«Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος»: Τρία από τα πιο παρεξηγημένα και αδικημένα ζώα από τον άνθρωπο!

Δυστυχώς η ημιμάθεια είναι χειρότερη από αμάθεια και αν νομίζετε ότι εν έτη 2020 όπου η πληροφόρηση χαρακτηρίζεται τουλάχιστον ως καταιγιστική, πως οι άνθρωποί θα γνώριζαν τα αναμενόμενα και δεν θα ενστερνιζόντουσαν αστικούς μύθους και θρύλους, πλανάσθε πλάνην οικτράν!
Γι’ αυτό και ζητώ την προσοχή σας και λίγο από το χρόνο σας, ώστε να απομυθοποιήσουμε, να αθωώσουμε και να δικαιώσουμε ορισμένα πλάσματα, που τελικά είναι και αυτά ολοδικά μας και μόνο θύματα!

Ο πρώτος χαρακτηρισμός του «κακού», μπορεί με άνεση να δοθεί στα γλυκύτατα Staffordshire Terrier, κοινώς ως πιτ-μπούλ. Απόγονοι πρόσμιξης bull dogs και English Terrier, τα πιτ-μπουλ κατάφεραν να γίνουν από τα δυνατότερα μικρόσωμα σκυλιά, που μάλιστα υπηρέτησαν στη διάρκεια του 1ου παγκοσμίου πολέμου, αλλά και εμφανίστηκαν ως συμπρωταγωνιστές μέχρι και στη μεγάλη οθόνη! Ορισμένα από τα χαρακτηριστικά του είναι η αντοχή και η δύναμη του, κάτι που δυστυχώς ώθησε ορισμένους καιροσκόπους και αποτυχημένους στη ζωή, να αποδείξουν δια μέσου των κυνομαχιών, το ποιος είναι καλύτερος και φυσικά με απώτερο σκοπό το κέρδος. 

Φυσικά τα Μ.Μ.Ε της εποχής (όχι τόσο παλιάς) δαιμονοποίησαν το συγκεκριμένο σκύλο, με αποτέλεσμα να γίνει μισητός και απεχθής από το μη ως συνήθως ενημερωμένο κοινό κι έτσι πολλές φορές μέχρι και σήμερα ακούς κάποιους που φοβούνται και αποτρέπουν τον κόσμο ως προς την απόκτηση του, κάτι που είχε συμβεί και στην «πέτρινη» δεκαετία του 1980 με τα γνωστά σε όλους μας ντόπερμαν, όπου τα οποία με τη σειρά τους τρελαινόντουσαν και έτρωγαν σε μερίδες το αφεντικό τους, ενώ ούρλιαζαν κάτω από το φεγγάρι…! Φυσικά όλα αυτά ήταν και είναι μύθος, αλλά δυστυχώς τα τέρατα είναι συναρπαστικά..!
Η αποκατάσταση της αλήθειας είναι πως τα πιτ-μπούλ όπως και κάθε ζώο, είναι ήρεμο, δίχως τάσεις να δολοφονήσει κανέναν, είναι ένα από τα εξυπνότερα σκυλιά συντροφιάς, σχετικά μέτριος φύλακας (αυτό δυστυχώς το κάνει δυσκολότερο ως προς την εκπαίδευση του ως φύλακας χώρου ή σωματοφύλακας, δίχως σαφώς αυτό να είναι απαγορευτικό) μιας και δεν κρύβει κάποια έμφυτη έχθρα προς τους ανθρώπους, ζητά μόνο αγάπη και είναι πάντα έτοιμο να ευχαριστήσει τον άνθρωπο. 

