Ν. Γιαννιδάκης στο newshub.gr: «Να αντισταθούμε στα σχέδια τους – Δεν πρέπει να αφήσουμε τη γη μας σε χέρια μεγαλοτσιφλικάδων»!

Σταφίδα φυσικής αποξήρανσης και μάλιστα με το σταφύλι να αποξηραίνεται με τον ήλιο πάνω στην κουρμούλα, κηπευτικά από όλο το νομό Ηρακλείου, επιτραπέζια σταφύλια αλλά ακόμα και ελαιόλαδο, περιλαμβάνει η γκάμα των προϊόντων που αγοράζει, συσκευάζει και τυποποιεί η μονάδα του Νίκου Γιαννιδάκη στη Σύλλαμο του δήμου Ηρακλείου. Σε συνέντευξη του στο newshub.gr ο ίδιος καλεί τους αγρότες περισσότερο από ποτέ άλλοτε να μην το βάλουν κάτω και καταγγέλλει ότι υπάρχει ένα καλοστημένο σχέδιο, εγκατάλειψης της γης από τους μικρούς παραγωγούς και συσσώρευσης της σε λίγους και ισχυρούς, με απώτερο στόχο τον έλεγχο της διατροφής μας!

«Ο ανθρώπινος  παράγοντας μπορεί να κάνει οτιδήποτε προβλέψει η φύση», λέει χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στη σταφίδα με φυσική αποξήρανση. «Εδώ λοιπόν έχουμε μία σταφίδα με φυσική αποξήρανση σταφυλιού μιας ποικιλίας που λέγεται flame gross.  Είναι μία ποικιλία κοκκινόμαυρη από την οποία φτιάχνουν τη θεία κοινωνία στο Άγιο Όρος. Μόνο από αυτή την ποικιλία. Αυτή λοιπόν έχει χαρακτηριστικά, όπως, υψηλά ζάχαρα και να έχει τη δυνατότητα να μαλακώσει πάνω στο κλήμα. Αυτό λοιπόν εκμεταλλευτήκαμε εμείς, συνειδητοποιώντας ότι μπορεί να σταφιδοποιηθεί πάνω στο κλήμα χωρίς να χρειαστεί να βαπτιστεί το σταφύλι στην ποτάσα», λέει χαρακτηριστικά ο Νίκος Γιαννιδάκης.

Στο σημείο αυτό, μας λέει πως «η συγκεκριμένη σταφίδα έχει μία γεύση απίστευτη, που υπερέχει κατά πολύ από τη γεύση της σταφίδας που παράγεται με τη χρήση της ποτάσας. Τονίζει μάλιστα, ότι είναι πάρα πολύ εύκολη η παραγωγή αυτού του προϊόντος, ενώ εκτιμά ότι επειδή το σουλτανί σταφύλι είναι παρόμοιο με το σταφύλι αυτής της ποικιλίας, είναι μια εύκολη διαδικασία που αξίζει να τη δοκιμάσουν οι αμπελουργοί του νησιού μας.

«Έχουν σχέδιο να αφήσουμε τη γη μας»

Αναφερόμενος στην κατάσταση που  υπάρχει σήμερα στον πρωτογενή τομέα της χώρας  μας, ο Νίκος Γιαννιδάκης που  με μεγάλο κόπο  και αγώνα ξεκίνησε την εταιρεία του «Μινωϊκά Φρούτα»  το 2006, ως μέλος μιας Ομάδας Παραγωγών,  καταγγέλλει σχέδιο βάσει του οποίου να αναγκαστούν όλοι οι μικροί παραγωγοί να πουλήσουν τη γη τους στους μεγάλους.

