Γιώργος Αντωνακάκης: Μια όμορφη ιστορία που δείχνει πως η ηλικία είναι ένας αριθμός (φωτο +βίντεο)

Εκφράσεις όπως «ποτέ δεν είναι αργά» ή «η ηλικία δεν παίζει σημασία» λέγονται αρκετά στην καθημερινότητά μας, ωστόσο ελάχιστοι είναι εκείνοι που καταλαβαίνουν την ακριβή έννοια αυτών των λέξεων. Ο Γιώργος Αντωνακάκης αποδεικνύει εμπράκτως πως… ποτέ δεν είναι αργά.

Συνταξιούχος ψυκτικός με σημαντικό πρόβλημα υγείας, ο κ. Αντωνακάκης μιλάει στο newshub.gr για την ενασχόληση του με τη μουσική και πως έφτασε στο σημείο να καταφέρνει να δημιουργεί τραγούδια αλλά και να διηγείται τη ζωή του μέσα από τη μουσική.

Σε μια εκ βαθέων συνέντευξη μας μιλάει για το πως βρέθηκε το τραγούδι στην καθημερινότητά του, αλλά και ποια ήταν η πορεία μέχρι να ανακαλύψει αυτό το ταλέντο μετά τα πενήντα του χρόνια

Τα πρώτα χρόνια

Ο Γιώργος Αντωνακάκης, ο οποίος γεννήθηκε στη Μεγάλη Βρύση, λάτρευε από μικρός τη μουσική, ωστόσο όταν τόλμησε να ζητήσει ο ίδιος μια λύρα από τον πατέρα του, του ‘’κόπηκαν’’ τα φτερά.

«Γεννήθηκα στη Μεγάλη Βρύση και είμαι ο Βενιαμίν σε μια οικογένεια οκτώ παιδιών. Με το τραγούδι δεν είχα κάποια επαφή, πέρα από ότι ήμουν λάτρης του φυσικά. Μια φορά μάλιστα ζήτησα από τον πατέρα μου μια λύρα, όταν ήμουν στο δημοτικό ακόμη, με την απάντησή του να είναι αφοπλιστική μιας και μου είπε απαξιωτικά: ‘’Λυράρη θα σε κάνω;’’. Όπως είναι λογικό μετά από μια τέτοια απάντηση δε θέλησα να ασχοληθώ ξανά. Έφυγα για Αθήνα, εργαζόμουν ο ψυκτικός και ασχολούμουν τόσο με τη δουλειά μου που δεν είχα χρόνο για τη μουσική.  Μάλιστα στη συνέχεια που έκανα και οικογένεια με την πρώην γυναίκα μου, δε μου περνούσε καν από το μυαλό να ασχοληθώ με το τραγούδι», τα λόγια του κου Αντωνακάκη στο newshub.gr.

Το πρόβλημα υγείας

Στη συνέχεια της κουβέντας μας ο Γιώργος Αντωνακάκης μιλάει για το πρόβλημα της υγείας του εμφανίστηκε δυστυχώς δύο φορές, φέρνοντας τα πάνω-κάτω στη ζωή του.

«Το πρόβλημα υγείας μου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1986. Ήταν ένα πρόβλημα του εγκεφάλου μου και αναγκάστηκα να μεταφερθώ στη Μόσχα ώστε να κάνω εγχείρηση. Ευτυχώς τα πράγματα πήγαν καλά και στη διάρκεια της ανάρρωσής μου γνώρισα και τη γυναίκα, με την οποία ωστόσο δεν είμαι μέχρι σήμερα μαζί. Ήρθε η αγαπημένη μου κόρη, οπότε τα πράγματα είχαν πάρει μια καλή τροπή. Ωστόσο το πρόβλημα στον εγκέφαλο εμφανίστηκε ξανά το 2015, πήγα ξανά στη Μόσχα και έκτοτε η ζωή μου είναι εντελώς διαφορετική», τονίζει ο κ. Αντωνακάκης, ο οποίος από το 2015 και μετά θα επιστρέψει στην Κρήτη και το τραγούδι θα είναι αυτό που θα του αλλάξει την καθημερινότητα.

Η επαφή με τη μουσική

Δεν είναι λίγες οι φορές που η ζωή παίζει τα πιο περίεργα παιχνίδια, με την περίπτωση του Γιώργου Αντωνακάκη να είναι μια από αυτή. Με την κάθοδό του στην Κρήτη έρχεται η επαφή με τη μουσική, όπως μας εξιστορεί ο ίδιος.

