Τι πρακτικά σημαίνει και συνεπάγεται η συμμαχία μας με το Ισραήλ

Αντιμετωπίζοντας  απτή και άμεση  στρατιωτική απειλή από την  Τουρκία, η Ελλάδα έχει ανάγκη από συμμαχίες. Η ελληνική μεταπολεμική  συμμετοχή στον ΟΗΕ, στο ΝΑΤΟ και τέλος στην ΕΕ δεν μπόρεσε να αποτρέψει τον πολλαπλασιασμό και την προϊούσα ένταση των απαιτήσεων της Τουρκίας εις βάρος της ελληνικής κυριαρχίας. Πλέον, η Άγκυρα ευθέως απειλεί αυτή καθ’ αυτή την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Τουρκικήπολιτική

Χρειαζόμαστε, συνεπώς, συμμαχία με το Ισραήλ που θα μας συνδράμει επί του πεδίου, μη περιοριζόμενοι σε φραστικές καταδίκες. Στη διεθνή σκηνή συμμάχους (και όχι πάτρωνες!) εξασφαλίζει μόνον εκείνος που είναι διατεθειμένος να υπερασπισθεί τον εαυτό του, με κάθε μέσο και μέχρις εσχάτων. Η σημερινή ελληνική κυβέρνηση, παραπαίουσα εν μέσω ενδημικής διαφθοράς, σκανδάλων, εξάρτησης, εθελοδουλείας και κατευνασμού, είναι πανηγυρικά ανίκανη να διασφαλίσει αξιόπιστες συμμαχίες για την χώρα.

Καταντάει να στέλνει ελληνικό στρατό στη Σαουδική Αραβία για να υπερασπίσει τα διυλιστήρια της ΑRAMCO, διότι μ’ αυτά κάνουν μπίζνες επιφανείς Έλληνες επιχειρηματίες. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση του Ριάντ υπογράφει σύμφωνο αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής με την Τουρκία! Οι συμμαχίες, όμως, εδράζονται σε κοινά συμφέροντα. Δεν απαιτείται απόλυτη  ταύτιση ούτε σε έκταση ούτε στο χρόνο, τα συμφέροντα αλλάζουν! Στην παρούσα λοιπόν περίοδο, άκρως ανατρεπτική για βεβαιότητες, συμφέροντα και συμμαχίες, η Ελλάδα έχει εξ αντικειμένου κοινά ζωτικά συμφέροντα με δυο χώρες: τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Με καμιά από τις δυο δεν έχουμε συνάψει συμμαχία! Ήτοι, συμφωνία με ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής (εκτός αυτής του ΝΑΤΟ που δεν ισχύει για την ελληνοτουρκική διένεξη) σε περίπτωση που δεχθούμε επίθεση από τρίτο κράτος – και με συμβατική διευκρίνιση για το τι συνιστά επίθεση! Έχουμε υπογράψει διάφορα χαρτιά περί “αμυντικής συνεργασίας”, ήτοι περί ανταλλαγής πληροφοριών, κοινών ασκήσεων, παροχής διευκολύνσεων (με τις ΗΠΑ σε Σούδα, Αλεξανδρούπολη και Λάρισα), κοινής έρευνας, κοινού διαλογισμού κοκ. Υπογεγραμμένη συμφωνία για παροχή πυρομαχικών και κρίσιμων ανταλλακτικών δεν υπάρχει, στηριζόμαστε στο δόγμα “cash and carry” και στην καλή προαίρεση των μερών… Πολιτική
 

Επί του πεδίου τήρηση
Οι συμμαχίες δεν είναι απλή υπόθεση. Δεν ολοκληρώνονται με την υπογραφή και κύρωσή τους, αλλά με την επί του πεδίου τήρησή τους. Δεν είναι δεδομένο ότι οι ανάγκες που οδήγησαν στη σύναψη μιας συμμαχίας θα υφίστανται και τη στιγμή που θα απαιτηθεί η εκπλήρωση των προβλέψεών της. Δουλειά των μερών είναι να πολιτεύονται κατά τρόπον, ώστε οι διακηρύξεις της συμμαχίας να γίνονται και πράξεις. Άρα, απαιτείται προσαρμοστικότητα όσο και σταθερότητα στις επιδιώξεις, με στόχο οι σύμμαχοι να μας έχουν εξ ίσου (εάν όχι και περισσότερο) ανάγκη στο κρίσιμο για εμάς διάστημα.

