Πώς φανταζόμαστε την ελληνογαλλική συμμαχία;

Οι διθύραμβοι της ελληνικής πλευράς μετά τις δηλώσεις Μακρόν, κατά την τελευταία επίσκεψή του στην Αθήνα, ήταν απολύτως δικαιολογημένοι. Ο Γάλλος Πρόεδρος δεσμεύτηκε ότι «η Γαλλία θα είναι δίπλα στην Ελλάδα», καθώς και ότι η ελληνογαλλική συμμαχία συνιστά «εγγύηση αλληλεγγύης σε κρίσιμες στιγμές». Σε συνδυασμό με την παραλαβή από την Ελλάδα των 24 Rafale και την παραγγελία 4 φρεγατών Belharra, ο ενθουσιασμός είναι εύλογος. Ωστόσο, πώς αντιλαμβανόμαστε στην πράξη την εν λόγω συμμαχική σχέση;

Η Nexans, ανάδοχος εταιρεία του υποβρυχίου καλωδίου για τον GSI (Great Sea Interconnector) και την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου, ανακοίνωσε ότι μεταθέτει κατά δύο έτη τη διαδικασία κατασκευής του καλωδίου εξαιτίας των καθυστερήσεων, που παρουσιάζονται στην υλοποίηση του έργου. Καθόσον η ζήτηση για το εν λόγω προϊόν της είναι αυξημένη, η εταιρεία αποφάσισε να αλλάξει τις προτεραιότητές της. Η συγκεκριμένη εξέλιξη αποτελεί ενδεικτικό παράδειγμα της αδυναμίας της ελληνικής πλευράς να κεφαλαιοποιήσει τη γεωστρατηγική συγκυρία, η οποία τεκμαίρεται ως ευνοϊκή προς την ίδια.

Η υλοποίηση του GSI ταυτίζεται με την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και τη διασφάλιση των δυτικών συμφερόντων, καθότι υπακούει στις πρόνοιες της UNCLOS III και ταυτόχρονα εντάσσεται στις στρατηγικές προτεραιότητες Ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων για την προώθηση των ηλεκτρικών διασυνδέσεων κυρίως προς το Ισραήλ και τη Μέση Ανατολή. Μάλιστα, το έργο υλοποιείται από γαλλικό πολυεθνικό όμιλο.

Όσον αφορά το ευρύτερο γεωπολιτικό σκέλος, στις σχέσεις μεταξύ Παρισιού και Άγκυρας διαπιστώνεται σειρά ζητημάτων δυνητικής ρήξης, από την Υπερκαυκασία και την υπεράσπιση της Αρμενίας έως τη Βόρειο Αφρική και τη διανομή της εκμετάλλευσης των πετρελαϊκών κοιτασμάτων και από τα εξοπλιστικά προγράμματα των κρατών της Υποσαχάριας Αφρικής έως τους τουρκικούς ελιγμούς για τον προσεταιρισμό της Ρωσίας, οι οποίοι κρίνονται απαράδεκτοι από τη Γαλλία. Με άλλα λόγια, η ελληνογαλλική συμμαχία υπακούει πλήρως στα αιτούμενα της σύγκλισης συμφερόντων και της συναντίληψης απειλών, τα οποία εξασφαλίζουν υψηλή αμοιβαία στρατηγική δέσμευση. Οι ως άνω συσχετισμοί συνιστούν κεφάλαιο προς εκμετάλλευση από την ελληνική πλευρά, με τα ρητορικά σχήματα του «Μπετόν Αρμέ» να είναι σημαντικά, αλλά να απαιτείται κυρίως η σαφής αποτύπωση των κερδών της συμμαχικής σχέσης στο πεδίο.

Ότι η Γαλλία – και όχι μόνο αυτή – θα αποτρέψει τη μείζονα αλλαγή συνόρων και την ανεξέλεγκτη ισχυροποίηση της Τουρκίας, είναι δεδομένο και δε σχετίζεται με την αγάπη της γαλλικής πολιτικής τάξης προς τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Συνδέεται με τα προαναφερθέντα και το γεγονός ότι η αναθεωρητική Τουρκία αναγιγνώσκεται ως βασικός ανταγωνιστής στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή. Το θέμα είναι η Ελλάδα να υπερασπιστεί τα κυριαρχικά δικαιώματά της παντοιοτρόπως, από τη στιγμή που αυτά νομιμοποιούνται σε επίπεδο Διεθνούς Δικαίου και Διεθνούς Τάξης. Σε ποια περίπτωση φανταζόμαστε ότι θα προστρέξει η Γαλλία και δεσμεύεται γι’ αυτό ο Πρόεδρος Μακρόν;

Όταν εμπεδωθεί στην τουρκική πλευρά ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να υπερασπιστεί το Δίκαιο της Θάλασσας με όλα τα μέσα, συμπεριλαμβανομένων των συμμαχιών της με τη Γαλλία ή και το Ισραήλ, τότε θα έχει λάβει χώρα η αποτελεσματική αποτροπή στην οποία άπαντες ομνύουν. Εν ολίγοις, η δυναμική προστασία των δικαιωμάτων μας υπό όρους Διεθνούς Δικαίου και Διεθνούς Τάξης αποτελεί το βασικό παράγοντα αποτροπής, όχι μόνο της τουρκικής επιθετικότητας αλλά και καθαυτού του πολέμου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Huffington.gr