ζει χωρίς ρεύμα, χωρίς λογαριασμούς, χωρίς τρεχούμενο νερό και κυρίως χωρίς το άγχος της καθημερινότητας.

Από τότε μέχρι και σήμερα δεν έχει φύγει από τη Γαύδο παρά μόνο για λόγους υγείας, στο νοσοκομείο Χανίων. Μια ζωή λιτή, μα όχι απλή. Γιατί ακόμη και στην απομόνωση, χρειάζεσαι χαρτιά. Χρειάζεσαι αναγνώριση. Κάτι που έμελλε να του στερηθεί. Αφού έκλεισε έναν χρόνο στο νησί και το εκκαθαριστικό του ανέγραφε ως μόνιμο τόπο κατοικίας τη Γαύδο, υπέβαλε αίτηση στον Δήμο για βεβαίωση μόνιμης κατοικίας – απαραίτητη προϋπόθεση για να ενταχθεί στο Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης (ΚΕΑ). Ένα μικρό επίδομα, 250 με 300 ευρώ, που στην ησυχία του νησιού ισοδυναμεί με ανάσα επιβίωσης.

Μέχρι και τον Απρίλιο του 2025 λάμβανε τη βεβαίωση. Ήταν τυπικός: κάθε έξι μήνες κατέθετε εκ νέου τα δικαιολογητικά. Δούλευε παράλληλα όπου έβρισκε. Καθαριότητες σε σπίτια, τουριστικά καταλύματα, εποχικά μεροκάματα. Το καλοκαίρι του 2021 εργάστηκε ακόμη και για τον Δήμο Γαύδου στην καθαριότητα. Το 2024 υπέβαλε αίτηση για μεταδημότευση. Δεν πήρε απάντηση. Τον Απρίλιο του 2025 ξαναπροσπάθησε. Πάλι αρνητική απάντηση. Και τότε άρχισε να νιώθει ότι το κράτος τον σβήνει. Έκανε νέα αίτηση και προειδοποίησε: «Αν μέσα σε δέκα ημέρες δεν ικανοποιηθούν τα αιτήματά μου, θα κάνω απεργία πείνας».

«Αν θέλεις, πήγαινε στα δικαστήρια»

Η απεργία ξεκίνησε. Στήθηκε με αντίσκηνο και πανό σε σημείο που κανείς δεν μπορούσε να μην δει. Όχι για να προκαλέσει, αλλά για να ακουστεί. Την τρίτη ημέρα του είπαν πως θα υπογράψουν με την προϋπόθεση να σταματήσει την απεργία, βλέπετε η Γαύδος φιλοξενούσε αγώνες δρόμου και δεν ήθελε η Δημοτική Αρχή να εκτεθεί στα μάτια των επισκεπτών της.

Έλαβε λοιπόν τη βεβαίωση για το επίδομα και υποσχέθηκαν πως την επόμενη Τρίτη θα προχωρούσε και η μεταδημότευση.

Η Τρίτη ήρθε, αλλά οι υποσχέσεις ξεχάστηκαν. «Δεν σου δίνουμε τίποτα. Αν θέλεις, πήγαινε στα δικαστήρια», του είπε η Δήμαρχος αθετώντας την υπόσχεση της.

Κι όχι μόνο αυτό αλλά όπως μαθαίνουμε η Δήμαρχος δήλωνε πως δεν τον ήξερε, δεν γνώριζε πως ζούσε στη Γαύδο κι άρα γιατί να κάνει ενέργειες ώστε να γίνει δημότης της.

Ένας άνθρωπος που ζει στο πιο απομονωμένο σημείο της χώρας, αντιμετωπίστηκε σαν διοικητική ενόχληση.

Ο Μιχάλης δεν είναι ο μόνος. Στη Γαύδο, χειμώνα – καλοκαίρι, ζει μια μικρή, σχεδόν αόρατη κοινότητα ανθρώπων. Άνθρωποι που μένουν σε αυτοσχέδιες «καβάτζες» μέσα στις παραλίες, που έχουν επιλέξει τη μοναξιά, την αυτάρκεια και την απόσταση από τον πολιτισμό. Δεν ζητούν τίποτα. Δεν κάνουν φασαρία. Αλλά είναι εκεί. Είναι εκείνοι που φροντίζουν για την καθαριότητα των μονοπατιών, που το καλοκαίρι – όταν καταφτάνουν χιλιάδες κατασκηνωτές – περιπολούν για να προστατεύσουν τις παραλίες. Είναι οι σκιώδεις προστάτες της Γαύδου, χωρίς στολές, χωρίς εξουσία, αλλά με αγάπη για τον τόπο και βαθιά επίγνωση του πόσο εύκολα μπορεί να καταστραφεί ο παράδεισος.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν ζητούν να τους επιβραβεύσει κανείς. Ζητούν μόνο να μην τους διαγράψουν. Να μην πρέπει να αποδείξουν ότι υπάρχουν. Να μη χρειάζεται να κάνουν απεργία πείνας για να τους αναγνωριστεί το δικαίωμα να ζουν εκεί που επέλεξαν, στην άκρη της Ελλάδας, στην άκρη του κόσμου, στην καρδιά της ελευθερίας. Και κάτι ακόμα. Η Γαύδος είναι πράγματι ένας από τους τελευταίους ανεπιτήδευτους παραδείσους της Ελλάδας. Ένα μέρος αγνό, σχεδόν ανέγγιχτο από τον σύγχρονο πολιτισμό, που σου υπενθυμίζει πώς είναι η ζωή όταν απογυμνώνεται από περιττά. Γι’ αυτό και είναι απαραίτητο να παραμείνει έτσι και κυρίως προστατευμένο από κατασκευαστικές βλέψεις, χτισίματα, πολυτελή resorts και «ανάπτυξη». Η Γαύδος πρέπει να μείνει αυθεντική, για να θυμίζει σε κάθε επισκέπτη τι σημαίνει απλότητα, ελευθερία και πραγματική επαφή με τη φύση.