Αλήθεια είναι ότι χρειάζεται περισσότερη κοινωνικοποίηση με άλλα ζώα, μιας και κατά την προσωπική μου εμπειρία, εκεί «πάσχει» σε σχέση με άλλες ράτσες σκύλων.
Μέχρι και τέλη τις δεκαετίας του 1990 αν δεν κάνω κάποιο λάθος, δεν υπήρξε κάποια αναγνώριση του ως ξεχωριστή ράτσα και οι προσμίξεις ήταν πολλές, όμως σήμερα με μια μικρή αναζήτηση στο διαδίκτυο, μπορείτε να βρείτε εκτροφείς και πολλές πληροφορίες για τη ράτσα. 
Την επόμενη φορά λοιπόν αν συναντήσετε κάποιο από αυτά στο δρόμο σας μην φοβηθείτε και αν ακούσετε κάποιους να σας λένε ότι τα πιτ-μπουλς είναι επικίνδυνα σκυλιά, φερθείτε με κατανόηση!
Τον τίτλο του «καλού», θα δώσουμε ίσως σε ένα από τα πιο κακοποιημένα και αδιάφορα από τον άνθρωπό, ως προς την τύχη τους και την ύπαρξη τους ζώα. 
Carassius auratus, ή διαφορετικά χρυσόψαρο! Κάποτε το ψάρι που συμβόλιζε τον πλούτο και την κατοχή του είχαν δικαίωμα μόνο οι βασιλείς και οι αυτοκράτορες και σήμερα το ταλαιπωρημένο ψάρι της γυάλας και των πανηγυριών..! 

Σύμφωνα με έναν μύθο τα χρυσόψαρα προέρχονται από τον ουρανό, αλλά μια ημέρα απομακρύνθηκαν από το παιχνίδι τους και από λάθος έπεσαν στη γη! 
Η απόκτηση τους αρχικά άνηκε σε αριστοκράτες και ήταν μια ακριβή πολυτέλεια, αν και κατά τη δυναστεία των Ming (1368-1644 μ.Χ) παύει να ανήκει μόνο στην ελίτ και ξεκινά να αποκτάται και από τον υπόλοιπο κόσμο. Εδώ να σταθώ πως παρότι για τους Κινέζους και τους Ιάπωνες το χρυσόψαρο συμβόλιζε το θάρρος, την ευημερία, το καλό Feng Shui και την καλή τύχη, την ίδια στιγμή στην Ελλάδα θεωρούσαν την κατοχή του ως γρουσουζιά, αστικός μύθος που δεν κατάφερα ποτέ να μάθω από πού προέρχεται..!
Το 1611 αρχίζει η μεταφορά του από Πορτογάλους ναυτικούς στην Ευρώπη και σύντομα η φήμη του απλώνεται σε όλη την Ευρώπη! Στην Ελλάδα εμφανίζεται το 1930 και μέχρι σήμερα δεν έχει αλλάξει καθόλου η αντιμετώπιση του ως το «εύκολο ψάρι», το πειραματόζωο, το ψάρι της γυάλας κ.α.
Η αλήθεια είναι πως το χρυσόψαρο ανήκει στα γρήγορα ψάρια που ανήκουν σε λίμνες, είναι κρύου νερού, το οποίο με λίγα λόγια σημαίνει ότι ζει από θερμοκρασίες κοντά στο μηδέν μέχρι και 30, με ιδανική τους 18 βαθμούς κελσίου, είναι παμφάγο και ζευγαρώνει την άνοιξη. Το χρυσόψαρο ζει μέχρι και 40 έτη, κάτι που σημαίνει ότι οι κάτοχοι του που παινεύονται ότι το ψαράκι τους έζησε 3 ή και 4 χρόνια, δεν λογίζεται ως επιτυχία! Υπάρχουν αρκετές ποικιλίες, όπως τα oranda, black moor, celestial, comet, shubunkin κ.α.
Η άγνοια, η έλλειψη σωστής πληροφόρησης, η μη φιλοζωική συνείδηση, η ανευθυνότητα και το οικονομικό συμφέρον, είναι οι κύριοι λόγοι που το χρυσόψαρο ζει μια ταλαίπωρη και σύντομη ζωή, ενώ είναι το πιο εμβληματικό και αθώο ζώο του πλανήτη και της καθημερινής μας ζωής!
Του οφείλουμε μια καλύτερη τύχη και μια μεγάλη συγγνώμη!