«Πλέον   στρέφεται η διαδικασία σε μεγάλους επαγγελματίες με τεράστιες εκτάσεις θερμοκηπίων, γιατί ο άνθρωπος που είχε ένα στρέμμα και μισό στρέμμα θερμοκήπιο, δεν είναι πλέον βιώσιμος. Έχουν αρχίσει λοιπόν και μπαίνουν οι κλήροι σε μεγάλους παραγωγούς και πρέπει να έχει 5, 10 και 15 στρέμματα  θερμοκήπια για να είσαι βιώσιμος και να παράξεις. Οι υπόλοιποι μικροί παραγωγοί, θα εξαφανιστούν την επόμενη πενταετία, δεν θα υπάρχουν. Οπότε αντιλαμβάνεστε ότι θα πάμε σε μια μορφή μεγαλοτσιφλικάδων. Η γνώμη μου είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται».

Στο σημείο αυτό, ο ίδιος λέει πως κατά την άποψη του όλο αυτό είναι σχεδιασμένο.  «Ο στόχος είναι να πάνε σε λίγους παραγωγούς τα χωράφια και με αυτούς να συνεργάζονται οι εταιρείες. Γιατί δεν θέλουν να κάνουν με πολλούς παραγωγούς. Θέλουν να κάνουν με 10 και 15 και 30 παραγωγούς».

Και στο ερώτημα μας αν ο ίδιος ανησυχεί και για τον έλεγχος της τροφής μας, ο Νίκος Γιαννιδάκης απαντάει: «Μα εκεί δεν πάμε;  Το ό,τι έχουν τη δυνατότητα να κατασκευάσουν πλαστικό κρέας, δεν σας ανησυχεί»;

Ο Νίκος Γιαννιδάκης φέρνει επίσης ως παράδειγμα το ελαιόλαδο. «Εμείς ως εταιρεία, τυποποιούμε κάθε χρόνο μια αρκετά μεγάλη ποσότητα ελαιολάδου.  Αλλά  δεν κάνουμε προσμίξεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι εμείς οι μικροί ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να κάνουμε προσμίξεις όπως τις μεγάλες εταιρείες, δεν μπορούμε να πουλήσουμε φτηνά. Και οι προσμίξεις αυτές μάλιστα χημικά ίσως και να μην φαίνονται. Έχουν τον τρόπο τους να χειρίζονται τα πράγματα. Ερχόμαστε λοιπόν εμείς να ανταγωνιστούμε έναν κολοσσό που κάνει προσμίξεις και ρίχνει το κόστος»!

Κάθε χρόνο και χειρότερα

«Από το 2006 που ξεκινήσαμε μέχρι σήμερα, οι διαφορές είναι τεράστιες. Καταρχήν η Ε.Ε. θεσπίζει κάποιους κανόνες για τα  προϊόντα. Αλλά εμείς εκτός του ό,τι ακολουθούμε, έχουμε πιστοποιήσεις πολύ περισσότερες, από αυτές που θεσπίζει η Ε.Ε. σαν κανόνες. Το θέμα όμως είναι ότι για να λειτουργήσει αυτό που λέγεται αγροδιατροφή – συσκευαστήριο – τυποποιητήριο, βασική προϋπόθεση είναι ότι θέλει ανθρώπινα χέρια. Δεν μπορεί να λειτουργήσει με τα ρομπότ. Δεν κάνει κονσέρβες εδώ. Εδώ έχει να κάνει με νωπά αγροτικά προϊόντα, που πρέπει να το πιάσει το ανθρώπινο χέρι να το επεξεργαστεί.

Σαφώς υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν σκύψει ευλαβικά πάνω από τον αγροδιατροφικό τομέα, αλλά δεν έχεις πολλές επιλογές. Για παράδειγμα, δεν μπορεί ένας χώρος που λέγεται συσκευαστήριο και κάνει νωπά προϊόντα και τα σούπερ μάρκετ τη Δευτέρα θέλει φρέσκα πράγματα, εμένα να με κατατάσσει σε μια κατηγορία που μου λέει πως εγώ απαγορεύεται να δουλέψω την Κυριακή».

