Οικογένεια Πατρίδα, Πίστη, Εθνική Συνείδηση, Δημοκρατία: Οι Λοιδωρημένοι Πυλώνες της Ταυτότητας που Βαφτίστηκαν «Ιδεολογήματα»

Ζούμε σε μια εποχή συστηματικής αποδόμησης, όπου οι άνεμοι του εθνομηδενισμού επιχειρούν να σαρώσουν ό,τι έμεινε όρθιο. Οι θεμελιώδεις έννοιες που κράτησαν ζωντανό τον ελληνισμό ανά τους αιώνες, υφίστανται μια πρωτοφανή, βάναυση διαστρέβλωση. Έννοιες όπως η Πατρίδα, η Οικογένεια, η Πίστη, η Εθνική Συνείδηση και η Δημοκρατία έχουν γίνει βορά σε μια ιδεολογική καπηλεία, στόχος μιας συντονισμένης επίθεσης από ένα πολιτικό κατεστημένο που φοβάται τις βαθιές ρίζες. Τις στολίζουν εύκολα με φθηνές ταμπέλες: «φασιστικό», «ακροδεξιό», «αναχρονιστικό», «συντηρητικό».

Όμως, ας το φωνάξουμε για να ακουστεί παντού. Δεν είναι ούτε φασιστικό, ούτε αριστερό, ούτε ακροδεξιό να κοιτάς το παιδί σου στα μάτια και να το αγαπάς πέρα από πολιτικές ορθότητες. Δεν είναι στίγμα να ενώνεις τα δάχτυλά σου και να κάνεις τον σταυρό σου, ζητώντας δύναμη από το Θείο. Δεν είναι έγκλημα να ριγείς στο άκουσμα της Πατρίδας, να βουτάς το βλέμμα σου στα βάθη της ιστορίας σου και να απαιτείς μια Δημοκρατία όπου ο πολίτης θα είναι κυρίαρχος και όχι πιόνι. Αυτές οι αξίες δεν είναι ιδεολογικά λάβαρα για μικροπολιτικά παζάρια. Ούτε ιδεολογήματα φασιστικά, ακροδεξιά ή ότι άλλο για να λοιδορούνται και να απαξιώνονται. Είναι το ίδιο το DNA του ελληνικού έθνους. Είναι, όπως θα έλεγε ο Κορνήλιος Καστοριάδης, οι «κοινωνικές φαντασιακές σημασίες» που φυσούν πνοή σε έναν λαό, δίνοντάς του τον λόγο και το δικαίωμα να γράφει ιστορία και όχι απλώς να την υπομένει. Να έχει όραμα, κατεύθυνση, στοχοπόρευση και αυτογνωσία.

Πατρίδα: Ο Βιωματικός Μας Κόσμος

Η Πατρίδα δεν φυλακίζεται σε στείρους κρατικούς μηχανισμούς, ούτε είναι μια ψυχρή, γεωγραφική γραμμή χαραγμένη σε έναν χάρτη,ούτε ένας πολυμορφικός πολτός, μάζα, ανθρώπων-καταναλωτών, ούτε κοινωνία χωρίς συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως θέλει να μας πείσει η σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη ελίτ. Όπως έγραφε ο Ίων Δραγούμης στο «Όσοι Ζωντανοί», η πατρίδα είναι το ζωντανό, παλλόμενο σώμα του έθνους, η βαθιά συνείδηση μιας κοινής μοίρας. Πατρίδα είναι το χώμα που πατάμε, οι φίλοι μας, το φως του ουρανού που μας μεγάλωσε, οι κοινές μας λύπες και οι χαρές. Είναι οι μουσικές που μας κάνουν να δακρύζουμε, τα ήθη και τα έθιμα που κουβαλάμε στα κύτταρά μας. Η αγάπη για την πατρίδα δεν είναι επιθετικός εθνικισμός. Είναι η ιερή, φυσική ανάγκη του ανθρώπου να ριζώνει κάπου, να προστατεύει τον ζωτικό του χώρο, τη μνήμη των προγόνων του και το μέλλον των παιδιών του.

Οικογένεια: Το Κύτταρο της Επιβίωσης και της Κοινότητας

Ποια πολιτική ταμπέλα μπορεί να μπει πάνω στην πατρότητα και τη μητρότητα; Η οικογένεια υπήρξε το αδιαπέραστο ανάχωμα του ελληνισμού στα πιο σκοτεινά, πέτρινα χρόνια του. Κατά την Αριστοτελική λογική, ο «οίκος» είναι η πρώτη φυσική κοινωνία, το θεμέλιο πάνω στο οποίο υφαίνεται η «κώμη» και γεννιέται η «πόλις». Όταν το έθνος ήταν ορφανό από κράτος, είχε για στέγη και ασπίδα την οικογένεια. Αυτός ο ακλόνητος δεσμός ανάμεσα στη μάνα, τον πατέρα και το παιδί κράτησε τις ελληνικές κοινότητες συμπαγείς, αλώβητες απέναντι στη λαίλαπα της Οθωμανικής δουλείας και το μαρτύριο του παιδομαζώματος. Πάνω στην ελληνική οικογένεια οικοδομήθηκε η μεταπολεμική αναγέννηση και η κοινωνική συνοχή της πατρίδας μας. Η συστηματική απαξίωση και ο υπόγειος πόλεμος που δέχεται σήμερα αυτός ο θεσμός στερεί από την κοινωνία το τελευταίο, το πιο αγνό της καταφύγιο.

