Αποκαλύψεις για το άγριο έγκλημα στη Μεσσαρά με θύμα τον πρόεδρο της κοινότητας Απεσωκαρίου-"Κλίμα «τρομοκρατίας"

Σε θρίλερ για γερούς λύτες εξελίσσεται η υπόθεση του θανάτου του 49χρονου προέδρου της κοινότητας Απεσωκαρίου, Αλέξανδρου Δασκαλάκη.

Μια υπόθεση που αρχικά αντιμετωπίσθηκε ως απλό τροχαίο ατύχημα, εχει μετατραπεί σε δολοφονία, καθώς το ιατροδικαστικό πόρισμα «δείχνει» ανθρωποκτονία, ανατρέποντας πλήρως τα αρχικά δεδομένα.

Η εκπομπή «Φως στο Τούνελ» και η Αγγελική Νικολούλη, έφεραν στο φως συγκλονιστικές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τις τελευταίες στιγμές του άτυχου κοινοτάρχη, αλλά και όσων γνώριζαν τις άγριες κόντρες στις οποίες είχε εμπλακεί λόγω της παραβατικής κτηνοτροφίας στην περιοχή της Μεσαράς.

Η μαρτυρία-κλειδί του εργάτη για τις φωνές στον δρόμο

Ο Αλβανός εργάτης που δούλευε στα χωράφια του 49χρονου ήταν ο τελευταίος άνθρωπος που είχε επικοινωνία μαζί του πριν από τη μοιραία επίθεση. Ο ίδιος περιέγραψε με κάθε λεπτομέρεια το χρονικό εκείνης της ημέρας: «Το πρωί εκείνης της ημέρας ήμουν σε άλλο χωράφι. Όταν τελείωσα, πήγα στο σπίτι του. Επειδή είχα μαζί μου το ποδήλατό μου, το βάλαμε στην καρότσα του αγροτικού και με μετέφερε στο χωράφι όπου θα δούλευα. Μου έδειξε τα όρια και έφυγε.

Πριν φύγει, μου είπε ότι θα μου φέρει καφέ μεταξύ 11:30 και 12:00 και ξεκίνησα τη δουλειά. Έφτασε μεσημέρι και εκείνος δεν είχε εμφανιστεί. Κάποια στιγμή άκουσα έναν θόρυβο από παπάκι και νόμισα πως ήταν ο Αλέκος. Άκουσα φωνές, ένα “εεε!”. Περίμενα λίγο και συνέχισα τη δουλειά μου».

Η εξαφάνιση του προέδρου προκάλεσε την ανησυχία του, η οποία επιβεβαιώθηκε την επόμενη ημέρα με τον πιο τραγικό τρόπο: «Την επόμενη ημέρα πήγα σε άλλο χωράφι του Αλέκου, όπως είχαμε κανονίσει. Τον περίμενα μέχρι τις δέκα-δέκα και μισή, αλλά δεν εμφανίστηκε. Τότε πήγα στο καφενείο και ρώτησα αν τον είχαν δει. Με κοίταξαν περίεργα και μου είπαν: “Δεν έμαθες ότι ο Αλέκος είναι στο νοσοκομείο;” Το βράδυ, ήρθε η αδερφή του και με ρώτησε αν μου είχε φέρει καφέ την προηγούμενη ημέρα.

Αργότερα, ο γαμπρός του μου ζήτησε να πάμε στο σημείο. Εκεί του έδειξα τα αντικείμενα στον δρόμο. Τα μάζεψε ο ίδιος, εγώ δεν τα άγγιξα, και στη συνέχεια πήγε στο καφενείο, όπου του είπαν ότι πράγματι τα είχε πάρει από εκεί. Εκείνη την ημέρα δεν είδα κανέναν άλλον στο χωράφι, καθώς ήμουν μόνος μου μέσα σε αυτό. Με ρώτησαν αν είδα πρόβατα, αλλά δεν υπήρχαν - θα τα είχα αντιληφθεί σίγουρα.

Ούτε άλλος εργάτης βρισκόταν κοντά. Η αστυνομία γνωρίζει όλα όσα σας λέω, καθώς με έχει καλέσει τέσσερις φορές».