Οι συμμαχίες απαιτούν σεβασμό (άρα και φόβο) μεταξύ των μερών. Οι εσαεί δεδομένοι δεν είναι σύμμαχοι, είναι υποτελείς. Η συμμαχική σχέση στηρίζεται στην έννοια της αντιπαροχής, έχει προϋπόθεση συμβατικής ισοτιμίας όσο ανισομεγέθεις και εάν είναι οι σύμμαχοι στην πραγματική ζωή. Όσοι υψηλοφώνως παρέχουν τη χώρα τους δωρεάν και παρασκηνιακά επωφελούνται ιδιοτελώς δεν τυγχάνουν ποτέ σεβασμού. Η ιδιοτέλεια και η διαφθορά των πολιτικών ηγεσιών είναι τα χειρότερα δυνατά διαπιστευτήρια στις διακρατικές σχέσεις. Γιατί κλονίζουν την εμπιστοσύνη και εγκαθιστούν ανεξίτηλα την υποψία μη τήρησης των ανειλημμένων υποχρεώσεων. Στρατιωτικάείδη

Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας, σε αργή πλην σταθερή κίνηση, η ανατροπή της στενότατης συμμαχικής σχέσης μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ. Το ισραηλινό-εβραϊκό lobby χάνει τον έλεγχο των πολιτικών πραγμάτων τόσο στο Δημοκρατικό όσο και στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Μετά από τέσσερα χρόνια αλόγιστης και φρικώδους αιματοχυσίας στη Γάζα, διαγράφεται στον ορίζοντα το τέλος της εργώδους προσπάθειας για διείσδυση, επιρροή και εν τέλει απόλυτο έλεγχο εκ μέρους του Ισραήλ επί της  πολιτικής διαδικασίας στις ΗΠΑ.

Συμμαχία με Ισραήλ, όχι πελατειακή σχέση
Φθίνει πλέον η επιρροή που οικοδομήθηκε με θαυμαστή στοχοπροσήλωση από τη δεκαετία του 1970, όταν ο πόλεμος του Yom Kippour (Οκτώβρης του 1973) κατέδειξε ότι η αμέριστη, ανεπιφύλακτη στήριξη των ΗΠΑ είναι ζωτική για την ύπαρξη του Ισραήλ. Άρα, το Ισραήλ και το lobby του στις ΗΠΑ δεν θα συνιστά πλέον τη βασιλική οδό εξασφάλισης επιρροής στην Ουάσιγκτων και στις αποφάσεις του εκάστοτε Αμερικανού Προέδρου. Οι ελληνο-αμερικανικές σχέσεις, συνεπώς, οφείλουν να δομηθούν αυτοτελώς. Ανάλυσηπολέμου

Με επίγνωση ότι οι συμμαχίες δεν είναι αθάνατες, θα πρέπει να εξετάσουμε τη διαμόρφωση συμμαχίας (και όχι πελατειακής σχέσης) με το Ισραήλ. Χρειάζεται περίσκεψη (διότι το Ισραήλ ήδη μάχεται σε τρία  μέτωπα!), ώστε να δεσμευθούμε αξιόπιστα για τη συνδρομή μας εκεί που όντως θα έχει προστιθέμενη αξία και να εξασφαλίσουμε το αντίστοιχο. Συμμαχία δεν σημαίνει προσυπογραφή όσων πράττει το Ισραήλ σε Γάζα, Δυτική όχθη και Λίβανο.

Θέλουμε να είμαστε σύμμαχοι με το Ισραήλ όχι τζουτζέδες του. Απαιτείται δεινή προσπάθεια από μια άλλη, ηθικά ακέραιη, πατριωτική και πραγματιστική ελληνική  πολιτική ηγεσία, ώστε η συμμαχία με το Ισραήλ να οικοδομηθεί και να παραμείνει λειτουργική για την ελληνική εθνική ασφάλεια. Και, ταυτόχρονα, να παραμείνει λειτουργική και αποτελεσματική η ανθρωπιστική μας αλληλεγγύη στα θύματα της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης. 

To άρθρο δημοσιεύτηκε στο Slpress.gr