«Να μην το βάζουμε κάτω»

Ο ίδιος πάντως,  μας εξιστορεί  πώς πήρε την απόφαση να προχωρήσει  στη δημιουργία της μονάδας του, ξεκινώντας από το μηδέν, θέλοντας έτσι να στείλει μήνυμα σε κάθε άνθρωπο, να μάχεται πάντα χωρίς καμία υποχώρηση, μέχρι να κάνει το όνειρο του πραγματικότητα:

«Το 1989 πήγα φαντάρος. Ήταν η χρονιά της φυλλοξήρας. Και τότε λοιπόν ο πατέρας μου σε ένα τηλεφώνημα μου είπε, «πιάσε να βρεις, να κάνεις μια δουλειά, γιατί εδώ έχουν τελειώσει όλα. Δεν υπάρχει εδώ πια ζωή. Είχαμε ξεπατώσει τα αμπέλια όλα»….

Μάλιστα, ο ίδιος υπενθυμίζει τα προγράμματα που σκόπιμα «έτρεχαν» εκείνη την περίοδο. «Υπήρχαν δυο προγράμματα. Η αγρανάπαυση που έδινε περισσότερα λεφτά… Δηλαδή, σου έλεγε να ξεπατώσεις το αμπέλι σου και να μην εκμεταλλευτής τη γη σου. Και υπήρχε και το πρόγραμμα της αναμπέλωσης που σου έλεγε πως εάν το αναμπελώσεις θα πάρεις λιγότερα λεφτά. Από κει λοιπόν άρχισε η κατρακύλα. Γιατί οι περισσότεροι σκέφτηκαν, «γιατί να το ξαναφυτέψω και να μην πάω να πάρω τα λεφτά και να κάτσω στην άκρη»…

Συνεχίζοντας την ιστορία του μας λέει: «Εγώ δυο πράγματα ήξερα. Να καλλιεργώ τη γη και να οδηγώ αυτοκίνητο. Έπρεπε λοιπόν να μπω σε μια διαδικασία και βρήκα ένα ταξί και έγινα οδηγός. Τότε λοιπόν άρχισα να κάνω μια σταδιοδρομία που λέγεται αυτοκινητιστής. Κι εκεί λοιπόν έκανα 16 χρόνια σαν αυτοκινητιστής. Κατόρθωσα και πήρα δικό μου αυτοκίνητο. Και δάμασα τους δρόμους στην Κρήτη με 2 εκατομμύρια χιλιόμετρα όλα αυτά τα χρόνια. Αλλά το σώμα μου μπορεί να ήταν στο αυτοκίνητο αλλά το μυαλό μου ήταν στα χωράφια. Και προσπαθούσα ταυτόχρονα να κάνω και τις δυο δουλειές χωρίς να μπορώ να τα καταφέρω 100% επαγγελματικά. Μετά λοιπόν από 16 χρόνια αποφάσισα να ασχοληθώ μόνο με τη γη που τόσο αγαπούσα. Μπήκα σε ένα πρόγραμμα και έκανα τα χαρτιά μου για να κάνω ένα μικρό συσκευαστήριο 150 τ.μ. Το όραμα μου ήταν να ξεκινήσω να κάνω πιστοποιημένα προϊόντα και να πουλάω στην αγορά, που τότε υπήρχε μια έλλειψη συσκευαστηρίων και έλλειψη πιστοποιημένων προϊόντων. Επιδοτήθηκα για το πρώτο συσκευαστήριο. Συνέχισα με μεγάλο ζήλο και αγάπη για τον πρωτογενή τομέα. Ταυτόχρονα καλλιεργούσα και τυποποιούσα, ενώ έφτιαξα μια Ομάδα Παραγωγών με 150 ανθρώπους που έχουν όλοι τον  ίδιο ζήλο και αγάπη. Έτσι, ξεκίνησε μια διαδικασία να ψάχνουμε αγορές και έτσι ξεκινήσαμε. Και βήμα βήμα, σκαλοπάτι σκαλοπάτι, σήμερα έχουμε τη δυνατότητα να τυποποιούμε 3.000 τόνους αγροτικών προϊόντων το χρόνο».