Πανελλαδικές: Οι μέρες που «η αγάπη φαίνεται αλλιώς»

Υπάρχουν κάποια πρωινά στο σπίτι που δεν μοιάζουν με τα άλλα.

Το ξυπνητήρι χτυπά πιο βαριά, οι κουβέντες γίνονται πιο χαμηλόφωνες και ακόμα κι ο καφές μοιάζει να έχει άλλη γεύση. Είναι οι μέρες των Πανελλαδικών.

Και μπορεί οι εξετάσεις να γράφονται από τα παιδιά, όμως η αγωνία απλώνεται σε ολόκληρο το σπίτι. Στους γονείς που προσπαθούν να δείχνουν ήρεμοι ενώ μέσα τους μετρούν ώρες, στα αδέρφια που κάνουν ησυχία χωρίς να τους το ζητήσει κανείς, στα οικογενειακά τραπέζια που ξαφνικά γεμίζουν μόνο με τη φράση: «Πώς πήγε σήμερα;»

Αυτή η περίοδος δεν είναι μόνο διάβασμα και στόχοι. Είναι εξάντληση, νεύρα, σιωπές, κούραση αλλά και μια παράξενη τρυφερότητα που εμφανίζεται μέσα στην πίεση. Ένα τοστ αργά το βράδυ πάνω στο γραφείο, μια αγκαλιά χωρίς λόγια, ένα “μην αγχώνεσαι” που συνήθως το χρειάζεται περισσότερο ο γονιός παρά το παιδί.

Κάποτε πιστεύαμε πως οι Πανελλαδικές καθορίζουν τα πάντα. Μεγαλώνοντας, όμως, καταλαβαίνουμε ότι είναι απλώς μία δύσκολη στάση στη ζωή και όχι ο τελικός προορισμός. Τα παιδιά δεν κρίνονται από έναν βαθμό ούτε η αξία τους χωρά σε δώδεκα γραπτά φύλλα.

Αυτό που θα θυμούνται μετά από χρόνια ίσως να μην είναι καν τα θέματα. Θα θυμούνται ποιος στάθηκε δίπλα τους όταν φοβήθηκαν. Ποιος τους είπε «είμαι περήφανος για σένα» πριν ακόμα βγουν τα αποτελέσματα.

Και κάπως έτσι, μέσα σε αυτές τις μέρες της αγωνίας, οι οικογένειες δίνουν κι εκείνες τις δικές τους εξετάσεις: στην υπομονή, στη στήριξη, στην αγάπη.