Δ. Φλυτζανής: «Δεν στελεχώνεις τα νοσοκομεία με χαρακτηρισμούς και επιδόματα-μπαλώματα, αλλά με αξιοπρεπείς μισθούς και μόνιμο προσωπικό»

Ο πρόεδρος της Ένωσης Εργαζομένων Βενιζελείου Δημήτρης Φλυτζανής ασκεί δριμεία κριτική στην σημερινή επίσκεψη του υπουργού Υγείας στο Γενικό Νοσοκομείο Χανίων, χαρακτηρίζοντάς την ως επικοινωνιακό τέχνασμα που απέχει από τα πραγματικά προβλήματα του ιδρύματος

Η παρέμβασή του αναδεικνύει την ανάγκη για άμεση στελέχωση και ουσιαστική ενίσχυση της δημόσιας υγείας, καλώντας την πολιτική ηγεσία να εγκαταλείψει τις υποσχέσεις λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «δεν στελεχώνεις τα νοσοκομεία με χαρακτηρισμούς, επιδόματα-μπαλώματα και τοπικές χορηγίες. Τα στελεχώνεις με αξιοπρεπείς μισθούς, μόνιμο προσωπικό και δημόσια χρηματοδότηση!».

Αναλυτικά η

Δεν στελεχώνεις τα νοσοκομεία με χαρακτηρισμούς, επιδόματα-μπαλώματα και τοπικές χορηγίες. Τα στελεχώνεις με αξιοπρεπείς μισθούς, μόνιμο προσωπικό και δημόσια χρηματοδότηση!

Η σημερινή επίσκεψη του Υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη στο Νοσοκομείο Χανίων ανέδειξε, για ακόμη μία φορά, τη μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις κυβερνητικές εξαγγελίες και την πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά εργαζόμενοι και ασθενείς στα δημόσια νοσοκομεία.

Η ένταξη του Νοσοκομείου Χανίων στις άγονες και προβληματικές περιοχές Α΄ κατηγορίας, με τη σημερινή δημοσίευση του σχετικού ΦΕΚ, είναι μια θετική εξέλιξη ως προς την αναγνώριση των ιδιαίτερων δυσκολιών στελέχωσης. Δεν αποτελεί όμως λύση στο πρόβλημα. Και σίγουρα δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως απάντηση σε μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί από χρόνια υποχρηματοδότησης, υποστελέχωσης και μισθολογικής απαξίωσης των υγειονομικών.

Ας δούμε την πραγματικότητα που καταγράφεται στο ίδιο το Νοσοκομείο Χανίων. Σε 197 οργανικές θέσεις ιατρών υπηρετούν μόλις 128, ενώ στη Νοσηλευτική Υπηρεσία είναι κενές 94 θέσεις. Οι δύο Παθολογικές Κλινικές λειτουργούν με τέσσερις ειδικευμένους γιατρούς, έναντι δώδεκα το 2019. Στα ΤΕΠ υπηρετούν δύο μόνιμοι γιατροί σε οκτώ οργανικές θέσεις, τα χειρουργεία περιορίζονται σε δύο έως τρεις αίθουσες ημερησίως και η νέα πτέρυγα της ΜΕΘ παραμένει κλειστή λόγω έλλειψης νοσηλευτών.

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και δεν αλλάζει με επικοινωνιακές επισκέψεις.

Ο χαρακτηρισμός «Άγονο Α΄» συνοδεύεται από οικονομικά κίνητρα 300 ευρώ μηνιαίως για τους ειδικευμένους γιατρούς του ΕΣΥ, ενώ για συγκεκριμένες ειδικότητες, όπως Παθολόγους και Αναισθησιολόγους, προβλέπεται επιπλέον κίνητρο 300 ευρώ. Συνολικά, δηλαδή, 600 ευρώ για τις συγκεκριμένες ειδικότητες.

