Λεοντόψαρο: Το ψάρι-εσβολέας που πλέον αλιεύεται και τρώγεται στην Κρήτη πιάνοντας τιμή μέχρι 14 ευρώ το κιλό

Συστηματικά πλέον αλιεύεται και πωλείται μαζί με άλλα ψάρια στην Κρήτη το περίφημο λεοντόψαρο.

Ανήκει στην ίδια οικογένεια με τις σκορπίνες και φέρει παρόμοιο δηλητήριο στα αγκάθια του. Ωστόσο παρότι αρχικά η παρουσία του στις ελληνικές θάλασσες τρομοκράτησε στην πραγματικότητα δεν ενέχει κινδύνους για τους λουόμενους αφού κρύβεται σε βράχια ενώ οι ειδικοί διαβεβαιώνουν πως το κρέας του όχι μόνο τρώγεται και είναι νόστιμο αλλά είναι και πολύ θρεπτικό με μπόλικες πρωτεϊνες και αραχιδονικό οξύ-Ω3 που θεωρείται ένα από τα πιο θρεπτικά λιπαρά οξέα.

Τακτικά πλέον το βλέπουμε στις λαϊκές αγορές και τα ιχθυοπωλεία του Ηρακλείου και μάλιστα ανήκει στα ψάρια που η τιμή του είναι τσιμπημένη.

Τις τελευταίες εβδομάδες  το συναντάμε στη λαική της Τρίτης σε τιμές από 10-14 ευρώ το κιλό με τους ανθρώπους που το πωλούν να διαβεβαιώνουν πως είναι νοστιμότατος μεζές.

Το ξενικό λεονταρόψαρο, Pterois miles όπως είναι η επίσημη ονομασία του, (λεοντόψαρο, devil firefish, common lionfish) πρωτοεμφανίστηκε στο Αιγαίο και συγκεκριμένα στη Ρόδο, το καλοκαίρι του 2015 και αργότερα αλιεύθηκε πρώτη φορά και στην Κρήτη.

Είναι  τροπικό ψάρι με καταγωγή από τον Ινδικό Ωκεανό, όπου φτάνει μέσω Ερυθράς Θάλασσας, στον Περσικό Κόλπο και τη Νότια Αφρική στα δυτικά μέχρι την Ινδονησία και τη Σουμάτρα, στα ανατολικά.

Τόσο το λεοντόψαρο όσο και άλλα ψάρια εισβολείς βρέθηκαν στις ελληνικές θάλασσες για μια σειρά από λόγους όπως η  η διαπλάτυνση της διώρυγας του Σουέζ, η μείωση της αλατότητας των Πικρών Λιμνών, η αύξηση της θερμοκρασίας των νερών της Μεσογείου, αλλά και ανθρωπογενείς δραστηριότητες.

Τόσο το λεοντόψαρο όσο και άλλα  χωροκατακτητικά ψάρια λειτουργούν ανταγωνιστικά ως προς τα αυτόχθονα είδη περιορίζοντας τον διαθέσιμο χώρο και την τροφή τους.

Έτσι η  εισβολή τους έχει αρνητικές επιπτώσεις στα οικοσυστήματα όπου μεταναστεύουν.

Βέβαια το λεοντόψαρο είχε την ατυχία να τρώγεται οπότε η αλίευση του ξεκίνησε σχετικά νωρίς από τη στιγμή που εμφανίστηκε στις θάλασσες μας, σε αντίθεση με το λαγοκέφαλο που δεν τρώγεται και περιμέναμε να αυξηθούν δραματικά οι πληθυσμοί του για να πάρουμε μέτρα.