Στον αέρα η αποκατάσταση των σεισμόπληκτων στο Αρκαλοχώρι – Αδιέξοδο με την πρώτη αρωγή

Τέσσερα χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό των 6 Ρίχτερ που συγκλόνισε το Αρκαλοχώρι, εκατοντάδες οικογένειες εξακολουθούν να ζουν μετέωρες. Η προθεσμία για την πρώτη αρωγή έληξε στις 17 Αυγούστου, αφήνοντας πολλούς σεισμόπληκτους αντιμέτωπους με νέα εμπόδια και τον κίνδυνο να βρεθούν χρεωμένοι αντί να στηριχθούν.

Το πρόβλημα αφορά κυρίως όσους δεν πρόλαβαν να υποβάλουν αίτηση εντός των προθεσμιών. Γραφειοκρατικές καθυστερήσεις, έλλειψη ενημέρωσης αλλά και πρακτικές δυσκολίες οδήγησαν αρκετούς να μείνουν εκτός διαδικασίας.

Σήμερα, όχι μόνο δεν μπορούν να προχωρήσουν στην επισκευή των σπιτιών τους, αλλά καλούνται να επιστρέψουν τα ποσά που πιστώθηκαν στους λογαριασμούς τους ως προκαταβολή.

«Είναι παράλογο. Μιλάμε για ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους και τώρα βρίσκονται αντιμέτωποι με την απειλή επιστροφής χρημάτων. Αντί να στηριχθούν, τιμωρούνται», σχολιάζει ο πρόεδρος του Συλλόγου Σεισμόπληκτων, Κώστας Γκαντάτσιος.

Ο ίδιος επισημαίνει ότι οι διαδικασίες είναι τόσο πολύπλοκες, που τελικά λειτουργούν αποτρεπτικά για όσους πραγματικά χρειάζονται την ενίσχυση.

Παράλληλα, η πρόοδος στην αποκατάσταση των κατοικιών παραμένει απογοητευτική. Από τις 3.300 αιτήσεις για «κίτρινα» κτίρια, μόλις 350 έχουν λάβει μέχρι στιγμής άδεια επισκευής. Το ποσοστό δείχνει ότι οι ρυθμοί είναι εξαιρετικά αργοί, με αποτέλεσμα οι σεισμόπληκτοι να παραμένουν για χρόνια σε πρόχειρες συνθήκες, χωρίς σαφή προοπτική επιστροφής στα σπίτια τους.

Ο Σύλλογος έχει ήδη καταθέσει πρόταση για μείωση ή ακόμα και κατάργηση του ΦΠΑ στις αποζημιώσεις, ώστε η ενίσχυση να καλύπτει το σύνολο του κόστους αποκατάστασης. «Αν υιοθετηθεί, θα είναι θετικό βήμα, αλλά από μόνο του δεν αρκεί. Το κρίσιμο είναι να απλοποιηθούν οι διαδικασίες, αλλιώς θα συνεχίσουμε να βλέπουμε τα ίδια εμπόδια ξανά και ξανά», υπογραμμίζει ο κ. Γκαντάτσιος.

Την ώρα που η πολιτεία κάνει λόγο για στήριξη και ενίσχυση, η πραγματικότητα στο Αρκαλοχώρι δείχνει μια διαφορετική εικόνα: ανθρώπους κουρασμένους, που αντί να ξαναχτίζουν τις ζωές τους, βρίσκονται αντιμέτωποι με νέες αγωνίες και με την απειλή να χάσουν ακόμη και την ελάχιστη βοήθεια που τους δόθηκε.