Αλλά ας αναρωτηθούμε: Αυτό αρκεί για να προσελκύσει και κυρίως να κρατήσει έναν γιατρό στα Χανιά; Αρκεί όταν το κόστος στέγασης είναι δυσβάσταχτο, όταν οι συνθήκες εργασίας είναι εξαντλητικές και όταν οι βασικές αποδοχές δεν ανταποκρίνονται στην ευθύνη και την προσφορά του;

Και τι γίνεται με τους νοσηλευτές, τους τεχνολόγους, τους εργαστηριακούς, τους διοικητικούς, τους τεχνικούς και όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους που είναι απολύτως απαραίτητοι για τη λειτουργία ενός νοσοκομείου;

Μήπως οι ανάγκες τους είναι λιγότερο σημαντικές;

Το παράδειγμα του Λασιθίου, όπου η ένταξη στην Α΄ κατηγορία δεν εξασφάλισε από μόνη της την αναγκαία στελέχωση, θα έπρεπε να έχει ήδη αποτελέσει μάθημα. Οι χαρακτηρισμοί και τα επιδόματα δεν υποκαθιστούν μια ολοκληρωμένη πολιτική για το ανθρώπινο δυναμικό του ΕΣΥ.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ζητείται τώρα να βάλουν πλάτη οι δήμοι, η Περιφέρεια και οι τοπικοί φορείς, ακόμη και οι ξενοδόχοι, για να εξασφαλιστούν πρόσθετα κίνητρα και στέγαση στους υγειονομικούς!

Ασφαλώς, κάθε πρωτοβουλία για την εξασφάλιση αξιοπρεπούς στέγασης είναι ευπρόσδεκτη. Όμως, άλλο η συνδρομή της τοπικής αυτοδιοίκησης και άλλο η μεταφορά της κρατικής ευθύνης στις πλάτες της.

Δεν μπορεί η στελέχωση ενός δημόσιου νοσοκομείου να εξαρτάται από την οικονομική δυνατότητα του κάθε δήμου, την καλή θέληση της Περιφέρειας ή τις χορηγίες των επιχειρηματιών του τουρισμού.

Η δημόσια Υγεία είναι υποχρέωση του κράτους. Δεν είναι υπόθεση φιλανθρωπίας, χορηγιών και τοπικών εράνων!

Υπάρχει, όμως, και μια ακόμη διάσταση που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η κυβέρνηση επικαλείται διαρκώς δημοσιονομικούς περιορισμούς όταν πρόκειται για τις ανάγκες των νοσοκομείων. Όταν όμως πρόκειται για εξοπλιστικά προγράμματα και πολεμικές δαπάνες, δισεκατομμύρια ευρώ δεσμεύονται και διατίθενται, ενώ παράλληλα διευρύνονται οι δυνατότητες χρηματοδότησης της πολεμικής οικονομίας.

Την ίδια στιγμή, μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και ιδιωτικά συμφέροντα βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για την επέκταση της δραστηριότητάς τους στον χώρο της Υγείας. Τα απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία, οι εργολαβίες, η διεύρυνση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και η λειτουργία των δημόσιων δομών με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια διαμορφώνουν ένα διαφορετικό μοντέλο για το ΕΣΥ.

Επομένως, το ερώτημα δεν είναι απλώς αν υπάρχουν χρήματα. Είναι ποιες ανάγκες ιεραρχούνται και ποιες πολιτικές επιλέγονται για την κατανομή των δημόσιων πόρων.

