Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ: «Βρε καλώς τα, τα παιδιά»… 30 χρόνια τώρα τους είχαμε ξεχάσει…

Ολόκληρες δεκαετίες είχα να ακούσω κάποια ονόματα και να ξαφνικά, μέσα από τους καταγεγραμμένους διαλόγους για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που τα διαβάζω και άθελα μου αναφωνώ κάθε φορά, «βρε καλώς τα, τα παιδιά»…

Κάπου, κάπως, κάποτε… Μέσα στις δεκαετίες που εγώ μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου σε τούτη τη δουλειά, τους γνώρισα να γίνονται στόχος κριτικής από κουρασμένους ανθρωπάκους της υπαίθρου, καθώς έχοντας εξουσίες, θέσεις και αρμοδιότητες, αντί να δώσουν ένα χέρι βοηθείας, εκείνοι σφύριζαν αδιάφορα. Και κάποιοι από αυτούς, από την αδράνεια είχαν περάσει στην κακή συμπεριφορά σε βάρος ανθρώπων τους οποίους ήταν υποχρεωμένοι να υπηρετούν και να εξυπηρετούν, αλλά για το κάνεις αυτό, πρέπει πάνω απ΄ όλα να έχεις και στο αίμα σου, την ανθρωπιά και την ενσυναίσθηση του καθήκοντος και της επαγγελματικής εντιμότητας.

Όμως στις περιπτώσεις ετούτες, οι άνθρωποι εκείνοι δεν έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, του ρόλου και της αποστολής τους. Δεν ήταν ποτέ κοντά στους απλούς ανθρώπους. Δεν έκαναν ποτέ αυτό για το οποίο πληρώνονταν, αλλά δέχονταν να γίνονται το μέσον εξυπηρέτησης συμφερόντων, μέσα από κόμματα, κυβέρνηση και βουλευτές, τόσο κυβερνητικούς όσο και της αντιπολίτευσης.

Είχαν την ευκαιρία σε μία δεδομένη χρονική στιγμή, να βοηθήσουν τους ανθρώπους της υπαίθρου, όχι για να τους κάνουν κάποια χάρη, αλλά για να επιτελέσουν το καθήκον τους. Όμως εκείνοι επέλεξαν τον άλλο δρόμο. Αυτόν τον δρόμο που σε οδηγεί στην «ασφάλεια» του επαγγέλματος, στην κατεύθυνση της επαγγελματικής ανέλιξης, αρκεί να έρχεται ο ένας και ο άλλος βουλευτής κι εσύ όχι μόνο να μην λες όχι σε ό,τι σου ζητάει, αλλά να χαριεντίζεσαι μαζί του.

Τους είδα μέσα στα βάθη τόσων χρόνων, να έχουν το ύφος των «40 καρδιναλλίων» και μετά να «χάνονται» πάλι στο βάθος των δεκαετιών, χωρίς από τότε να έχω κάποια νέα τους. Και σήμερα ξαφνικά, τα ονοματάκια τους εμφανίζονται στους διαλόγους.

Και φυσικά η ερώτηση μου είναι ξεκάθαρη, νομίζω. «Πώς είναι δυνατόν τα ίδια πρόσωπα, στις ίδιες θέσεις να παραμένουν αμετακίνητα εδώ και 25 με 30 χρόνια, όταν ο αγροτικός κόσμος μόνο παράπονα έχει να πει για την κακή εξυπηρέτηση που έχει βρει όλα αυτά τα χρόνια μέσα από αυτές τις υπηρεσίες; Τόσο καλά κάνουν τη δουλειά τους και τι πραγματικά κάνουν τόσο καλά, που να δικαιολογεί αυτή τη «μονιμότητα» τους»;

Μα αν δεν κάνω λάθος, στο ίδιο χρονικό διάστημα έχουν αλλάξει κυβερνήσεις, έχουν αλλάξει ηγεσίες στα συναρμόδια υπουργεία, έχουν αλλάξει ηγεσίες μέσα στους ίδιους τους φορείς και τους οργανισμούς, οι ίδιοι πώς ακριβώς έχουν μπορέσει και κρατιούνται στις καλοπληρωμένες τους θεσούλες;

Πιστεύω ότι σε όλα αυτά τα ζητήματα, πλέον, θα δούμε τις απαντήσεις μέσα από ραγδαίες εξελίξεις, που βρίσκονται μπροστά μας. Ο ρόλος των ανθρώπων αυτών θα αποκαλυφθεί πλήρως. Η περίεργη αυτή εξαφάνιση τους από την επικαιρότητα – ακριβώς επειδή τους βόλευε καλύτερα να κινούνται στο σκοτάδι – θέλω να πιστεύω πως κάπου εδώ θα λάβει τέλος. Εδώ θα είμαστε και θα το δούμε. Αρκετά με όλους αυτούς μέχρι σήμερα. Φτάνει, ως εδώ, γιατί ο τύπος ο μουλωχτός και ο χιλιομπερδεμένος, δεν θα μπορεί να κοροϊδεύει τους ανθρώπους για πάντα… Γι αυτό τους λέω…Βρε καλώς τα, τα παιδιά…