Τον επόμενο τίτλο του «άσχημου», θα τον χαρίσω σε ένα ακόμη υδρόβιο πλάσμα με την επιστημονική ονομασία pygocentrus nattereri, ή απλώς πιράνχας!
Είμαι σίγουρος πως όταν σκεφτόμαστε νερό και μπαμπούλα, τα πιράνχας οικειοποιούνται αυτό το χαρακτηρισμό, έπειτα φυσικά από τους καρχαρίες. Τα πιράνχας ζουν στην νότια Αμερική και συγκεκριμένα σε όλη σχεδόν την έκταση του Αμαζονίου και καταφέρνουν με επιτυχία να επιβιώνουν σε όλα τα ειδή των νερών, είτε αυτά είναι τρεχούμενα με πολύ οξυγόνωση, είτε σε πιο σκούρα νερά με χαμηλό ph και οξυγόνο. 
Αν και στο κείμενο χαρακτηρίστηκαν από τον υποφαινόμενο ως «άσχημα», τα Piranhas είναι όμορφα ψάρια, με λαμπερό ρομβοειδές σώμα και κόκκινη κοιλιά (red bellied) και μεγάλα μάτια. Ζουν σε κοπάδια και τρέφονται με άλλα μικρότερα ψάρια, καρπούς, έντομα και φυσικά όχι με ανθρώπους. 
Μάλιστα ο άνθρωπος είναι ένας εκ των θηρευτών του, μαζί με τις ενυδρίδες ή ακόμη μεγαλύτερα ψάρια και μάλιστα οι ιθαγενείς κολυμπούν άφοβα με αυτά! 

Πως όμως προήλθε ο μύθος για την επικινδυνότητα και την αγριότητα των ψαριών αυτών, με αποτέλεσμα να γίνουν ένας από τους τρόμους των ανθρώπων;
Η αλήθεια είναι πως μπορούν να γίνουν επικίνδυνα κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, όπως οι ετήσιες αλλαγές στον βιότοπο τους και συγκεκριμένα έπειτα από μεγάλες περιόδους ξηρασίας όταν εκατοντάδες εγκλωβίζονται σε μικρές λίμνες κι έχοντας γρήγορα εξαντλήσει της πηγές τροφής τους, αναγκάζονται να επιτεθούν σε οτιδήποτε πέσει μέσα στα νερά τους, ώστε να επιβιώσουν.
Σε συνθήκες ενυδρείου, σπάνια θα επιτεθούν στον ιδιοκτήτη τους, εκτός και αν περάσουν λανθασμένα το χέρι σας για τροφή, είτε επειδή δεν είναι σωστά ταϊσμένα, είτε από λάθος, όπως στην περίπτωσή μου που τάιζα ένα από αυτά με το χέρι μου και από ταχύτητα δάγκωσε ευτυχώς τις παρυφές του δαχτύλου μου! 
Με λίγα λόγια το λάθος ήταν δικό μου και δεν είχε σκοπό να με καταβροχθίσει, εξάλλου στην φύση τα πιράνχας έχουν σπουδαίο ρόλο στο οικοσύστημα τους, μιας και λειτουργούν ως καθαριστές, απαλλάσσοντας τους ποταμούς από νεκρά ζώα ή άρρωστα ψάρια!
Κοντολογίς αυτό το τελικά όμορφο ψάρι, έχει από άγνοια χαρακτηριστεί ως ένας ζωντανός ανθρώπινος τρόμος, όπου στην ουσία μάλιστα παίζει ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο στην φύση!
Σε όλα τα πλάσματα οφείλουμε σεβασμό και συγγνώμη και σε εμάς την στοιχειώδη γνώση της φύσης γύρω μας! Είμαστε ένοικοι και όχι ιδιοκτήτες!