Ηράκλειο: Με μαντινάδες αποχαιρέτησαν τον Γιάννη Ρομπογιαννάκη- Ανείπωτος ο πόνος... (φωτογραφίες)

Βαρύς ο θρήνος, σήμερα μεσημέρι στον Ιερό Ναό του Αγίου Ιωάννη Χωστού, στο Ηράκλειο, όπου η σύζυγος, η μάνα, οι στενοί συγγενείς και οι φίλοι, ανάμεσα τους και πολλοί Κρητικοί καλλιτέχνες, του Γιάννη Ρομπογιαννάκη από το Ζαρό, αποχαιρέτησαν, σε κλίμα σπαραγμού, τον 43χρονο Μουσικό που έφυγε αιφνίδια από τη ζωή την Παρασκευή.

«Ράγισαν καρδιές» στο θρήνο των συγγενών, της μάνας, της γιαγιάς και των πεθερικών του Γιάννη, με την σύζυγο του καθισμένη δίπλα στη σωρό του να του χαϊδεύει συνεχώς τα χέρια και το πρόσωπο, σιγοψιθυρίζοντας του λόγια αγάπης και σπαραγμού, όπως αναφέρει το apopsilive.gr από όπου και οι φωτογραφίες.

Πολλοί ήταν και οι συγχωριανοί του από το Ζαρό που έδωσαν το παρών. Το «πελώριο γιατί» στα χείλη όλων δεν μπορεί να απαντηθεί, το πλήθος από τις μαντινάδες, ωστόσο, που πλημμύρισαν το διαδίκτυο αλλά και ακούστηκαν στο «τελευταίο αντίο» στο Νέο Κοιμητήριο Ηρακλείου, όπου θα αναπαύεται πλέον ο ταλαντούχος και δημιουργικός καλλιτέχνης της κρητικής παράδοσης, δείχνει πόσο αγαπητός ήταν σε όσους είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν και μιλούν για έναν υπερευαίσθητο άνθρωπο. Ο Γιάννης εκτός από μουσικός ήταν και κατασκευαστής παραδοσιακών οργάνων, ενώ μεγάλη ήταν η συμβολή του στην ανάδειξη της ασκομαντούρας, δίνοντας της την αξία που της πρέπει στην κρητική μουσική του σήμερα.

Τα λόγια, αυτές τις δυσβάσταχτες ώρες  είναι περιττά και μόνο «δύναμη και κουράγιο» μπορεί να ευχηθεί κανείς για τη σύζυγο του Γιάννη, Μαρία Καράτζη-Ρομπογιαννάκη που πρέπει να σταθεί στήριγμα στα δύο, πολύ μικρά, αγόρια της, τη μητέρα του Γιάννη,  Μάρθα χήρα Γεωργίου Ρομπογιαννάκη, τα πεθερικά του Αντώνη και Σοφία Καράτζη, τη γιαγιά του Ελευθερία χήρα Ελευθερίου Νταβιγλάκη και όλους τους στενούς συγγενείς.

Υπενθυμίζεται ότι από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστός ο θάνατος του καλλιτέχνη, όλο ο κόσμος της Μουσικής της Κρήτης βυθίστηκε στο πένθος, καθως ο εκλιπών ήταν ιδιαίτερα αγαπητός (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ)

Έτσι αποχαιρέτησαν οι φίλοι και ο καλλιτεχνικός χώρος τον Γιάννη, όπως αναφέρει το Ύβας Blog Room

Όλη η Κρήτη δάκρυα
πένθιμα έχει χύσει,
κι είναι η λίμνη του Ζαρού
γοργό να ξεχειλίσει! (Εμμανουηλ Παπαδακης)

Για δες ένα συγκρότημα
που έφτιαξε ο Άδης
γι’ασκομαντουρα κάλεσε
να παίξει ο ΡΟΜΠΟΓΙΑΝΝΗΣ….

Ποτές μου δε περίμενα
νεκροί να τραγουδουνε ΡΟΜΠΟΓΙΑΝΝΟΣ
κατέβηκε αντάμα να γλεντουνε….
(Κωστης Ρομπογιαννακης)

Ξύπνησε Γιάννη για να δεις
τον κόσμο που σε κλαίει,
κι η μουσική που έπαιζες
τί μοιρολόγια λέει.