Γιατί να θεωρείται δημοσιονομικά ανέφικτος ο διπλασιασμός των μισθών των εργαζομένων στο ΕΣΥ, αλλά αυτονόητη η διάθεση τεράστιων ποσών για άλλες προτεραιότητες;

Και ας μην ισχυριστεί κανείς ότι μια γενναία μισθολογική αναβάθμιση είναι ανεφάρμοστη. Η Ρουμανία, αντιμετωπίζοντας σοβαρό πρόβλημα φυγής υγειονομικών, προχώρησε το 2018 σε θεαματικές αυξήσεις αποδοχών για γιατρούς και νοσηλευτές. Οι καθαρές αποδοχές των γιατρών αυξήθηκαν τότε κατά 131% έως 162%, ανάλογα με τη βαθμίδα. Η μισθολογική παρέμβαση δεν έλυσε όλα τα προβλήματα του συστήματος, αλλά απέδειξε ότι όταν υπάρχει πολιτική επιλογή, μπορούν να γίνουν ουσιαστικές ανατροπές.

Η δική μας θέση είναι ξεκάθαρη: Άμεσος διπλασιασμός των μισθών όλων των εργαζομένων στο ΕΣΥ! Γενναίες και μόνιμες αυξήσεις, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, ουσιαστικά κίνητρα για τις νησιωτικές και δυσπρόσιτες περιοχές, αξιοπρεπής στέγαση και πλήρης κρατική χρηματοδότηση.

Και κάτι ακόμη που αφορά ιδιαίτερα την Κρήτη.

Το νησί μας υποδέχεται εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο. Αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της χώρας, προσελκύει επενδύσεις και ανθρώπους που επιλέγουν να ζήσουν και να εργαστούν εδώ.

Ποια αναπτυξιακή προοπτική μπορεί να έχει ένας τόπος όταν δεν μπορεί να εξασφαλίσει στους κατοίκους του αξιοπρεπή και αξιόπιστη δημόσια περίθαλψη; Πώς θα επιλέξει μια οικογένεια να εγκατασταθεί στην Κρήτη, όταν γνωρίζει ότι σε μια δύσκολη στιγμή μπορεί να μη βρει διαθέσιμο γιατρό, νοσηλευτή ή κρεβάτι εντατικής θεραπείας; Πόσο ασφαλής μπορεί να αισθάνεται ένας επισκέπτης όταν το δημόσιο σύστημα Υγείας δυσκολεύεται να καλύψει ακόμη και τις καθημερινές ανάγκες;

Η δημόσια Υγεία δεν είναι αντίπαλος της ανάπτυξης. Είναι βασική προϋπόθεσή της. Είναι υποδομή εξίσου σημαντική με τα αεροδρόμια, τους δρόμους, τα λιμάνια και τις τουριστικές εγκαταστάσεις.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν αφορά μόνο το Νοσοκομείο Χανίων. Αφορά το Βενιζέλειο, το ΠΑΓΝΗ, τα νοσοκομεία Ρεθύμνου και Λασιθίου, τα Κέντρα Υγείας και συνολικά τη δυνατότητα των κατοίκων της Κρήτης να έχουν πρόσβαση σε δημόσιες, δωρεάν και ποιοτικές υπηρεσίες Υγείας.

Δεν μπορεί η Κρήτη να αποτελεί τουριστικό προϊόν διεθνούς εμβέλειας και ταυτόχρονα να αφήνει τα νοσοκομεία της να λειτουργούν στα όρια των αντοχών τους.

Οι εργαζόμενοι δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς από τη δουλειά τους και να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους χωρίς να εξαντλούνται. Οι ασθενείς δεν ζητούν χάρη. Απαιτούν το δικαίωμα στην περίθαλψη.

Αυτό που χρειάζεται το ΕΣΥ δεν είναι άλλες επικοινωνιακές επισκέψεις, ούτε διαρκείς υποσχέσεις για μελλοντικές προκηρύξεις που επαναλαμβάνονται χωρίς να αντιμετωπίζεται η ρίζα του προβλήματος.

Χρειάζεται αλλαγή προτεραιοτήτων. Χρειάζεται ένα ισχυρό, αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας, με επαρκή κρατική χρηματοδότηση, σύγχρονες υποδομές και προσωπικό που αμείβεται και εργάζεται με αξιοπρέπεια.

Η Υγεία είναι κοινωνικό αγαθό, όχι εμπόρευμα.

Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας!