Μω & Ρέω: Η πορεία του ηρακλειώτικου συγκροτήματος που ενώνει τη μουσική με την κοινωνική προσφορά!

Ένα ζωντανό και εμπνευστικό μουσικό σχήμα που, μέσα από τη συνεργασία και την αλληλεγγύη, προσφέρει στα μέλη του - μαθητές και όχι μόνο - την ευκαιρία να βιώσουν τη μουσική σε πιο επαγγελματικό επίπεδο, πρεσβεύοντας παράλληλα τον εθελοντισμό.

Ο λόγος για το μουσικό σχήμα «Μω & Ρέω», με έδρα το Ηράκλειο, το οποίο απαρτίζεται από ανθρώπους όλων των ηλικιών, που αγαπούν την μουσική με ανιδιοτέλεια. Για εκείνους, η πραγματική ανταμοιβή είναι η παρουσία και η στήριξη του κόσμου, τα συναισθήματα που βιώνουν, αλλά και η ίδια η αξία της προσφοράς μέσα από τον εθελοντισμό.

Παρά τις αλλαγές στα μέλη, η ιδέα παραμένει σταθερή και εξελίσσεται εδώ και δέκα χρόνια, γεμίζοντας όσους συμμετέχουν αλλά και όσους έχουν την ευκαιρία να τους ακούν με χαρά, ζεστασιά και αισιοδοξία.

Μηχανολόγος μηχανικός στο επάγγελμα, DJ και λάτρης της μουσικής, ο ένας εκ των δύο εμπνευστών και δημιουργών του συγκροτήματος αλλά και μέλος του, Γιάννης Δερμιτζάκης, παραχώρησε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο newshub.gr, μιλώντας για την προσωπική του πορεία, την ιδέα και τη δημιουργία του συγκροτήματος μαζί με τη συνάδελφό του Πόπη Παρασύρη, αλλά και για το κατά πόσο υπάρχει πρόσφορο έδαφος για τοπικά μουσικά σχήματα στην περιοχή μας.

Πότε και πώς ξεκίνησε η ενασχόλησή σας με τη μουσική;

-Όλη η ιστορία ξεκινά από όταν ήμουν πέντε χρονών, πριν από περίπου 38χρόνια, όταν οι γονείς μου μου έκαναν δώρο ένα μικρό πιανάκι. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Κοιμόμουν μαζί του, ενώ άλλα παιδιά στην ηλικία μου είχαν αρκουδάκι, εγώ είχα το πιανάκι μου. Οι γονείς μου με έγραψαν σε ένα ωδείο, πήρα τα πρώτα μαθήματα πιάνου και άρχισε το ταξίδι μου στη μουσική. Στην πορεία το πιάνο δεν μου έφτανε και σιγά σιγά ήρθε στην καθημερινότητά μου και η κιθάρα, τα τύμπανα, τα κρουστά, τα ντραμς. Ήθελα πολύ την κιθάρα. Την εποχή εκείνη ακούγαμε όλοι Παπακωνσταντίνου, συγκροτήματα όπως οι Doors, οι U2,  οι Pink Floyd. Εκεί η ηλεκτρική κιθάρα άρχισε να μπαίνει πολύ έντονα σαν μικρόβιο μέσα μου, μέχρι που κάποια στιγμή αγόρασα μια κιθάρα.

Πότε γεννήθηκε η ιδέα και πώς δημιουργήθηκε το συγκρότημά σας;

-Το συγκρότημα ξεκίνησε σαν ιδέα πριν από περίπου 12 χρόνια, εργαζόμενοι τότε σε ωδεία της πόλης του Ηρακλείου, με την συνάδελφο Πόπη Παρασύρη, θέλαμε να δώσουμε στα παιδιά την δυνατότητα να αισθανθούν ότι παίζουν κάπου πιο επαγγελματικά. Πέρα από την απλή συναυλία ενός ωδείου, που θα τους άκουγε κυρίως η οικογένειά τους. Οπότε στήσαμε ένα συγκρότημα το οποίο ήταν από λίγο πιο προχωρημένους μαθητές και δώσαμε βήμα σε μουσικές σκηνές και φεστιβάλ της πόλης του Ηρακλείου. Αυτό έπρεπε να γίνει με κάποιον τρόπο, ο οποίος θα ήταν αφιλόκερδής, γιατί θέλαμε να περάσουμε στα παιδιά ότι η μουσική δεν γίνεται απαραίτητα για να βγάλουμε χρήματα. Πρέπει πρώτα να είναι κάτι το οποίο το αισθανόμαστε και το αγαπάμε και στην πορεία αν έρθουν και τα χρήματα, ήρθαν. Δεν θα ήταν όμως αυτός ο πρωτεύον ρόλος. Συμμετείχαν μαθητές που ήταν ήδη γραμμένοι σε ωδεία, μαθητές που έκαναν ιδιαίτερα μαθήματα με κάποιους άλλους καθηγητές και έτσι χτίσαμε την πρώτη μπάντα.

Ποια ήταν τα πρώτα βήματα του συγκροτήματος «Μω & Ρέω»;

-Το συγκρότημα ξεκίνησε πριν από 10 χρόνια να δίνει κάποιες συναυλίες για φιλανθρωπικούς σκοπούς, όπως για την «Ηλιαχτίδα», το «Χαμόγελο του Παιδιού», το «Make a wish», τον «Στόχο», προκειμένου να στηρίξουμε τέτοιες οργανώσεις, να δείξουμε στα παιδιά τον εθελοντισμό και παράλληλα να το ευχαριστηθούν παίζοντας σε πιο επαγγελματικό επίπεδο. Στην πορεία τα παιδιά μεγάλωσαν, απέκτησαν εμπειρίες και γινόντουσαν όλο και καλύτεροι και αυτό τα τελευταία χρόνια έχει ένα κύκλο. Έρχονται και φεύγουν παιδιά, αλλά και ενήλικες. Ένα παιδί που πηγαίνει Τρίτη λυκείου και μετά θα δώσει πανελλήνιες και θα φύγει, προφανώς δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει στο συγκρότημα. Όμως η παρέα παραμένει και μετά. Έχουμε παιδιά που πλέον είτε είναι φοιτητές είτε έχουν ολοκληρώσει τις σπουδές τους και σε κάθε επίσκεψή τους στην πόλη, θα έρθουν να μας δουν.

Ποιο είναι το μουσικό ύφος του συγκροτήματος; Έχει διαφοροποιηθεί μέσα στα χρόνια;

-Παίζουμε ό,τι μας αρέσει, το φέρνουμε στα μέτρα μας. Δεν βάζουμε ταμπέλες. Παίζουμε ότι μας εκφράζει και ότι μας αρέσει. Σίγουρα βέβαια υπάρχει μια βάση, η ιδέα της λεγόμενης έντεχνης μουσικής – αν και είναι λίγο λάθος ο όρος, γιατί τα υπόλοιπα δεν είναι άτεχνα – αλλά πειραματιζόμαστε και σε διάφορες δεκαετίες και κυρίως σε ελληνικό ρεπερτόριο. Θα παίξουμε και κάτι σε παραδοσιακό, «πειραγμένο» λίγο, θα περάσουμε από κλασσικό Βασίλη Παπακωνσταντίνου και θα φτάσουμε μέχρι Ιουλία Καραπατάκη για παράδειγμα. Έχουμε και κάποια δικά μας κομμάτια, που τα δουλεύουμε, αλλά κυρίως το παίξιμο είναι οι διασκευές που κάνουμε.  Θέλουμε να συμμετέχει ο κόσμος, να ακούει γνώριμους ήχους, στίχους και μουσικές γιατί θέλουμε να είναι διαδραστικό.

Πώς μπορεί κάποιος να ενταχθεί στο συγκρότημα;

-Τα παιδιά έρχονται σε εμάς και γίνεται ένα coaching.  Κάνουμε τις πρόβες μας σε έναν χώρο που μας έχει παραχωρήσει ο Πολτιστικός Σύλλογος Κατσαμπά, ο οποίος είναι ανοιχτός και κατά καιρούς έρχονται άτομα που βλέπουν και δοκιμάζουν. Τους ενθαρρύνουμε όσο μπορούμε. Όποιο παιδί είναι στο συγκρότημα το θέλει και είναι, έρχεται από καθαρά δική του επιλογή. Πολλές φορές μετά από κάποια συναυλία έρχονται και μας βρίσκουν παιδιά ή και ενήλικες και μας ρωτούν αν μπορούν κι εκείνοι να συμμετέχουν. Εκεί γίνεται μια αξιολόγηση και ο δρόμος είναι ανοιχτός.

Πόσο δύσκολη είναι η στήριξη ενός ερασιτεχνικού σχήματος που λειτουργεί με επαγγελματικά πρότυπα;

Προσπαθούμε πολύ να το στηρίξουμε με κάποιες χορηγίες, γιατί σίγουρα έχει κάποια έξοδα σαν συγκρότημα, για να μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει. Είναι ένα ερασιτεχνικό συγκρότημα, με την αίσθηση ότι τα παιδιά είναι επαγγελματίες. Πολλές φορές βάζουμε χρήματα από την τσέπη μας, για να μπορέσει να υλοποιηθεί είτε μια συναυλία είτε κάποια ζημιά που μπορεί να προκύψει σε κάποιο μηχάνημα ή σε ένα μουσικό όργανο. Απαιτεί πολύ προσωπικό χρόνο αλλά το θέλουμε πραγματικά. Η Πόπη όλα τα τραγούδια που τραγουδάμε στις συναυλίες τα μεταφράζει και στη νοηματική διάλεκτο για κωφάλαλους.

Υπάρχει ανταπόκριση από το κοινό στις εμφανίσεις σας; Πώς βιώνετε τη σχέση σας με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια;

-Υπάρχει μεγάλη ανταπόκριση. Οι τελευταίες μας συναυλίες όσο θυμάμαι – γιατί υπήρξε και η περίοδος του κορωνοϊού που δεν μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα – δεν θυμάμαι να έχουμε παίξει σε κάποιο κηποθέατρο και να μην ήταν γεμάτο, αλλά και οι συναυλίες. Ίσως γιατί είναι και το ύφος της ομάδας μας τέτοιο, ίσως επειδή ενσωματώνεται και με εθελοντική δράση, αλλά δόξα τω Θεώ ο κόσμος έρχεται και μας ακούει και μας αρέσει που συμμετέχει.

Πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχει πρόσφορο έδαφος για τοπικά συγκροτήματα στην περιοχή μας;

-Δυστυχώς το Ηράκλειο είναι πίσω σε αυτό το κομμάτι, χωρίς ωστόσο να μπορώ να δώσω μια εξήγηση. Υπήρξε περίοδος που τα συγκροτήματα ήταν στην ακμή τους και μπορούσαμε να επιλέξουμε πολλά διαφορετικά είδη. Δυστυχώς αυτή τη στιγμή στο Ηράκλειο υπάρχει μια κατάσταση η οποία – χωρίς να  θέλω να θίξω κάτι – κάνει κύκλους. Για παράδειγμα τώρα έχουν μεγάλη πέραση τα παραδοσιακά. Με το να μην ανταποκρίνεται ο κόσμος και με όλη αυτή την οικονομική κρίση που υπάρχει και ο κόσμος δεν μπορεί να βγει έξω προκειμένου να στηρίξει μια μουσική σκηνή, δεν μπορεί να επιβιώσει ένα συγκρότημα. Και σίγουρα παίζει πολύ μεγάλο ρόλο και θα φανεί πόσο θα επηρεάσει τον παράγοντα «μουσικά δρώμενα» και η Τεχνητή Νοημοσύνη. Αυτή τη στιγμή φτιάχνεις καινούρια μουσική με μηδαμινό κόπο, μπορεί να τα κάνει όλα ένας υπολογιστής, χωρίς να υπάρχει ψυχή. Όταν η ψυχή χάνεται, δεν υπάρχει και σοβαρή ανταπόκριση.

Υπάρχει ουσιαστική στήριξη για νέους καλλιτέχνες και με ποιον τρόπο θα μπορούσε να ενισχυθεί;

-Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κίνητρο ούτε από την Πολιτεία, ούτε από τις τοπικές κοινωνίες. Δεν υπάρχει στήριξη και δεν γνωρίζω τον λόγο. Αυτή τη στιγμή είναι πολύ δύσκολο ένας καλλιτέχνης να βιοποριστεί από τη μουσική, πρέπει να είναι πολύ αναγνωρισμένος για να μπορέσει να το κάνει αυτό. Όταν ο οποιοσδήποτε δήμος ή κοινωνία δεν ενισχύει τέτοιες δράσεις, τότε το αποτέλεσμα θα φθείρει σιγά σιγά.

Όπως μας αποκάλυψε ο κ. Δερμιτζάκης φέτος το καλοκαίρι αναμένεται να πραγματοποιηθεί μια μεγάλη συναυλία για τα δέκα χρόνια σταθερής παρουσίας του συγκροτήματος στα δρώμενα, στην οποία θα συμμετέχουν όλα τα παιδιά που έχουν περάσει από την μπάντα την τελευταία δεκαετία.  

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα τα τραγούδια που παρουσιάζονται στις εμφανίσεις των «Μω & Ρέω» ερμηνεύονται και στη νοηματική γλώσσα από την Πόπη Παρασύρη.