Η μοίρα σου πού ήτονε
τη σκέψη να ‘μποδίσει
η τον αέρα να παντάτο
φως σου να μη σβήσει. (Αριστείδης Χαιρετης)

‘Γκάλιασε τη μαντούρα σου,
σαν τη καλή κοπέλα,
τρίψε τα, μαϊτζέβελα
στ’ ακόνι τα σκαρπέλα…

Άμε στου Άδη το τοπιό,
τσ’ αθρώπους να γλεντίσεις,
να κάμεις το μεράκι σου,
ντόγιες να πελεκίσεις… (Δημήτρης Μπετίνης)

Ποιός διάολος στην έβαλε…
στο νού σου την ιδέα…
πως είναι άσκημη η ζωή…
κι είναι στον Άδη ωραία…. (Πέτρος Κακεπάκης)

Ποια σκέψη τέλος έδωκε
Στην αναπνιά σου Γιάννη
Και τα γιατί μια θάλασσα
Τα βανει .. δε τα βάνει (Υβα Κουμαντάκη)

Καλο ταξίδι εκια που πας…
Στον άλλο κοσμο Γιάννη ….
Πως δε θα ξαναμσιξομε….
Ο νους μου δε το βανει….. (Αλέξανδρος Βαθιάνακης)

Καλοστρατια σου και μαζί
να πάρεις το θαμπιολι
και την ασκομπαντουρα σου
που αγαπούσαμε όλοι .. (Ελενη Σχοινα – Αλεξάκη)

Ίντα καημός, σου γκρέμισε
τση ζήσης τα θεμέλια,
κι έφυγες και δε σκέφτηκες
τα δυο σου τα κοπέλια. (Νικος Μανιουδάκης)

Όταν θα ‘ρθω θα σου κρατώ
χιλιάδες αναμνήσεις…
να δεις ότι δεν πρόλαβες
κ οτι ‘θελες να ζήσεις..! (Φανουρία Κουτεντακη)

Άθρωπος δεν τον ηκούσε
φαίνεται το καημό σου,
κι’ είναι μεγάλο το”ΓΙΑΤΙ???”
πα’φήνει ο χαμός σου. (Βασιλης Δραμουντανης)

Καλό ταξίδι μερακλή,
Σήμερο, με θιαμπόλι…
Στον κάτω κόσμο θα γλεντούν…
Οι μερακλήδες όλοι”….!!! (Χάρης Μωραΐτης)

Έφυγες.. Μα δεν σκέφτηκες…
Πόσο θα μας πληγώσεις…
γύρισε πίσω Γιάννη μας…
Χαρά να μας έδωσες (Μαρινα Προβιδάκη)

Πολλές φορές ο θάνατος,
τσ ‘αθρώπους ξεκουράζει…
μα είναι φορές απού χτυπά,
εκεια που δε ταιριάζει…!!! (Ρουλα Βογιατζη)

Η ασκομαντουρα σωπασε
και ηχο μπλιο δεν βγανει
γιατι πενθει τον μερακλη
απου την ειχε κανει …… (Νικος Βαθιανακης)

Αξέχαστα τα γλέντια σου
Θα μείνουν των ανθρωπω
Να παίζει η ασκομαντουρας σου
Να λέμε γεια σου Ρόμπο (Μανος Μακριδάκης)

Να’χε παραδεχτεί ο Θιός
σφάλμα πως εχει κάνει…
και να’ναι λεει ψεύτικος
ο μισεμός σου Γιάννη… (Μπαμπης Βιτώρος)

Δεν έτυχε να σμίξομε
δεν το ‘φερε ο χρόνος…
μα στην καρδιά με “τσίτωσε”
του μισεμού σου ο πόνος…. (Νικόλας Αλεφαντινος)

Η ασκομαντουρα σου… Εσωπασε,
δεν βγαζει μπλιο τζη ηχους….
Τα ζαλα χασαν το χορο
και τα τραγούδια στίχους.. (Μαρθα παρθενη)

Πολύ νωρίς το σκέφτηκες..
Ετσα μακρύ ταξίδι..
Σε τόπους που δε βγαίνει μπλιο
Μα ούτε και ήλιος δίδει… (Κατερινα Αερακη)