Η Σύγχρονη Πολιτική Κατάσταση: Από τη Δημοκρατία στην Ολιγαρχία

Η μεγαλύτερη, η πιο λαμπρή ανακάλυψη των Ελλήνων υπήρξε η Πολιτική και η Δημοκρατία — δύο έννοιες που σήμερα έχουν καταντήσει άδεια πουκάμισα, πλήρως εκφυλισμένα. Όπως τεκμηριώνει στο έργο του ο Γιώργος Κοντογιώργης, η γνήσια δημοκρατία προϋποθέτει τη μεταμόρφωση του ιδιώτη σε ελεύθερο «πολίτη» που κρατά στα χέρια του τα ηνία της εξουσίας. Σημαίνει ισονομία, ισοπολιτεία και, πάνω απ’ όλα, τον διαρκή, αυστηρό έλεγχο του εντολέα (του πολίτη) πάνω στον εντολοδόχο (την κυβέρνηση). Αντίθετα, αυτό που βιώνουμε σήμερα είναι μια εκλεκτορική ολιγαρχία, ένα θέατρο σκιών αποκομμένο από την κοινωνία. Ο πολίτης υποβιβάζεται σε απλό θεατή, καλούμενος να ψηφίσει μια φορά στα τέσσερα χρόνια, για να παραμείνει στη συνέχεια ανίσχυρος, έρμαιο αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην του σε κλειστά δωμάτια. Η πολιτική έχει απογυμνωθεί από κάθε ίχνος ηθικής. Όμως, στην αυθεντική δημοκρατία, η πολιτική είναι ηθική και η δικαιοσύνη είναι το θεμέλιο του κοινού βίου. Η επιστροφή στην αληθινή πολιτική σημαίνει το γκρέμισμα αυτού του ολιγαρχικού κατεστημένου και την επιστροφή της εξουσίας εκεί που ανήκει: στην κοινωνία των πολιτών.

Πίστη: Το Μεταφυσικό Αντίβαρο και η Πολιτισμική Ισχύς

Η Πίστη και η Εκκλησία δεν είναι απλώς στενά θρησκευτικά δόγματα, αλλά ο ζωντανός πολιτισμικός ιστός που διέσωσε το γένος, όσο κι αν ο σύγχρονος εθνομηδενισμός πασχίζει να τις εξοβελίσει στο περιθώριο. Η παράδοσή μας ακουμπά στις μνήμες και τα όρια της Ρωμανίας, εκεί όπου το συλλογικό σώμα έβρισκε παρηγοριά και ελπίδα. Στις ώρες της μεγάλης δοκιμασίας, η αυθόρμητη κίνηση να κάνεις τον σταυρό σου δεν είναι σκοταδισμός· είναι η κραυγή της ψυχής που αναζητά φως και δύναμη από τα βάθη της ύπαρξής της, στρέφοντας το βλέμμα στο Θείο. Αυτό το βλέπουμε να μεγαλουργεί στον Ελληνισμό της ξενιτιάς. Άνθρωποι τρίτης και τέταρτης γενιάς, που ίσως η γλώσσα να μπερδεύεται στα χείλη τους, κρατούν τον ομφάλιο λώρο με την Ελλάδα ολοζώντανο μέσα από τα θρησκευτικά έθιμα: τον γάμο, τη βάπτιση, το δέος της κηδείας, το αντάμωμα της Μεγάλης Εβδομάδας και την ανάσταση του Πάσχα. Η Εκκλησία λειτουργεί ως οικουμενικός φάρος του ελληνισμού, αλλά και ως ένα πανίσχυρο όπλο γεωπολιτικής και πολιτισμικής ισχύος για την πατρίδα μας. Δεν έχουμε το δικαίωμα να το απεμπολήσουμε στο όνομα μιας κούφιας, δήθεν προοδευτικής μόδας.

Εθνική Συνείδηση: Η Αυτογνωσία ως Χρέος

Μια χώρα δίχως εθνική συνείδηση είναι ένα σώμα χωρίς μνήμη, ένας ζωντανός-νεκρός καταδικασμένος σε πνευματικό και πολιτικό θάνατο. Δεν επιτρέπεται να αγνοείς την ιστορία σου, τα πέτρινα και τα χρυσά σου χρόνια, τα επιτεύγματά σου, το ποιος ήσουν και ποιος είσαι. Η εθνική συνείδηση είναι η αυτογνωσία του έθνους. Είναι το βαρύ χρέος που κουβαλάμε στις πλάτες μας, τόσο απέναντι στο αίμα των προγόνων μας όσο και απέναντι στις γενιές που έρχονται, οι οποίες δικαιούνται να κληρονομήσουν μια πατρίδα με όνομα και ταυτότητα, και όχι έναν άμορφο, ισοπεδωμένο γεωγραφικό χώρο.

Το Διακύβευμα της Επιβίωσης: Η Πορεία προς τον Αφανισμό

Χωρίς αυτούς τους πυλώνες, χωρίς αυτή τη βαθιά, αιματοβαμμένη ρίζα, δεν μπορεί να υπάρξει αύριο. Αν το έθνος λυγίσει και αποδεχτεί τη λοιδορία των αξιών του, αν ξεπουλήσει την ιστορία, την πίστη και την οικογένειά του, θα μετατραπεί σε ένα μόρφωμα πλαδαρό, χαμένο μέσα στη σύγχυση των καιρών. Ένα έθνος περιπλανώμενο, δίχως πυξίδα και όραμα, εγκλωβισμένο σε μια διαρκή, θλιβερή φθίνουσα πορεία που μαθηματικά και νομοτελειακά θα το οδηγήσει στον απόλυτο ιστορικό και βιολογικό αφανισμό. Η εθνική συνείδηση και η αυτογνωσία είναι το μόνο, το έσχατο όπλο για να ξαναβρεί ο ελληνισμός το χαμένο του μονοπάτι και να παλέψει για την ύπαρξή του.