Σινεμά στην πλατεία – Η Επισκοπή Ηρακλείου ταξίδεψε στον χρόνο μέσα από κινηματογραφικές προβολές (φωτο)

Μια μικρή γιορτή του σινεμά στήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 25 Ιουλίου στην πλατεία της Επισκοπής Ηρακλείου, όπου κάτοικοι και επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να ζήσουν μια εμπειρία αλλιώτικη, σχεδόν νοσταλγική: μια βραδιά κινηματογράφου όπως παλιά, με φόντο μια βίντατζ κινηματογραφική μηχανή και τη διάθεση στραμμένη στην ουσία του σινεμά – τη συλλογική εμπειρία.

Όπως μας είπε ο ένας εκ των διοργανωτών, κ. Νοικοκυράκης, η ιδέα ξεκίνησε εντελώς χαλαρά:

«Τον Απρίλιο ξεκίνησε σαν μια χαλαρή κουβέντα... Ήταν κάτι που προέκυψε δωρεάν, για μια τρέλα. Το αποφασίσαμε έτσι, με την καλή μας διάθεση. Πήγε πάρα πολύ καλά, όλο αυτό όπως είπα προέκυψε ξαφνικά και τελικά αποδεικνύεται ότι τα αυθόρμητα στη ζωή, έχουν και ωραίο αποτέλεσμα. Αυτό το λέω γιατί ο κόσμος αγκάλιασε αυτή την προσπάθεια και κάναμε μια ιστορική αναδρομή με έναν τρόπο. Το χωρίο είχε παλμό και μετά τις προβολές βρεθήκαμε και στο καφενείο για να συνεχίσουμε τη βραδιά».

Η πλατεία της Επισκοπής μετατράπηκε σε θερινό σινεμά, με τρεις μικρού μήκους ταινίες, vintage ατμόσφαιρα και μια εντυπωσιακή αναβίωση της εποχής που οι πλατείες ζούσαν τις δικές τους προβολές.

Το πρόγραμμα περιελάμβανε:

• Την βραβευμένη ταινία μικρού μήκους «Ο χρόνος επιστρέφει» του Μανώλη Τσελεντάκη

• Το ντοκιμαντέρ «The Greeks» του John Dooley

• Την επτάλεπτη ασπρόμαυρη ταινία «Οι τρεις σωματοφύλακες»

• Και ένα ασπρόμαυρο κινούμενο σχέδιο από τη δεκαετία του ’50

Όλες οι προβολές έγιναν μέσα από μια παλιά αμερικάνικη κινηματογραφική μηχανή Singer, την οποία συντήρησε με αγάπη ο συλλέκτης Αντώνης Θεοφανάκης.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξε ένα τεχνικό ζήτημα και η ταινία του Τσελεντάκη προβλήθηκε τελικά την Τετάρτη, το κοινό ανταποκρίθηκε θερμά.

«Σκεφτείτε, είχαμε και πάλι αρκετό κόσμο στην προβολή», σημείωσε ο κ. Νοικοκυράκης.

Μετά το τέλος των προβολών, ακολούθησε μια ζεστή, ανεπίσημη συζήτηση μεταξύ σινεφίλ και συλλεκτών, με φόντο σπάνιες κινηματογραφικές μηχανές από τις δεκαετίες του ’20 και του ’60 και τη συμμετοχή του σκηνοθέτη Μανώλη Τσελεντάκη και του Αντώνη Θεοφανάκη.

Η βραδιά αυτή δεν ήταν απλώς μια κινηματογραφική προβολή. Ήταν μια αναβίωση, μια μικρή ανάσα συλλογικής πολιτιστικής μνήμης. Και τελικά, μια υπενθύμιση πως ο κινηματογράφος μπορεί να είναι ξανά κοινοτικός, συγκινητικός και αληθινός – ακόμη κι αν προβάλλεται πάνω σε έναν τοίχο πλατείας.