Το μέτωπο με την παραβατική κτηνοτροφία

Οι έρευνες στρέφονται πλέον στις έντονες αντιπαραθέσεις που είχε ο Αλέξανδρος Δασκαλάκης με ασύδοτους βοσκούς της περιοχής, στην προσπάθειά του να προστατεύσει τις καλλιέργειες των συγχωριανών του.

Η Ειρήνη Παπαδάκη, στενή φίλη και πρώην αντιπρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου, αποκάλυψε το μέγεθος του προβλήματος: «Ήμασταν φίλοι και ήταν ένας άνθρωπος με έντονο το αίσθημα της προσφοράς. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο είχε έρθει αρκετές φορές σε αντιπαράθεση - για να το πω ήπια - με το ζήτημα της παραβατικής κτηνοτροφίας. Είχα πάει κι εγώ μαζί του, αλλά και άλλοι συγχωριανοί, στο Δασαρχείο και στην Αστυνομία, ζητώντας προστασία. Τα πρόβατα κατέστρεφαν τις καλλιέργειές μας και τον χειμώνα δεν είχαμε σοδειές. Δεν υπήρχε διαμάχη με έναν μόνο βοσκό, το πρόβλημα αφορούσε πολλούς. Ο Αλέκος ήταν από τους πρωτεργάτες αυτής της προσπάθειας και αγωνιζόταν, μαζί με κάποιους από εμάς, να προστατεύσει τόσο τη δική του περιουσία όσο και των συγχωριανών του. Εξαιτίας αυτού, η κατάσταση ήταν ιδιαίτερα τεταμένη…»

Η ίδια δεν έκρυψε την αγανάκτησή της για τη στάση των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών, οι οποίες άφηναν τους κατοίκους απροστάτευτους: «Το γεγονός ότι το ίδιο το Δασαρχείο μάς έλεγε πως δεν θα έρθει να κάνει έλεγχο, επειδή “δεν είναι δική του αρμοδιότητα”, και ότι “αυτά συμβαίνουν”, πραγματικά με ξεπερνά. Δεν υπάρχει χωριανός που να μην έχει κάνει έστω ένα παράπονο για αυτή την κατάσταση.

Γνωρίζω πως ο Αλέκος είχε έρθει σε έντονες αντιπαραθέσεις με βοσκούς, επειδή δεν σέβονταν τις περιουσίες μας. Είχαν συγκεντρωθεί ακόμη και υπογραφές για να απομακρυνθούν κάποιοι από αυτούς. Έφυγαν για ένα διάστημα, όμως επέστρεψαν ξανά. Οι εντάσεις συνεχίστηκαν και δυστυχώς αυτή η ιστορία κρατά εδώ και πολλά χρόνια. Αν συνέβη κάτι πάνω σε καβγά ή εν βρασμώ ψυχής, όποιος εμπλέκεται θα έπρεπε να είχε πάει στις Αρχές και να πει τι ακριβώς έγινε. Να πει “αντέδρασα, δεν άντεξα, αλλά δεν φανταζόμουν ότι θα είχε αυτή την κατάληξη”. Στην περιοχή έρχονται συχνά και άτομα από γειτονικά χωριά και γι’ αυτό δεν θέλω να στοχοποιήσω κανέναν».

Σε μεταγενέστερη επικοινωνία της, η κυρία Παπαδάκη υπενθύμισε μια δραματική εξομολόγηση του θύματος: «Θυμήθηκα κάτι που μου είχε πει ο Αλέκος, όταν είχαμε μιλήσει στα τέλη Ιανουαρίου. Μου έλεγε ότι δεν τους είχαν αφήσει ούτε ελιά για ελιά. Δεν ξέρω ποιος το έκανε ούτε για ποιο λόγο, αλλά εγώ του είπα πως έβλεπα παντού ζώα μέσα στα χωράφια με τις ελιές. Τότε μου εξήγησε ότι είχε κουραστεί πάρα πολύ, γιατί βρισκόταν συνεχώς σε αντιπαραθέσεις με βοσκούς και δεν είχε καμία στήριξη ούτε από τη Δασονομία ούτε από την Αστυνομία. “Μας έχουν αφήσει μόνους και τσακώνομαι με όλους”, μου είχε πει χαρακτηριστικά».

