Επιμενίδης ο Κρής: Η Μυθολογική Προσέγγιση της Σχετικότητας του Χρόνου το «Παράδοξο των Διδύμων Αδελφών»

Ο Επιμενίδης ο Κρής (710-553 π.Χ.) αποτελεί μία από τις πιο αινιγματικές μορφές της αρχαιότητας. Για τον μέσο αναγνώστη, το όνομά του είναι ταυτισμένο με την θεραπεία στο «Κυλώνειο Άγος» που έκανε το 596 π.Χ στους Αθηναίους και τον «Επιμενίδειο ύπνο» στον οποίο θα επικεντρωθούμε. Η σύγχρονη έρευνα αποκαλύπτει ότι πίσω από τον μύθο(λόγος) κρύβεται μια πιθανή ενδιαφέρουσα πραγματικότητα που συνδέει τη Μινωική Αστρονομία με τη Θεωρία της Σχετικότητας και τη Νευροφυσιολογία.

Ο Μύθος και το Παράδοξο της Σχετικότητας

Σύμφωνα με τη μυθική παράδοση, ο πατέρας του Επιμενίδη έστειλε τον νεαρό γιο του (ένα παιδί 10-12 ετών) να ψάξει ένα χαμένο πρόβατο στα χωράφια. Ο Επιμενίδης, αναζητώντας το ζώο, μπήκε σε μια σπηλιά πιθανόν στο ιερό Βουνό Γιούκτα, όπου κοιμήθηκε για πενήντα επτά χρόνια. Όταν ξύπνησε, πίστευε ότι είχε κοιμηθεί ελάχιστα. Επιστρέφοντας στην πόλη, συνάντησε τον αδελφό του, γέροντα πια, ο οποίος του αποκάλυψε την αλήθεια για τον χρόνο που είχε μεσολαβήσει.

Αυτή η ιστορία αποτελεί την αρχαιότερη περιγραφή αυτού που η σύγχρονη Φυσική ονομάζει «Παράδοξο των Διδύμων αδελφών»(Ε.Θ. Σχετικότητας Αϊνστάιν)[1]. Ο μικρός Επιμενίδης είχε πιθανόν μια βιολογική εμπειρία λίγων ημερών ύπνου, που αντιστοιχεί σε 57 έτη για τον έξω κόσμο (3 κύκλοι του Μέτωνα ). Για να συμβεί αυτή η συμπύκνωση του χρόνου, η συνείδηση του μύστη λειτουργεί με έναν παράγοντα Lorentz γ=720. Με αυτόν τον συντονισμό ως «όχημα» και με παράγοντα γ=720 Lorentz, ο Επιμενίδης πέτυχε ένα ταξίδι στον χρόνο με ταχύτητα που προσεγγίζει το όριο του φωτός (99,9999% του c). Ο αριθμός 720 δεν είναι τυχαίος, καθώς αποτελεί τον λεξάριθμο της λέξης ΝΟΥΣ (Ν/50+0/70+Υ/400+Σ/200=720), αλλά και το παραγοντικό του έξι (6!=1χ2χ3χ4χ5χ6= 720), ο οποίος το 6 κατά τους Πυθαγορείους είναι ο πρωτος τέλειος αριθμός, ο οποίος συμβολίζει το γνωστό εξαγωνικό σχήμα με άθροισμα γωνιών 720^ο μοίρες και έχει την τέλεια μαθηματική αρμονία και απόλυτη συμμετρία.

Η Νευροφυσιολογία και ο Θείος Νους

Θα κάνουμε μια προσέγγισή, για την μελέτη του «παράδοξου του χρόνου» από τη θεωρητική Φυσική στη Νευροβιολογία και τη Γεωφυσική. Για την ερμηνεία των 57 ετών στην κατάσταση Θήτα (Theta) του εγκεφάλου μέσα στο σπήλαιο, για μια ρεαλιστική εξήγηση, για το πώς βιώθηκε ο «Επιμενίδειος ύπνος»: Τα σπήλαια λειτουργούν ως φυσικοί θάλαμοι απομόνωσης από τα εξωτερικά ηλεκτρομαγνητικά ερεθίσματα. Οι χαμηλές συχνότητες της γης (2-4 κύκλοι το λεπτό ή οι αντίστοιχοι παλμοί Schumann) μπορούν πράγματι να «παρασύρουν» τα εγκεφαλικά κύματα σε πολύ χαμηλές συχνότητες. Έτσι ο εγκέφαλος μπαίνει και συντονίζεται στο επίπεδο Θήτα (4-7 Hz) και η αντίληψη του εξωτερικού χρόνου καταργείται. Είναι η κατάσταση του βαθέως διαλογισμού, των οραμάτων και της πρόσβασης στο υποσυνείδητο. Σε αυτή την κατάσταση, ο «εσωτερικός χρόνος» συμπυκνώνεται: ώρες ή ημέρες μπορούν να βιωθούν ως δευτερόλεπτα, ή το αντίστροφο, ανάλογα με το βάθος της εμπειρίας. Αν ο Επιμενίδης παρέμεινε σε αυτή την κατάσταση πιθανόν για 27 ημέρες, ο εγκέφαλός του λειτουργούσε σε έναν διαφορετικό «ρυθμό χρονισμού» ( από τον έξω κόσμο. Η έλλειψη φωτός (απουσία κιρκάδιου ρυθμού) ενισχύει αυτή τη διαστρέβλωση. Για τον Επιμενίδη, η εμπειρία ήταν μια σύντομη «λήψη γνώσης», ενώ έξω η γη ολοκλήρωσε 57 αστρονομικούς κύκλους. Σε αυτή την κατάσταση βαθέως διαλογισμού, ο ανθρώπινος νους, μέσω της άσκησης και των επαγωγικών εικόνων, συντονίζεται με τον Θείο Νου (720). Με όχημα αυτόν τον συντονισμό, ο Επιμενίδης πέτυχε πιθανά ένα ταξίδι στον χρόνο με ταχύτητα που προσεγγίζει το όριο του φωτός (99,9999% του c), καταργώντας τα δεσμά του γραμμικού χρόνου, αποκτώντας πρόσβαση στην παγκόσμια γνώση.

