Οταν ερημώνουν τα χωριά

Θλίψη ρίγος και παγωνιά στη ψυχή, σε διαπερνά όταν περπατάς σε ερειπωμένα χωριά της Μεσαράς, βλέποντας το χρόνο να έχει σταματήσει.

Τι άλλο όμως μπορεί να νιώσεις, βλέποντας να υπάρχουν τα πάντα σε ένα σπίτι, όμως οι ιδιοκτήτες τους να λείπουν;

Άγνωστοι άνθρωποι για μας, όλοι αυτοί που έζησαν εκεί, αγρότες ίσως ή βοσκοί, ίδια ντοπιολαλιά, ίδια ενδυμασά με τους γονείς μας, ίδια ήθη και έθιμα, ίδιες συνήθειες.

Δεν είναι όμως σήμερα εδώ κανένας, να μας πει έστω μια καλημέρα!

Έχουν αφήσει όπως είναι τα εργαλεία με τις οικοσκευές τους, και όχι γιατί πετάχτηκαν κάπου και θα γυρίσουν.

Εκείνοι έχουν μπει από χρόνια σε ένα τραίνο, που τους ταξιδεύει στην αιωνιότητα, σε άλλους κόσμους του σύμπαντος.

Ένα τέτοιο χωριό είναι και η Παναγιά της Μεσαράς.

Σε όλα σχεδόν τα σπίτια του χωριού, οι πόρτες είναι ορθάνοιχτες, καθώς και τα παράθυρα.

Σπίτια χοταριασμένα, σε κάποια μάλιστα έχουν φυτρώσει και λουλούδια, σε πείσμα της φύσης, δίνοντας τους λίγη ζωή, και λίγη ομορφιά!

Όλα τα σπίτια είναι πρόθυμα να υποδεχτούν οποιονδήποτε καλεσμένο, χωρίς όμως τη νοικοκυρά να τους τρατάρει ένα γλυκό νεραντζάκι, ή τον νοικοκύρη να προσφέρει μια ρακή με αγκινάρα.

Ίσως βρίσκονται εκεί, αλλά μόνο σαν ανθρώπινες ψυχές που αιωρούνται στον αέρα.

Οι νοικοκυραίοι λείπουν, άλλα εσύ πάντα θα τους φαντάζεσαι, να σου φωνάζουν νοερά, "πέρασε μέσα"!

Όλοι τους σε εμπιστεύονται να μπεις ελεύθερα στο σπιτικό τους, δεν σε φοβούνται εσένα έναν άγνωστο, εξάλλου, έπαψαν να δίνουν καμμία σημασία και αξία στα υλικά αγαθά.

Ο επισκέπτης μπορεί αν θέλει να στέκει στην αυλή, κει να παρατηρεί το σπίτι απέξω.

Μπορεί αν θέλει, να πάει στο σαλόνι, ή να ανέβει στον ξύλινο οντά.

Μπορεί να πάει στη κουζίνα, που είναι η παρασθιά.

Πάλι αν θέλει μπορεί να πάει στην αποθήκη, εκεί θα δει όλα τα εργαλεία της εποχής.

Ο επισκέπτης, αν είναι της παλιάς εποχής, μπορεί να σκύψει και να πιάσει την στενόπορη γερμανική κανίστρα.

Αυτή η κανίστρα, θα του θυμίσει τα παιδικά του χρόνια, τότε που τις φόρτωνε τα καλοκαίρια τέσσερις τέσσερις στο γάιδαρο, και πήγαινε να ποτίσει τους νεοφυτεμένους αγρουλίδους.

Θα σκύψει να πιάσει ακόμα μια φορά από τα χερούλια, εκείνη τη επαναστατική για την εποχή της μηχανή, τον σκαντζόχοιρο!

Εργαλείο που είχαν όλοι οι αγρότες αρχές της δεκαετίας του ,'70, κει αυτό το εργαλείο, ήταν η πρώτη ελπίδα, πως μια ημέρα θα σταματήσει ο άνθρωποι θα πάψουν να μαζεύουν ελιές από χάμω!

Ο επισκέπτης θα καθίσει λίγο δίπλα στο τζάκι, και τα θυμηθεί τι δικό τους, τότε πόλου μαγείρευε εκεί η μητέρα τα γιαχνάκια, ο πατέρας που ακουμπούσε το γουλίδι ακευηευας απάνω στη καρβουνιθιά, και εσύ που έφερνε καβρούλια από τον ποταμό, κει τα κρατούσες στα κάρβουνα ..

Τα έζησαν και εκείνοι τα ίδια με σένα, όμως σήμερα σαν ψυχές, έχουν περάσει σε άλλο επίπεδο.

Εντελώς ξαφνικά, μια μέρα όλα εδώ έμειναν ακίνητα, όπως ακριβώς ήταν την τελευταία μέρα, τότε που ζούσαν ακόμα οι άνθρωποι με τις οικογένειές τους.

Πριν εκείνη την μοιραία μέρα, όλα φαίνεται να είχαν ζωή, ακουγόταν φωνές παντού, κουβέντες με τους γείτονες, κοκόρια να κράζουν, πρόβατα να βελάζουν, άλογα να χλιμιντρίζουν ...

Τώρα κανείς δεν θα σε φωνάξει να πιείτε καφέ, ή έστω να ανταλλάξετε δυο κουβέντες στο πόδι.

Μπορεί να φαντάζεσαι τον αγρότη, μόλις να έχει ξεφορτώσει τα ζυγάλετρα, ή άλλα αγροτικά εργαλεία , και να τα πηγαίνει στην αποθήκη.

Παράλληλα η αγρότισσα σύζυγος, να πηγαίνει τα ζώα στο στάβλο, και να τους βάζει μια παχιά άχυρα να τρωνε το βράδυ, και από μια φούχτα καρπό να ενδυναμώσουν.

Όμως ολο αυτό, είναι σε όλα μια φαντασία, γιατί η πραγματικότητα, όλη αυτή η ερήμωση, μας λέει πολύ απλά, ότι και εμείς δεν θα ζήσουμε για πάντα.

Όπως εκείνοι που έφυγαν δεν νοιάζονται ούτε για πλούτη ούτε για αγαθά.

Μας δίνουν όμως το μήνυμα, πως τα περίσσια χρήματα και πλούτη, η μανία να φάμε τον κόσμο, έχει ημερομηνία λήξης. Τα άδεια από τους νοικοκυραίους σπίτια , μας λένε πως και εμείς πρέπει να ήμαστε προετοιμασμένοι και πως περισσότερα από όλα, μετράει η ανθρωπιά και η καλοσύνη!

Σε αυτό το χωριό την Παναγιά, κάποτε ζούσαν άνθρωποι απλοί, άνθρωποι του μόχθου, έζησαν λιτά, αλλά με πολλές χαρές.

Θέλω να πιστεύω, πως κι αν έζησαν σόλα, τουλάχιστον έζησαν ευτυχείς ...

Φωτογραφικό άλμπουμ:

Γεωργιος Χουστουλακης