«Όταν επέστρεψα, το 2016, στην Κρήτη και ήμουν στο χωριό μου, ο αδερφός μου πρότεινε να πάω ως ψάλτης στην εκκλησία του χωριού για να βοηθήσω την εκκλησία, ενώ μου είπε πως μπορώ να τα καταφέρω αφού έχω καλή φωνή. Στη συνέχεια ξεκίνησα Βυζαντινή μουσική για τέσσερα χρόνια και συμμετείχα και σε μια χορωδία. Αργότερα βρέθηκα στον Άγιο Μηνά, όπου είχα Δάσκαλο τον Γιώργο Πλαϊτη κι η ζωή τα έφερε να βρεθώ στη χορωδία της Περιφέρειας, αφού πέρασα τις σχετικές εξετάσεις από τη Λένα Χατζηγεωργίου. Άρχισα παράλληλα να κάνω μαθήματα φωνητικής με την ίδια. Αναμφίβολα η κα Χατζηγεωργίου είναι εξαιρετική στο έργο της και με έχει βοηθήσει σε κομβικό βαθμό, ενώ είναι και δασκάλα μου στο Έντεχνο Ωδείο. στο τραγούδι. Πάντως δεν είχα ποτέ στο μυαλό μου να γράψω μουσική. Η πρώτη επαφή ας το πούμε έτσι ήταν μέσω μαντινάδων, όπου πρέπει να είχα γράψει έξι με επτά τετράδια».

Το πρώτο τραγούδι και το «Καινούριο Ταξίδι»

Σίγουρα η μεγάλη ικανοποίηση αλλά και αγωνία για έναν καλλιτέχνη είναι η στιγμή που βγαίνει στη δημοσιότητα ένα τραγούδι, ένα δημιούργημά του. Αυτό υπογραμμίζει ο κ. Αντωνακάκης ο οποίος βρέθηκε στο σημείο να δημιουργεί όμορφα τραγούδια, με τα βιώματά του να έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο ως προς αυτό. Μάλιστα το τραγούδι με τίτλο: «Καινούριο Ταξίδι» ήταν το πρώτο που δόθηκε στη δημοσιότητα.

Αναλυτικά τι αναφέρει.

«Είχα τρομερή αγωνία όταν βγήκε το πρώτο μου τραγούδι, ωστόσο η χαρά που πήρα μόλις βγήκε στη δημοσιότητα ήταν μοναδική. Ακόμη πιο όμορφο ήταν το γεγονός πως άκουσα και θετικά σχόλια στην αρχή, ωστόσο αυτό που με ενδιέφερε ήταν να ακούσω τα αρνητικά και να προσπαθήσω να βελτιωθώ μέσα από την σκληρή μου δουλειά. Η μουσική που γράφω είναι κατά κύριο λόγο βιωματική. Νιώθω ξεχωριστά που μπορώ να αποτυπώσω σε νότες συναισθήματα και σκέψεις μου, ήταν κάτι που δεν ήξερα ότι μπορούσα να καταφέρω. Τα περισσότερα τραγούδια μου δεν είναι χαρούμενα γιατί πολύ απλά δε νιώθω έτσι. Δεν είναι η χαρούμενη μουσική κάτι που μπορεί να με εκφράσει, δεν αισθάνομαι έτσι. Από εκεί και πέρα, για να το συνδέσω και με τη κουβέντα που είχαμε προηγουμένως, μπορεί αν είχα ξεκινήσει τη μουσική από μικρός να ήμουν ένας καλός μουσικός, ωστόσο πιθανότατα θα είχα άλλα βιώματα και ίσως να μην έγραφα ποτέ κάποιο τραγούδι».

Το μέλλον και το μήνυμα

Στο τέλος της κουβέντας μας αναφερθήκαμε στο μέλλον και το τι ετοιμάζει ο κ. Αντωνακάκης, ενώ ο ίδιος στέλνει το δικό του μήνυμα σε όσους ονειρεύονται.

«Θέλω να προσθέσω πως ο ανιψιός μου, ο Ηλίας Βαμβακούσης, είναι ένας άνθρωπος που με έχει βοηθήσει αρκετά, μιας και πάντα ακούω με προσοχή τις παρατηρήσεις του. Το ίδιο γίνεται φυσικά και με τη μαέστρο μας, την κα Λένα Χατζηγεωργίου, με την οποία θα συνεχίσω τη συνεργασία μου στην Περιφέρεια, αφού νιώθω ότι κερδίζω πολλά πράγματα μέσα από αυτή. Επίσης κάνω μαθήματα μαντολίνου με τον Μιχάλη Χαρκιολάκη, τα οποία με βοηθούν να πατάω στις νότες και σίγουρα είναι κάτι που με βοηθάει να κερδίζω πράγματα. Το επόμενο διάστημα να βγει ένα τραγούδι μου με τίτλο «Ταξίδι με τρένο» και το οποίο αναμένω με ανυπομονησία μιας και είναι ιδιαίτερα ξεχωριστό για μένα. Τέλος αυτό που θέλω να τονίσω είναι πως θεωρώ σημαντικό να κάνουμε πράγματα που μας γεμίζουν και αυτό που θέλω να πω μέσα από την καρδιά μου είναι οι άνθρωποι να συνεχίζουν να ονειρεύονται και να είναι αισιόδοξοι ανεξάρτητα από την ηλικία που βρίσκονται», τα όσα μας είπε ο Γιώργος Αντωνακάκης.