«Έστειλα emails παντού» – Οι κινήσεις της οικογένειας και το καρτέρι του θανάτου

Η οικογένεια του κοινοτάρχη, βλέποντας τις σκιές γύρω από το υποτιθέμενο τροχαίο, κινήθηκε άμεσα για να αναγκάσει τις αρχές να ερευνήσουν την υπόθεση ως δολοφονία. Ο γαμπρός του θύματος, Μανώλης Προβιδάκης, εξήγησε στην κάμερα τις ενέργειές του: «Έστειλα σειρά από emails, ώστε όλα όσα καταγγέλλω να υπάρχουν και επίσημα καταγεγραμμένα. Τα απέστειλα στην Αστυνομική Διεύθυνση Χανίων, στην Εισαγγελία, στο Αστυνομικό Τμήμα Φαιστού και στην Αστυνομική Διεύθυνση Ηρακλείου. Δεν γνωρίζω αν ήταν αυτή η κίνηση που οδήγησε στο να αντιμετωπιστεί πιο σοβαρά η υπόθεση και να αναλάβει τελικά η Ασφάλεια Ηρακλείου.

Η οικογένεια, πάντως, ένιωσε ανακούφιση, γιατί πρόκειται για ιδιαίτερα έμπειρους αξιωματικούς της Κρήτης. Ο Αλέξανδρος ήταν εν ενεργεία πρόεδρος του χωριού. Ένας άνθρωπος αγαπητός, που είχε καλές σχέσεις με όλους και πάντα βοηθούσε όπου μπορούσε. Ολόκληρο το χωριό πενθεί για τον χαμό του και αυτό που συνέβη είναι βαθιά άδικο. Αν επρόκειτο για κάποιον άνθρωπο της νύχτας ή κάποιον με βαρύ παρελθόν, ίσως κάποιοι να έβλεπαν διαφορετικά την υπόθεση. Όμως ο Αλέξανδρος δεν ήταν τέτοιος άνθρωπος. Είχε κάποιες προστριβές με κτηνοτρόφους της περιοχής, αλλά τέτοια ζητήματα υπάρχουν γενικότερα στη Μεσαρά και τα αντιμετωπίζουν πολλοί πρόεδροι χωριών. Μου είχε αναφέρει ορισμένα περιστατικά, τα οποία έχω ήδη καταθέσει στην αστυνομία, χωρίς όμως να πρόκειται για κάποια ξεκάθαρη ή άμεση απειλή».

Ο κ. Προβιδάκης στάθηκε ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ο 49χρονος κατάφερε να επιστρέψει στο σπίτι του βαριά τραυματισμένος, χωρίς ωστόσο να προλάβει να κατονομάσει τον δράστη: «Αυτό που μου προκαλεί τεράστια εντύπωση είναι το πώς, με τόσο σοβαρά κατάγματα, κατάφερε να σηκωθεί και να επιστρέψει στο σπίτι του - έστω κι αν η απόσταση ήταν μόλις ενάμιση λεπτό. Γιατροί με τους οποίους μίλησα μου εξήγησαν ότι ένας άνθρωπος μπορεί να διατηρήσει τις αισθήσεις του ακόμη και για μισή ώρα, μέχρι να επεκταθεί το αιμάτωμα και να καταρρεύσει. Όταν έφτασε στο σπίτι, κάθισε στον καναπέ και έλεγε στη σύζυγό του ότι πονούσε πολύ το κεφάλι του. Της ζήτησε να καλέσει τον φίλο του, τον Σπύρο, για να του μιλήσει για όσα συνέβησαν - κάτι που δεν θα έκανε τυχαία. Τον γνώριζα από παιδί, μεγαλώσαμε μαζί, και είμαι βέβαιος πως δεν θα έλεγε ποτέ μπροστά στη γυναίκα και το παιδί του ότι τον είχαν χτυπήσει. Δυστυχώς, μέχρι να φτάσει ο Σπύρος, είχε ήδη χάσει τις αισθήσεις του. Αν είχε πέσει απλώς με το μηχανάκι, θα το είχε πει αμέσως. Το γεγονός ότι δεν αποκάλυψε τι είχε συμβεί λέει πολλά…»