Ηράκλειο: Η Ανθούλα Δούπη που βλέπει με τα μάτια της ψυχής της, έστειλε μήνυμα για τη βία κατα των γυναικών με ένα πρωτότυπο τρόπο (Βίντεο)

Στην εκδήλωση "Unique Women-Women Fashion Speech", που διοργανώθηκε από το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου «Καλλιπάτειρα» με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, μια γυναίκα γέμισε την πασαρέλα με αυτοπεποίθηση και θάρρος και με κάθε της βήμα, εκτός από τα όμορφα κοσμήματα που φορούσε, ανέδειξε τη σημασία της συμπερίληψης σε κάθε χώρο.

Ο λόγος για την Ανθούλα Δούπη, η οποία είναι τυφλή και η συμμετοχή της στην εκδήλωση υπογράμμισε την σημασία της ισότιμης παρουσίας και εκπροσώπησης και ιδιαίτερα σε μια ημέρα αφιερωμένη στον αγώνα κατά της βίας.

Όπως είπε μιλώντας στο newshub.gr η κα Δούπη, αποδέχθηκε με χαρά την πρόταση της κυρίας Αμαλίας Ζαργιανάκη, ιδιοκτήτριας κοσμηματοπωλείου στη μικρή Έβανς, να συμμετέχει στην εκδήλωση και να βγει μπροστά, παρακινώντας κι άλλους να ακολουθήσουν.

«Επειδή τώρα τελευταία έχει πολύ-φορεθεί η ενσυναίσθηση και η προσβασιμότητα, είναι δύο λέξεις που όλοι τις λένε και κανείς δεν τις εννοεί. Αυτή η γυναίκα όμως το εννοούσε. Οπότε θεώρησα ότι έπρεπε να βγω πάλι μπροστά για να ακολουθήσουν κι άλλοι».

Η συμμετοχή της κας Δούπη στην πασαρέλα θυμίζει ότι η ενσυναίσθηση και η αποδοχή μπορούν να χτίσουν μια κοινωνία πιο δίκαιη για όλους, με ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

«Η Αμαλία με πήρε από το χέρι, μου έκανε δύο-τρείς φορές τον γύρο της πασαρέλας για να μπορέσω να την μάθω μόνη μου και το έκανα μόνη μου. Εκτός από το ότι το έκανα μόνη μου ο πρώτος χαιρετισμός που έκανα ήταν στη νοηματική, γιατί μπορεί να είμαι τυφλή αλλά πρέπει να ασχολούμαστε με όλες τις αναπηρίες, όχι μόνο με την δικιά μας». 

Η βία απέναντι στα άτομα αναπηρία είναι καθημερινό φαινόμενο

Τα άτομα με αναπηρία αντιμετωπίζουν καθημερινά φαινόμενα βίας, με διαφορετικές ή πρόσθετες μορφές, σύμφωνα με την κυρία Δούπη. Όπως αναφέρει, η συχνότερη μορφή βίας που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά της αφορά την έλλειψη πρόσβασης και την αδυναμία να κινείται ελεύθερα στο Ηράκλειο.

«Εγώ επειδή κυκλοφορώ μόνη μου, η μεγαλύτερη βία που αντιμετωπίζω είναι ότι δεν με αφήνουν να έχω πρόσβαση. Στις οδεύσεις τυφλών είναι παρκαρισμένα αυτοκίνητα και δεν το καταλαβαίνει κανένας ή μπορεί να περπατάω στην όδευση και να έρχονται από απέναντί μου άνθρωποι οι οποίοι να πέφτουν πάνω μου και να μου λένε και “πρόσεχε”. Η βία είναι στην καθημερινότητα της αναπηρίας, με άλλους τρόπους μεν, αλλά υπάρχει».

Ερωτηθείσα για το τι σημαίνει για εκείνη ενσυναίσθηση στην πράξη, όχι ως θεωρία, αλλά ως καθημερινή στάση απέναντι στα άτομα με αναπηρία η κα Δούπη ανέφερε: «Να μπορώ να βγαίνω από το σπίτι μου, να πηγαίνω όπου θέλω. Να έχω πρόσβαση, να μην βρίσκω εμπόδια και να μπορώ να ζω ως άνθρωπος. Όχι να πρέπει καθημερινά να βγαίνω από το σπίτι και να μην ξέρω αν θα γυρίσω πίσω».

H αναπηρία δεν αποτελεί εμπόδιο για να εκπληρώσει κάποιος τα όνειρά του και όπως αναφέρει η κα Δούπη,«είμαστε τόσοι πολλοί οι ανάπηροι στο Ηράκλειο και γενικότερα στην Ελλάδα, που ο ένας μπορεί να βοηθάει τον άλλο. Να τολμούν και να διεκδικούν τον χώρο τους και να μην φοβούνται τίποτα και κανέναν, δεν υπάρχει κάτι που να μην μπορούμε να κάνουμε, αρκεί να το θέλουμε. Άμα θέλεις να κάνεις κάτι θα βρεις τον τρόπο».

«Το Ηράκλειο μας έχει ξεχάσει»

Η Ανθούλα Δούπη ζει στο Ηράκλειο εδώ και 9 χρόνια και ένας από τους λόγους που μετακόμισε μαζί με τον γιό της από τον τόπο καταγωγής της, τα Γιάννενα, ήταν η προσβασιμότητα που πίστευε ότι θα έχει η πόλη.

«Εξαιτίας του τουρισμού θεωρούσα ότι η προσβασιμότητα και τα μυαλά γενικότερα θα είναι πιο ανοιχτά. Στον πρώτο χρόνο διαψεύστηκα», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η πραγματικότητα όμως ήταν διαφορετική και πολύ δύσκολη.

«Οι οδεύσεις είναι γεμάτες σκουπίδια και το μπαστούνι μου μονίμως στουμπώνει και δεν μπορεί να προχωρήσει πάνω στην όδευση. Και πρέπει να σηκώσω το μπαστούνι, να το χτυπήσω για να φύγουν τα σκουπίδια και να ξαναμπώ στην όδευση», ανέφερε.

Όπως μας είπε, ο γιός της που έχει μειωμένη όραση δεν μπορεί να κυκλοφορήσει στο Ηράκλειο, εξαιτίας του ελλιπούς φωτισμού. «Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, όπως η κυρία Αντωνακάκη από τις “ Καλλιπάτειρες” ή η Αμαλία που κάνουν δράσεις γιατί εννοούν αυτό που λένε, ενώ οι Δημοτικές Αρχές, οι Περιφέρειες και γενικότερα οι αρμόδιοι χρησιμοποιούν συνεχώς τις λέξεις ενσυναίσθηση και προσβασιμότητα και δεν κάνουν τίποτα», τονίζει χαρακτηριστικά.

Κάθε Σάββατο συγκεντρώνεται μια ομάδα ατόμων με αναπηρία και πίνουν καφέ και όπως αποκάλυψε η κυρία Δούπη μια μητέρα που μεταφέρει τον γιό της στην καφετέρια, εδώ και έξι μήνες δεν έχει καταφέρει να βρει θέση σε αναπηρικό πάρκινγκ.

Μάλιστα, η τροχαία δεν απαντά στις τηλεφωνικές κλήσεις, ενώ στην προσπάθεια να καλέσουν την Αστυνομία βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα μακροσκελές μαγνητοφωνημένο μήνυμα το οποίο πρέπει να ακούσουν και στο τέλος δεν εξυπηρετούνται.