 Συμπερασματικά αντιλαμβανόμεθα γιατί ο Επιμενίδης επέστρεψε ως «θεοφιλής- Ιεροφάντης & Θεραπευτής». Δεν είχε απλώς κοιμηθεί, είχε συντονιστεί με τον παλμό της ίδιας της Γης και του Συμπαντικού Νου. Η γνώση που έφερε δεν ήταν προϊόν μελέτης, αλλά «λήψης» μέσω αυτού του συντονισμού. Η εμπειρία του Επιμενίδη από ένα απλό φυσικό φαινόμενο σε μια πράξη πνευματικού συντονισμού που ενώνει τον χρόνο, εμφανίζετε και σήμερα πιθανόν σε ασκητές Αγίους που βιώνουν αποκαλυπτικά γεγονότα.

Η Μύηση του Πυθαγόρα στον Ιύκτας>Ιουκτάς>Γιούκτας

Το ίδιο «πρωτόκολλο» μύησης των 27 ημερών ακολούθησε αργότερα και ο Πυθαγόρας στον ίδιο χώρο: τον Γιούκτα, το «Ομιλούν Όρος»[2] που φέρει τη μορφή της κεφαλής του Δία. Εκεί, αναγνώρισε τη θεϊκή πηγή της γνώσης αφήνοντας την περίφημη επιγραφή: «Πυθαγόρας τω Διί, ον Ζαν κικλήσκουσι» (Ο Πυθαγόρας στον Δία, που τον αποκαλούν Ζαν).

Η Γεωγραφία των Πινακίδων (Γραμμική Β)

Η έρευνα μέσω των πινακίδων KN Dn (όπως η Dn 1095) προσδιορίζει το σημείο της μύησης ανάμεσα σε δύο διοικητικές πόλεις της Κνωσού: το ti-ri-to (Τριτώ) στα δυτικά (που σημαίνει «Κεφαλή»[3] και ταυτίζεται με τη μορφή του βουνού) και το qa-ra (Πάλλας) στα ανατολικά (Αρχάνες), που ορίζει την «παλλομένη» και ενεργή παραγωγή. Η καταγραφή χιλιάδων προβάτων, και Αμπελώνων στις περιοχές αυτές αποδεικνύει ότι ο μύθος εδράζεται σε πραγματικά όρια βοσκής και διοικητικές δομές.

Η Κάθαρση της Αθήνας και ο Σόλων

Όταν οι Αθηναίοι έμαθαν αυτή την ιστορία, θεώρησαν τον Επιμενίδη «θεοφιλή», έναν άνθρωπο που κατά τη διάρκεια του ύπνου του συνάντησε θεούς (Μάξιμος Τύριος). Το 596 π.Χ., ο Επιμενίδης κλήθηκε στην Αθήνα για την κάθαρση από το «Κυλώνειο Άγος». Εκεί μετέφερε τη συμπυκνωμένη μινωική σοφία στον Σόλωνα, βοηθώντας τον να θεμελιώσει τους νόμους του πάνω στους αστρονομικούς κύκλους της Κρήτης και την Οκταετηρίδα (8,3 σεληνιακά έτη) όπως αναφέρει ο Όμηρος ο Μίνωας κάθε 9 έτη γινόταν Οαριστής (συνομιλητής) του Διός και έπαιρνε νόμους για να ανανεώσει την βασιλεία του και να διορθώσει το Σεληνιακό ημερολόγιο.

Αιώνες μετά, ο Πλάτωνας στους «Νόμους» του βάζει τον Κνώσιο Κλεινία, απόγονο του Επιμενίδη, να τον οδηγεί από την Κνωσό στο ιερό Άντρο του Διός, πιθανόν στον Ιύκτα, επισφραγίζοντας τη διαχρονική σύνδεση της μινωικής αστρονομίας και νομοθεσίας με τον κλασικό κόσμο. Ο Επιμενίδης δεν ήταν απλώς ένας «υπναράς» του μύθου, αλλά ένας σοφός που κατάλαβε ότι ο Νους μπορεί να νικήσει τον χρόνο, αν συντονιστή με τον παγκόσμιο Νου, κάνοντας μας την πρώτη ιστορική αναφορά στο «Παράδοξο των Διδύμων αδελφών»( Θ. Σχετικότητας Αϊνστάιν).